Mariëtte Middelbeek is chef redactie van Kek Mama en auteur. Samen met haar man Erik heeft ze twee kinderen: zoon Casper (4) en dochter Nora (3).
Ik heb een beetje een vreemd hoofd. Niet zozeer van de buitenkant (of wel, maar dat is nu even niet relevant), maar ik heb altijd een hoofd gehad met heel veel haakjes waaraan enorme hoeveelheden nutteloze informatie bleef hangen. Zo wist ik tot ver in mijn twintiger jaren alle verjaardagen van mijn klasgenootjes van de basisschool uit mijn hoofd plus alle namen van de manegepaarden waarop ik ooit had gereden en zo nog een hele zwik voorbeelden die ik me nu niet meer kan herinneren, want dat is nou precies het probleem.
Er is de laatste tijd iets mis met mijn hoofd. Het begon toen ik zwanger was van Casper en de haakjes waaraan normaal van alles bleef hangen, veranderden in spiegelgladde glijbanen, eindigend in het grote niets. Weg verjaardagen van basisschoolklasgenootjes (niet erg), weg manegepaarden (valt mee te leven), maar ook weg mijn vermogen dat ik altijd wist waar alles lag opgeborgen – wat best handig was met een man in huis die zijn sleutels nog kwijtraakt als ze gewoon in de deur zitten.
Ik bleek sowieso een groot slachtoffer van zwangerschapsdementie. Toen ik zwanger was van Nora verblijdde ik Bol.com eens met 1600 euro die niet voor Bol.com was bestemd. Ik bellen, met een nogal ongemakkelijk gesprek tot gevolg. “Zei u echt zéstienhonderd?” Ik kreeg het uiteraard terug, gelukkig. In dezelfde periode was het in ons huis gebruikelijk zoekgeraakte spullen te zoeken in de koelkast, want grote kans dat ik ze daarin had opgeborgen. Behalve mijn telefoon, want die liet ik doodleuk op een vliegveld liggen, waar ik pas achter kwam toen we al met één been in het toestel stonden.
“Het gaat wel weer over”, beweerde ik optimistisch. Maar helaas, na de zwangerschap ging er helemaal niets over. Van lopende Winkler Prins ben ik veranderd in een lijstjesjunk, het grootste deel van de tijd staat er een letter op mijn hand omdat ik iets moet onthouden. De term ‘vergeten groente’ slaat bij ons thuis op alles wat ik dubbel aanschaf, omdat ik niet meer weet dat er nog grote voorraden in huis zijn, en afgelopen week liep ik al append met groeiende paniek mijn telefoon te zoeken.
Lees ook
Column Mariëtte: ‘Ik kan nog wat leren van de ‘ont-niet’-dagen op school’ >
Ik heb de hoop op de terugkeer van mijn geheugen inmiddels opgegeven. In plaats daarvan investeer ik in grote hoeveelheden opschrijfboekjes. De paar haakjes die over zijn, hangen vol met info als de complete tekst van de YouTube-klassiekers Tsjoe tsjoe wa en Johnny Johnny en dat ik nog oude overhemden moet inleveren voor het thema ‘kunst’ op school. Waarvoor ik vorige week al een O op mijn hand zette, maar ik vergat uiteraard waar die voor stond.
Deze column staat in het Kek Mama 03-2019.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]