Eigen beeld
Al jaren zijn Mariëlle en Sara goede vriendinnen. Ze delen dezelfde interesses en met regelmaat verschijnen ze in dezelfde outfit. Ze werden zelfs tegelijkertijd zwanger. Tot twee keer toe. De eerste keer beide van een jongen, de tweede keer van twee meisjes. Als je het zou plannen, zou het je niet lukken. In hun brievencolumn blikken ze terug op deze periode.
Lieve Sara,
Het is inmiddels drie uur ’s nachts. Ik lig hier met Femke, mijn kleine meisje van bijna zeven maanden (hoe dan?!), drinkend aan de borst, terwijl de mannen in huis liggen te snurken. Wat is het toch bijzonder, deze kleine meid. Een wonder, écht. En zo’n cadeau dat we toch een tweede kindje mochten verwelkomen. Helemaal onverwacht en juist daardoor extra speciaal.
Wat hebben wij genoten van onze zoons. Zoveel leuke dingen samen gedaan – met de mannen op pad, lachen, stoeien, avontuur. En beiden nog totaal niet klaar voor gezinsuitbreiding. Daar hebben we het vaak over gehad, weet je nog? Ondertussen raakten vriendinnen om ons heen zwanger van nummer twee. Maar wij? Nee hoor. Wij dachten alleen maar: succes ermee, wij zijn nog aan het bijkomen van kind één.
Al begon het na 2,5 jaar bij jou toch wel wat te kriebelen… Toch maar proberen? Zouden we het geluk hebben van nog een kindje? En toen – dat weekendje weg op die boerencamping. In een tent. Geen stroom, wel 300 muggenbulten. Maar ook… een jacuzzi! Wat hadden we daar zin in. Kids op bed, wij een wijntje in de hand, bubbels aan. Maar toen kwam jij er een beetje aarzelend bij zitten: “Ik heb een mededeling… Ik heb afgelopen week een miskraam gehad. ”Mijn hart brak. We hebben geknuffeld, gepraat, stil geweest. Want wat was dat kindje welkom bij jullie.
Daarna brak een onzekere tijd aan voor jullie. Ziekenhuisbezoeken, vragen, hoop en afwachten. Tegelijkertijd liep ik zelf in een traject bij het AMC. Zou het voor ons medisch gezien überhaupt nog mogelijk zijn? Wat een rare periode was dat eigenlijk hè? Allebei in onzekerheid, elk met ons eigen verhaal. En toen… Koningsdag. De dag ervoor hield ik ineens een positieve test in mijn handen. Whaaat?! Zo spannend! Maar: hoe vertel ik dat in hemelsnaam aan jou, terwijl jij nog in die onzekere fase zat?
Totdat jij een paar weken later appte: “Zullen we vanavond even thee doen?” En ja, dat kwam goed uit. We wisten het natuurlijk al van elkaar. Dat voel je. Zo goed kennen we elkaar. Bij binnenkomst meteen: “En? Heb je iets te vertellen?” “Ja… Jij ook?’’ Wat hebben we gelachen! Opnieuw samen zwanger – en wéér precies een week na elkaar uitgerekend. Dit kon toch geen toeval zijn? En dan die aankondiging naar de rest van de vrienden… natuurlijk moesten we dat samen doen.
Met de kids naar het strand. Milan in een “grote broer”-shirt. En voor Siem hadden we op een wit shirt eigenhandig de woorden “ik ook” geschreven. Ze renden over het strand alsof ze auditie deden voor een tv reclame, terwijl wij 100 foto’s maakten. En ze hadden geen idee hoe trots wij waren.
En toen… die gender reveal. Allebei een meisje! Wat een lot uit de loterij. Twee zoons, twee dochters. Even oud. Wij als beste vriendinnen, de jongens al beste vriendjes en de meisjes hopelijk straks ook. Wat een rijkdom. Het idee dat onze kinderen samen opgroeien, samen naar het strand, dagjes weg, vakanties… Dat maakt mij zó gelukkig.
Wat wij samen delen, is goud waard. En hopelijk straks ook voor onze kinderen.
Ik spreek je snel weer.
Liefs van mij.
Benieuwd naar de ervaring van twee beste vriendinnen die twee keer tegelijkertijd zwanger waren? Je leest hier meer van Sara en Mariëlle.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
