Bianca: ‘Hij vindt 3000 voor een peuterbed blijkbaar totaal geen absurd bedrag’

Bianca de Vre

10 maart, 2026 - 12:00

Leestijd: 4 minuten

Die familiedag hè, waar ik eerder over schreef (die column lees je hier), die had recent een belangrijk doel. Na bijna drie jaar in zijn ledikant vonden we het voor Floris tijd voor een grotejongensbed. Dus gingen we op pad om er een uit te zoeken. Want zelf een bed uitzoeken is véél leuker dan er zomaar een geleverd krijgen. Toch?

We gaan naar Babypark, zelfbenoemd tot Europa’s grootste babywinkel (vraag je je al af hoe ik de wederhelft heb overtuigd hier op een zaterdag mee naartoe te gaan?). Binnen vijf minuten na aankomst heeft onze zoon zijn schoenen uit en test hij het eerste bed.

Een grotejongensbed

De routing is zorgvuldig opgebouwd. En zoals het ons brave shoppers betaamt, gaan we mee in de opbouw. We beginnen bij de “normale bedden”. Verderop worden ze steeds hoger en groter, en komen ze met meer accessoires: een trappetje, een glijbaan, een dakje, een hogere glijbaan.

Floris’ excitement volgt dezelfde route (10 punten voor de visual merchandiser) en viert hoogtij op het moment dat we bij het spektakelstuk aankomen: een grijze, hysterische hoogslaper met twee verdiepingen en aan weerszijden trappen die je leiden naar een groot huis op poten, inclusief ramen die open kunnen. Een soort boomhut meets luxe konijnenhok, als je het mij vraagt. Het prijskaartje: een schamele 3000 euro. Niet slecht, toch?

Dit moet hem worden… of niet

Voor de nieuwe bewoner bestaat er geen enkele twijfel: dit moet hem worden. Wij lachen wat mee en doen nog wat halfslachtige pogingen om hem op andere gedachten te brengen. ‘Kijk, deze is óók mooi, zeg.’ Geen resultaat. Terwijl Floris verder speelt, zoeken wij naar opties die volgens ons ook voldoen: niet te hoog, leuk, en niet duurder dan een gemiddelde Swiss Sense-boxspring voor volwassenen. Uiteindelijk vinden we er één: een houten eenpersoonsbed mét dakje.

De weg naar huis gaat niet helemaal zonder tranen. Want waarom mag het bed niet meteen mee? En waarom mag hij niet die grijze? En die levensgrote leeuwenknuffel, die is toch ook leuk? Ikzelf pink ook een traantje weg. Niet om het grijze bed of de leeuwenknuffel, maar om de gedachte aan onze jongen die zo snel groot wordt. En om wat dat nieuwe bed zou gaan betekenen voor ons avondritueel.

Een nieuwe invulling

Het naar-bed-brengritueel is mijn favoriete moment van de dag. Samen zitten we in de schommelstoel, kletsen we over de dag, zingen we liedjes en valt Floris op mijn of Pascals schoot in slaap voordat we hem in bed leggen. Het is hét moment waarop we vertragen, de rest van de wereld niet bestaat (en niet belangrijk is) en we even echt samenzijn.

We zijn nu een paar weken verder en het nieuwe bed staat. Hij is megatrots, het dakje wordt veelvuldig gebruikt als klimrek en ons ritueel heeft een nieuwe invulling gekregen. Misschien nog wel een mooiere.

Samen liggen we elke avond even in zijn bed. We kletsen nog steeds over de dag en zingen nog steeds liedjes. Nu met zijn kleine armpjes om mijn hoofd en zijn gezicht zo dichtbij dat van mij dat ik zijn adem voel. Nog steeds samen en dichtbij. In zijn grotejongensbed.

Voor zo’n mooi moment betaal je toch direct 3000 euro? Nee grapje. Dus echt niet.

Meer columns lezen van Bianca en haar jonge gezin? Je vindt ze hier.

Abonneer met cadeau of korting

Ga voor me-time met Kek Mama Magazine!

Ga voor me-time