Mariëtte Middelbeek is journalist en auteur, en columnist voor Kek Mama. Samen met haar man Erik heeft ze twee kinderen: zoon Casper en dochter Nora.
“Weet je wat ik zo leuk vind?” zei een vriendin, starend naar haar zoontje van één dat net kon lopen. “Ik vind het leuk dat hij overal bij stilstaat alsof het het meest bijzondere op aarde is. Zo stonden we gisteren een kwartier bij een madeliefje, zo leuk!”
Ik knikte en zei dat ik het helemaal begreep. Dat is ook zo, ik begríjp het ook. Maar ergens vind ik dit een pijnlijk onderwerp, want ik wilde dat ik deze eigenschap ook heb. Het vermogen om eindeloos stil te staan en te kijken. Het vermogen om heel geduldig te zijn. Het vermogen om te luisteren, ook al duurt een verhaal vierenhalf uur en is er geen enkele clou (het gemiddelde kinderverhaal, zeg maar). Helaas mis ik dit gen.
Lees ook
Mama is ongeduldig: ‘Dat gemier ook altijd’ >
Het starennaareenmadeliefje-tijdperk zijn we hier wel voorbij, maar het thema geduld opbrengen doet zich nu voor in een andere gedaante. Ik begin vaak alvast automatisch met het beantwoorden van een kindervraag voordat die is gesteld, omdat ik al weet wat er komt. Maar de laatste tijd merk ik dat Casper dan boos wordt. “Jij lúistert niet, jij praat!” riep hij laatst, en dat deed een beetje pijn omdat hij gelijk heeft. Ik bekende schuld en beloofde beterschap, zoals ik dat ook van hem verwacht als hij de mist ingaat. Maar helaas, het is een hardnekkige valkuil. En dus onderbrak ik nog geen twee dagen later een heel verhaal over wat de juf wel of niet had gedaan en gezegd en zei: “Maar Casper, je wéét wat juf…”
“Mam”, zei hij streng en gedecideerd waarbij ik nogal veel van mijn eigen toon herkende. “Híer hebben we het over gehad. Níet meteen antwoorden, eerst luisteren.” Beschaamd hield ik mijn mond. Hij heeft verdorie gelijk, nu denderde ik wéér overal doorheen. “Sorry schat”, zei ik en ik luisterde het hele – ein-de-loos lange – verhaal af dat inderdaad een heel andere kant op ging dan ik had vermoed “Zie je wel”, zei Casper aan het einde. “Het kan best helpen om te luisteren.” Ik denk dat ik hem binnenkort eens meeneem om naar een madeliefje te gaan staren. Lijkt me een prima training voor mezelf.
Deze column staat in Kek Mama 03-2022.
Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Monique Westenberg (48) laat op Instagram zien hoe een ochtendroutine met zoon Dré (9) eruit ziet. Één ding is zeker: zonder deze gewoonte gaat Dré niet de deur niet.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Opvoeden draait niet alleen om regels, grenzen en dagelijkse routines. Vaak zijn het juist de eenvoudige uitspraken van ouders die jarenlang blijven hangen. Zinnen die je vroeger misschien met een zucht aanhoorde, maar die later ineens verrassend veel waarheid blijken te bevatten.