Ik had laatst een mega eye-opener die ik graag met je wil delen. Ik vraag me al lange tijd af waarom wij moeders ons zo vaak schuldig voelen als we iets voor onszelf doen. Als ik naar mezelf kijk dan kan ik nog zo hard roepen dat het echt oké is om even niet in dienst te staan van een gezinslid, maar ik heb toch altijd last van dat randje schuldgevoel.
Toen ben ik eens gaan nadenken waar ‘m dat nu in zit. Ik kwam erachter dat de meeste vrouwen zijn opgevoed met het idee dat je pas een goed mens bent als je goed bent voor anderen. Er wordt namelijk al van jongs af aan gezegd dat je een goede dochter moet zijn (voor je ouders), een goede leerling (voor de leerkracht), een goede zus (voor je broers/ zussen) en later een goede moeder (voor je kinderen). Are you with me? Wij zijn dus zo geprogrammeerd dat we onze eigenwaarde halen uit het goed zijn en doen voor anderen. Deze kernwaarde is dus gelegen in wat de ander ons toedicht. En toen dacht ik: O! Daarom voel ik me dus zo vaak schuldig als ik iets voor mezelf doe. Ik heb gewoon nooit geleerd waarden te halen in het goed zijn voor mezelf.
Stel: je traint voor een marathon. Oké, laten we het reëel houden, je hebt een sportoutfit online gescoord en je gaat proberen vijf minuten aaneengesloten te rennen. Is er dan iemand die tegen je zegt: “kijk haar eens een goede moeder zijn!”? Nee, maar prioriteit geven aan je eigen welzijn is niet egoïstisch, medemoeders!
Wij moeders denken ook vaak dat we onszelf motiveren door de lat lekker hoog te leggen. Er staan vaak allemaal tabbladen open in ons hoofd en je hebt eigenlijk geen idee hebt waar de muziek vandaan komt – dat soort moederbreinwaanzin. Maar al dat ‘moeten’ vormt samen één grote negatieve onderliggende boodschap: we moeten nóg beter zijn, want wat je ook doet, die lat blijft maar opschalen. Een vriendin gaf laatst een supergoeie tip om minder streng te zijn tegen onszelf. Ze zei: “We zouden onszelf eigenlijk moeten behandelen zoals je een vriendin behandelt. Je zou namelijk nooit tegen een vriendin zeggen ‘Tjeez Louis, wat ben je toch een eikel! Dat gaat je nooit lukken’. Tegen een vriendin zou je zeggen: ‘Probeer het gewoon nog een keer. Het lukt je heus wel!’” Nou, dat dus.
Oh. En dan nog even dit lieve mama’s: ontspannen en goed voor jezelf zorgen is geen luxe, maar noodzakelijk. Laten we lief zijn voor elkaar én onszelf. Meer columns van Patricia? Elke vrijdag komt er een nieuwe column op KekMama.nl. Lees hier de eerdere columns.
Een bakfiets aanschaffen is één ding. Er vervolgens ook nog mee op vakantie gaan met twee jonge kinderen vraagt om een flinke dosis vertrouwen. Frederique deed het. En kwam verrassend enthousiast terug.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Naomi.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Nena Kreber woont met haar vrouw Shary-An, hun dochters Billie (4) en Claes (2) en hond Freek in Scheveningen. Nena werkt als managers van Shary-An en geeft met haar columns een kijkje in het ouderschap.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Wendy,