Mariëtte Middelbeek is chef redactie van Kek Mama en auteur. Samen met haar man Erik heeft ze twee kinderen: zoon Casper (4) en dochter Nora (2).
Wie zo nu en dan wat op internet rondneust, kan zichzelf al snel een wijsgeer noemen. Aan wijsheden geen gebrek, zeker waar het het moederschap betreft. Doorgaans word ik er al snel wat kriegelig van, want ja, een kind is het allermooiste wat je kan overkomen en zeker, je kind raakt je ziel en o ja, absoluut, aan het einde van je leven zal niemand vragen hoeveel geld je hebt verdiend, maar in de dagelijkse praktijk moeten er hypotheken betaald en zijn kinderen – althans die van mij – naast een heleboel andere dingen soms ook kleine schreeuwerds die mijn huis overhoop trekken als ik net een uur heb opgeruimd en gewoon heel, héél even wil koken zonder dat er een plantenpot sneuvelt.
Helaas gaat de prijs voor goed moederschap op dergelijke momenten aan mijn neus voorbij. Dat geldt ook in de ochtendspits als er tergend traag yoghurt wordt gegeten en jassen worden aangetrokken. Of nog beter: als er ineens twee junioren voorbijkomen in hun blote billen terwijl we nog ongeveer anderhalve minuut hebben om op school te komen. ‘Is toch grappig, mama?’ Mwah, mama lijkt op dat moment meer op een overwerkte sergeant-majoor die de boel in het gareel staat te schreeuwen, omdat a) mama van nature niet erg geduldig is en b) de deur van de school nou eenmaal op een bepaald moment sluit.
Maar toen kwam ik tussen al die internetwijsheden iets tegen waarbij ik in eerste instantie wat sarcastisch zat te kijken, want o ja, daar heb je er weer eentje. Het ging zo: The way you speak to your children becomes their inner voice. Ik gniffelde er wat om en deed het af als ‘leuke theorie, maar ik leef in de praktijk’.
Het vervelende was alleen: deze ging niet uit mijn hoofd. Als dit waar is, horen mijn kinderen de rest van hun leven een sergeantmajoor in hun hoofd: ‘Schiet op! Niet doen! Waarom doe je nou [vul willekeurige stoute actie in]! Kan het nóg langzamer?!’ Best ongezellig. Niet dat ik ze wil opvoeden tot kleine narcisten die de hele dag horen ‘ik ben het meest geweldige wat de wereld ooit heeft voortgebracht en alles wat ik doe is per definitie excellent, daarom ga ik nu expres deze plantenpot omgooien en iedereen zal applaudisseren’, maar ik zie zeker ruimte voor verbetering.
Vooral nu ik sinds het oudergesprek op school weet dat de juf speciale ‘ont-niet’-dagen in het leven heeft geroepen. Dan is het woord ‘niet’ verboden en praat iedereen positief. Heel eerlijk: daar kan ik nog wat van leren. En dus ga ik ermee aan de slag. Echt. Zodra ik de plantenpot heb opgeruimd.
Deze column staat in het Kek Mama 01-2019.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?
Na de zoveelste afkeurende blik met kritiek op hun manier van opvoeden van de kraamzorg was de maat vol voor deze moeders.
Ouderschap is zwaar. Ja, cliché. En ja: óók waar. Je houdt zielsveel van je kind, maar soms zijn ze luid, plakkerig, emotioneel en nét iets te vaak waarom aan het vragen terwijl jij al op je laatste restje geduld loopt.
Het ouderschap zit vol mooie, maar ook angstige momenten. Voor moeder Ezra (41) leek het een doodgewone avond, totdat ze – nogal onverwachts – oog in oog stond met haar peuter.
Toen Ariane beviel van haar eerste kind, dacht ze één ding zeker te weten: de kraamweek zou haar redding zijn. Lekker cocoonen met haar baby, de kraamzorg die de boel draaiende hield, thee bracht, de was deed, misschien zelfs een keer een boterham met hagelslag smeerde. Spoiler: het liep iets anders.
Lies (38) viert al jaren geen Valentijnsdag met haar man, maar één traditie is heilig: zij en haar beste vriendin sturen elkaar ieder jaar een kaartje. Maar dit jaar maakte de kaart van haar vriendin meer los dan verwacht..