Mariëtte Middelbeek is columnist en mamavlogger voor Kek Mama en auteur. Samen met haar man Erik heeft ze zoon Casper en dochter Nora.
Het bedritueel is hier thuis een beetje uit de hand gelopen. Dat realiseerde ik me toen ik afgelopen week na anderhalf uur badderen, tandenpoetsen, voorlezen, kusjes geven, riedeltjes herhalen, nog meer kusjes geven en nog één laatste vraag beantwoorden (keer 34) beneden kwam.
Vooral dat laatste is een punt van aandacht, want doorgaans worden hier rond 19.45 uur allerhande levenskwesties uit de hoge hoed getoverd die prima tot morgen kunnen wachten (vind ik) en niet à la minute tot op de bodem uitgezocht dienen te worden (de mening van mijn kinderen). Zo zijn daar bijvoorbeeld kwesties als: hoeveel grassprieten telt de ArenA of hoe voelt het als je een walvishaai aait, maar ook meer filosofische vraagstukken in de categorie ‘zou een spin niet willen trouwen’. En dan ga ik toch zittend op de rand van hun bedjes die ene vraag beantwoorden en laat ik me meeslepen in een heel gesprek over deze op zichzelf interessante maar niet erg prangende kwesties.
Lees ook
‘Hoe zijn mijn ouders groep vier doorgekomen zonder Google?’ >
De waarheid is natuurlijk dat ik de ruggengraat van een naaktslak heb, maar dat is niet het enige. Er speelt een ander probleem en dat is dat ik lijd aan de vreemde aandoening ‘toekomstheimwee’. Die aandoening bestaat vast niet echt, maar houdt in dat ik nu al mis wat er allemaal gebeurt of zelfs nog moet gebeuren.
Dat ik voortdurend word geplaagd door een blik in de toekomst en dat ik voor me zie hoe ik helemaal niet meer word geacht welterustenkusjes uit te delen (waarna ik onmiddellijk zwicht voor hun “Ah toe mama, nog ééééén”) of niet langer op de rand van hun bed mag zitten en hun warme lijfjes mag knuffelen. Dat ik niet meer mag kietelen tot ze schateren of ze op schoot mag trekken als ze verdrietig zijn. Dat ik niet bij ze in bed mag kruipen en we ook niet langer bespreken of de eenhoorn waarover ze gaan dromen roze of gouden glitters heeft.
Bij het idee alleen al word ik overvallen door subiete heimwee en die is zo hevig dat ik, ondanks mijn dreigende “en nu is het écht klaar voor vandaag” weet dat ik toch weer naar boven zal lopen en die warme lijfjes zal knuffelen zolang het nog kan.
Deze column staat in Kek Mama 16-2021.
Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.