Mariëtte Middelbeek is chef redactie van Kek Mama en auteur. Samen met haar man Erik heeft ze twee kinderen: zoon Casper (5) en dochter Nora (3).
Ik ben het tweede kind en heb ongeveer twee foto’s uit mijn eerste jaar, plus eentje waarvan mijn zus en ik nog steeds de strijd niet hebben beslecht wie van ons erop staat (het zou trouwens ook een heel andere baby van een vage kennis kunnen zijn, want het kind in kwestie lijkt donkere ogen te hebben en die van ons zijn blauw). Maar goed, foto’s, “dat was in die tijd ook niet zo”, aldus mijn moeder.
Nu zijn foto’s in deze tijd wel heel erg, en heb ik er ongeveer twintigduizend op mijn telefoon staan. Eerlijk verdeeld over beide kinderen, zodat kind 2 zich niet achtergesteld voelt bij kind 1. Iets waar overigens ook geen gelegenheid voor is, want zowel kind 1 als kind 2 zijn nogal camerabelust en als ik niet al met de telefoon in mijn hand zit, klinkt het hier regelmatig: “Mama, fotooooooo!” En dan staat er weer iemand met z’n tong uit z’n mond of zonder broek aan of zo.
Lees ook
Zo maken deze moeders tijd voor zichzelf >
Het probleem is alleen: twintigduizend foto’s, dat is leuk, maar ik ben inmiddels een drenkeling in een zee aan beeldmateriaal. In deleten ben ik niet goed, want ja, oké, dat líjken wel vijftien foto’s van hetzelfde moment, maar als je goed kijkt zijn ze allemaal anders en ik kan er niet eentje missen. En aangezien ik een duizelingwekkend aantal bytes in de cloud tot mijn beschikking heb, is dat ook niet echt nodig.
Er is alleen wel een kwestie: het babyboek. Bij Casper begon ik vol goede moed aan het ‘Caspers eerste jaar’-boek, dat nog altijd op voltooiing wacht. Ik verzandde in mijn eigen foto’s, die op de camera en die op de telefoon van mijn man en, o ja, er was ook nog een baby die aandacht wilde en werk en duizend andere dingen. Met enige trots kan ik zeggen dat zijn eerste twee maanden voltooid zijn. De rest wacht tot dat magische moment ‘als ik ooit tijd heb’, dat ik niet snel zie komen. Nora moet het zelfs zonder aangemaakt fotoboek-document doen, tenzij je een apart mapje op mijn telefoon meerekent.
Onlangs vond ik mijn eigen plakboek. Met die twee foto’s dus, maar mooi afgemaakt met tekstjes van mijn moeder, plukjes haar en uitspraken van mij. Casper en Nora vonden het machtig interessant en ik voelde me een tikje schuldig over het ontbreken van zo’n document voor henzelf. Ik heb me dus voorgenomen om voor hun tiende verjaardag (ik stel de deadline graag ruim) de babyboeken op orde te hebben. En anders geef ik ze voor hun achttiende verjaardag een hip usb-stickje met het wachtwoord van mijn iCloud en gaan we lekker swipen, ook leuk.
Deze column staat in Kek Mama 11-2019.
Meer Kek Mama? Neem een abonnement en profiteer van leuke aanbiedingen.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Monique Westenberg (48) laat op Instagram zien hoe een ochtendroutine met zoon Dré (9) eruit ziet. Één ding is zeker: zonder deze gewoonte gaat Dré niet de deur niet.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Opvoeden draait niet alleen om regels, grenzen en dagelijkse routines. Vaak zijn het juist de eenvoudige uitspraken van ouders die jarenlang blijven hangen. Zinnen die je vroeger misschien met een zucht aanhoorde, maar die later ineens verrassend veel waarheid blijken te bevatten.