Kek Mama’s Malu ging drie dagen festivallen. Drie dagen zonder haar gezin, poepluiers en Baby Shark op repeat. Maar met feestende vriendinnen, flessen wijn en katers.
En niet iedereen begreep dat even goed.
‘Zó bijzonder dat je dit blijft doen!’, werd er tijdens het festival ik-weet-niet-hoe-vaak tegen me gezegd. Lief bedoeld natuurlijk, maar ik denk dan vooral: waarom níet? Betekent het moederschap dat je 24/7 in je joggingpak en met ongewassen coupe pendelt tussen crèche, keuken en supermarkt, zonder een moment voor jezelf te nemen?
Ik moet toegeven: ik vond het lastig om mijn warme thuis een paar dagen ‘in te ruilen’ voor een lekkend tentje en dronken campinggenoten. Voor het eerst drie nachten zonder mijn kind hakte er flink in. Dus toen die vage kennis op het festivalterrein vervolgens ook nog doodleuk tegen me riep dat hij mij ‘hier écht niet had verwacht(?!)’, kon ik wel door de grond zakken.
Lees ook
Festivalmoeders: ‘Ik heb altijd geroepen dat ik naar feestjes zou blijven gaan toen ik moeder werd’
Hij bedoelde het heus niet zo, maar door die opmerking liet hij het lijken alsof het niet ‘vanzelfsprekend’ is je gezin drie dagen achter te laten om te gaan feesten. En ik snap de verbazing: 90 procent van de mensen daar hééft ook geen kind, maar ik was op dat moment één van hen: ik wilde net als zij plezier maken. Ja, ik heb de verantwoordelijkheid over een minimens, maar dat betekent niet dat moeders zichzelf geen genotje mogen gunnen zonder zich daar schuldig over te voelen.
Die momenten zonder mijn zoon, of dat nu een driedaags festival is of een serie op de bank als Mack net slaapt, heb ik juist nodig om een goede moeder kunnen zijn. Om mijn energie honderd procent aan mijn kind te geven en hem liefdevol te kunnen troosten na de zoveelste gebroken nacht. En dat geldt voor mijn vriend net zo goed.
Precies daarom heb ik de teugels flink laten vieren. De wijn vloeide rijkelijk, ik danste tot ik er kramp van in m’n kuiten kreeg, sliep in die paar dagen hooguit vijf uur en had samen met m’n vriendinnen de slappe lach tot de zon opkwam. En na drie dagen knuffelde ik mijn zoon zo vaak als ik kon. Want dat blijft toch wel het allerfijnste.
Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels vijftien maanden oud.
Meer persoonlijke verhalen lezen? Schrijf je hier in voor de Kek Mama-nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.