Beeld: Eigen beeld
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Er zijn van die momenten waarop je als ouder in één klap beseft dat je een enorme fout hebt gemaakt. Dit weekend had ik zo’n moment. Het was het moment waarop ik een gekookt ei doormidden sneed.
Mijn zoon van drieënhalf zat aan tafel met een gekookt ei op zijn bord. Het ei had ik net voor hem gepeld, op zijn verzoek, want dat was nogal heet. Na het pellen dacht ik, naïeve moeder die ik ben, er goed aan te doen om het ei direct even doormidden te snijden. Praktisch en efficiënt. Dit bleek een gigantische vergissing.
De blik van mijn zoon liet zich op dat moment het beste omschrijven als een combinatie van teleurstelling, ongeloof en afschuw. En dan niet mild. De tranen sprongen in zijn ogen, de onderlip begon gevaarlijk te trillen en toen na een flinke teug adem knalde het eruit: “IK WIL DAT ZELF DOEN!”
Het ei lag inmiddels onschuldig in twee helften op zijn bord, maar werd bekeken alsof ik persoonlijk zijn onafhankelijkheid had ondermijnd. Hoe kón zijn moeder, de vrouw waar hij doorgaans best veel vertrouwen in heeft, zoiets DOMS doen. Ze snapt toch ook wel dat het niet eigenhandig door mogen snijden van je ei een ongelooflijke inbreuk op je autonomieontwikkeling is? Dat de regie mogen nemen over je ei een hele belangrijke vaardigheid is op deze leeftijd? Nee, dat had ze niet begrepen. En de hel brak los. Er werd geschreeuwd en gehuild, het hoofd werd theatraal in de nek gegooid.
Grote broer deed (zoals wel vaker) nog even een extra duit in het zakje. Hij bekeek het dramatische schouwspel met een grote frons en zei toen droog: ‘Gezellig, zo’n ontbijtje op zondagochtend’. Helemaal fout natuurlijk. ‘HET IS NIET GEZELLIG’, brulde de peuter, die de sarcastische ondertoon duidelijk niet had gevat. ‘Nee…’ begon de grote broer alweer, ‘dat was nou juist…’ okeeee en HALT! Schreeuwende peuter werd van tafel gehaald en gekalmeerd, grote broer gemaand om geen olie meer op het vuur te gooien, en vijf minuten later vervolgden we het ontbijt. In waakstand voor een volgende explosie.
Nee, drieënhalf is geen makkelijke leeftijd. Het is de leeftijd waarop je alles zelf wil doen. Maar tegelijkertijd ook nog heel graag als een klein konijntje in iemands schoot kruipt. De leeftijd waarop je driftig roept dat je groot bent, totdat iemand dat ook daadwerkelijk van je verwacht. Zoals die keer dat hij stond te klagen dat ik zijn schoenen aan moest trekken en ik mezelf per abuis hoorde zeggen: “Kom op, dit kun je best zelf. Je bent een grote jongen.” Helemaal fout natuurlijk. “IK BEN NIET GROOT!”, “IK BEN NOG HEEL KLEIN!”, schreeuwde hij verontwaardigd. Oké. Duidelijk. Maar een dag later stonden we bij een roltrap en wilde hij alvast vooruit lopen. “Blijf maar even bij mij,” zei ik, “dan gaan we samen”. Wederom een zeer verontwaardigde blik. “MAAR IK BEN AL HEEL GROOT!”. Hoe groot je bent blijkt in het leven van een drieënhalfjarige namelijk volledig situatieafhankelijk.
Bij het snijden van een ei: groot.
Bij het aantrekken van een jas: klein.
Bij alleen een roltrap op stappen: heel groot.
Bij het op schoot kruipen na een lange dag: toch nog best wel klein.
En eerlijk gezegd snap ik het wel.
Groot worden gaat niet in één rechte lijn. Het is meer een dagelijks schakelen tussen: kijk mij eens alles zelf doen en wil je me even optillen? Want ergens in dat kleine lijf zit iemand die heel graag wil oefenen met zelfstandig worden, maar ook nog heel graag zeker wil weten dat er altijd een plek is waar hij terecht kan. Voor hulp met een jas. Voor een knuffel bij verdriet.
Misschien is dat wel het hele geheim van opgroeien: steeds een beetje meer zelf doen, terwijl je hoopt dat er nog iemand in de buurt is die je ei alvast wil pellen.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Voor veel gezinnen verandert een verhuizing naar het buitenland niet alleen het dagelijks leven, maar ook de toekomst van hun kinderen. Dat geldt ook voor Reinout Oerlemans (55), die samen met zijn gezin al jaren in de Verenigde Staten woont.
