Mariëtte Middelbeek is columnist en mamavlogger voor Kek Mama en auteur. Samen met haar man Erik heeft ze zoon Casper en dochter Nora.
Het bedritueel is hier thuis een beetje uit de hand gelopen. Dat realiseerde ik me toen ik afgelopen week na anderhalf uur badderen, tandenpoetsen, voorlezen, kusjes geven, riedeltjes herhalen, nog meer kusjes geven en nog één laatste vraag beantwoorden (keer 34) beneden kwam.
Vooral dat laatste is een punt van aandacht, want doorgaans worden hier rond 19.45 uur allerhande levenskwesties uit de hoge hoed getoverd die prima tot morgen kunnen wachten (vind ik) en niet à la minute tot op de bodem uitgezocht dienen te worden (de mening van mijn kinderen). Zo zijn daar bijvoorbeeld kwesties als: hoeveel grassprieten telt de ArenA of hoe voelt het als je een walvishaai aait, maar ook meer filosofische vraagstukken in de categorie ‘zou een spin niet willen trouwen’. En dan ga ik toch zittend op de rand van hun bedjes die ene vraag beantwoorden en laat ik me meeslepen in een heel gesprek over deze op zichzelf interessante maar niet erg prangende kwesties.
Lees ook
‘Hoe zijn mijn ouders groep vier doorgekomen zonder Google?’ >
De waarheid is natuurlijk dat ik de ruggengraat van een naaktslak heb, maar dat is niet het enige. Er speelt een ander probleem en dat is dat ik lijd aan de vreemde aandoening ‘toekomstheimwee’. Die aandoening bestaat vast niet echt, maar houdt in dat ik nu al mis wat er allemaal gebeurt of zelfs nog moet gebeuren.
Dat ik voortdurend word geplaagd door een blik in de toekomst en dat ik voor me zie hoe ik helemaal niet meer word geacht welterustenkusjes uit te delen (waarna ik onmiddellijk zwicht voor hun “Ah toe mama, nog ééééén”) of niet langer op de rand van hun bed mag zitten en hun warme lijfjes mag knuffelen. Dat ik niet meer mag kietelen tot ze schateren of ze op schoot mag trekken als ze verdrietig zijn. Dat ik niet bij ze in bed mag kruipen en we ook niet langer bespreken of de eenhoorn waarover ze gaan dromen roze of gouden glitters heeft.
Bij het idee alleen al word ik overvallen door subiete heimwee en die is zo hevig dat ik, ondanks mijn dreigende “en nu is het écht klaar voor vandaag” weet dat ik toch weer naar boven zal lopen en die warme lijfjes zal knuffelen zolang het nog kan.
Deze column staat in Kek Mama 16-2021.
Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.