Mariëtte Middelbeek is columnist en mamavlogger voor Kek Mama en auteur. Samen met haar man Erik heeft ze zoon Casper en dochter Nora.
Het bedritueel is hier thuis een beetje uit de hand gelopen. Dat realiseerde ik me toen ik afgelopen week na anderhalf uur badderen, tandenpoetsen, voorlezen, kusjes geven, riedeltjes herhalen, nog meer kusjes geven en nog één laatste vraag beantwoorden (keer 34) beneden kwam.
Vooral dat laatste is een punt van aandacht, want doorgaans worden hier rond 19.45 uur allerhande levenskwesties uit de hoge hoed getoverd die prima tot morgen kunnen wachten (vind ik) en niet à la minute tot op de bodem uitgezocht dienen te worden (de mening van mijn kinderen). Zo zijn daar bijvoorbeeld kwesties als: hoeveel grassprieten telt de ArenA of hoe voelt het als je een walvishaai aait, maar ook meer filosofische vraagstukken in de categorie ‘zou een spin niet willen trouwen’. En dan ga ik toch zittend op de rand van hun bedjes die ene vraag beantwoorden en laat ik me meeslepen in een heel gesprek over deze op zichzelf interessante maar niet erg prangende kwesties.
Lees ook
‘Hoe zijn mijn ouders groep vier doorgekomen zonder Google?’ >
De waarheid is natuurlijk dat ik de ruggengraat van een naaktslak heb, maar dat is niet het enige. Er speelt een ander probleem en dat is dat ik lijd aan de vreemde aandoening ‘toekomstheimwee’. Die aandoening bestaat vast niet echt, maar houdt in dat ik nu al mis wat er allemaal gebeurt of zelfs nog moet gebeuren.
Dat ik voortdurend word geplaagd door een blik in de toekomst en dat ik voor me zie hoe ik helemaal niet meer word geacht welterustenkusjes uit te delen (waarna ik onmiddellijk zwicht voor hun “Ah toe mama, nog ééééén”) of niet langer op de rand van hun bed mag zitten en hun warme lijfjes mag knuffelen. Dat ik niet meer mag kietelen tot ze schateren of ze op schoot mag trekken als ze verdrietig zijn. Dat ik niet bij ze in bed mag kruipen en we ook niet langer bespreken of de eenhoorn waarover ze gaan dromen roze of gouden glitters heeft.
Bij het idee alleen al word ik overvallen door subiete heimwee en die is zo hevig dat ik, ondanks mijn dreigende “en nu is het écht klaar voor vandaag” weet dat ik toch weer naar boven zal lopen en die warme lijfjes zal knuffelen zolang het nog kan.
Deze column staat in Kek Mama 16-2021.
Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Estavana Polman en Rafael van der Vaart zijn inmiddels ruim tien jaar samen. Dat betekent niet dat het er thuis altijd even gezellig aan toegaat. Estavana vertelt openhartig dat ze soms flink discussiëren, maar één ding staat voor haar buiten kijf: de liefde overheerst.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
