Mariëtte Middelbeek is auteur en columnist en mamavlogger voor Kek Mama. Samen met haar man Erik heeft ze zoon Casper en dochter Nora.
Ooit was ik een supermom. Echt zo eentje die precies wist hoe het allemaal moest: baby’s verzorgen, slaapritmes kweken, peuters temmen, positief opvoeden en immer kalm en redelijk blijven. Ik was echt goed, je had me moeten zien. Het moge duidelijk zijn dat ik in deze periode nog geen kinderen had. En toen kwam Casper en nam ik me voor om die supermom te worden die ik voor ogen had. Ik fluisterde in zijn piepkleine oortje dat ik alles voor hem zou doen en nooit boos op hem zou worden (ik wil ter verdediging aanvoeren dat ik net bevallen en een tikje hormonaal was). Waarop mijn moeder zei: ‘Wacht maar tot-ie twee is.’ Maar dat geloofde ik niet.
Nu is Casper zes en Nora vier en vroeg ik me voor deze column af: ben ik een supermom? En ook: ben ik de moeder geworden die ik zo graag wilde zijn? Dat laatste niet altijd. Duizend goede voornemens ten spijt, vind ik het moederschap naast een geweldig avontuur soms ook gewoon hobbelig en ingewikkeld. Dan neem ik beslissingen waar ik spijt van heb, word ik ondanks mijn gefluisterde beloftes toch (te) boos en pieker ik ’s avonds in bed over zaken als positief opvoeden en geduld hebben, twee mooie strevens die me niet altijd lukken.
Lees ook
Moeder Mariëtte: ‘Déze fijne jeugdherinnering gun ik mijn kinderen ook’ >
Kritisch op jezelf zijn beschouw ik als een goede eigenschap. Gelukkig maar, want bij mij is die nogal sterk aanwezig. Maar het is ook een moeilijke eigenschap. Doe ik het ooit goed? Nee, want ik kan altijd wel iets verzinnen wat beter had gekund. Zal ik mezelf ooit een supermom noemen? Nee, want dezelfde reden.
En net als ik weer eens zit te bedenken wat ik beter kan/moet/zal doen, slaat Nora twee armpjes om me heen, smoort me bijna en fluistert in mijn oor: ‘Jij bent de liefste moeder van de wereld.’ En dan valt er toch een soort kwartje. Mijn kinderen vinden me een supermom. Ik denk dat dat goed genoeg is.
Deze column staat in Kek Mama 16-2020.
Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]