Malu Pesulima (28) woont samen met Romano en is moeder van Mack (2).
“Weet je het zeker, schat?” Ik zucht op de badkamervloer mijn weeën weg en roep hysterisch dat ik van z’n lang zal ze leven niet in de auto stap om naar het ziekenhuis te rijden. Dan maar thuis bevallen.
Romano vertrekt geen spier, al merk ik aan alles dat hij twijfelt of ik aan het ijlen ben. Niet zo gek ook, want mijn gehele zwangerschap zweerde ik bij een ziekenhuisbevalling. Mijn woorden: “Stel, ik moet door complicaties alsnog naar het ziekenhuis en tref al puffend de bovenbuurman met stinkende vuilniszakken (of erger nog: zijn springgrage golden retrievers) aan in de lift? Nee hoor, gooi mij lekker in een verloskamer – scheelt me ook een heleboel wasjes na afloop…”
En ineens lig ik daar in mijn eigen badkamer te smeken of ik toch als-je-blieft thuis mag blijven. Romano strijkt door m’n haren en zonder ook maar iets te zeggen geeft hij me het gevoel dat het goed komt. En het komt goed, want vanaf het moment dat m’n bed gereed is, gaat alles in sneltreinvaart. Het is pijnlijk (logisch: kréég je je kind maar gratis bij aankoop van drie pakken wasmiddel), maar het idee dat ik thuis ben en me omringd door mijn eigen spullen in een denkbeeldige cocon kan wikkelen is onbetaalbaar. We zijn een onoverwinnelijk team en nog geen vijf uur nadat mijn vliezen spontaan breken, ligt onze zoon op mijn borst.
Lees ook
‘We komen wel aan acht uur slaap, maar dan verdeeld over drie nachten’ >
Een droombevalling. Maar pas twee jaar later realiseer ik me hoe groot Romano’s aandeel hierin eigenlijk was: hij bleek de rust zelve, week geen moment van mijn zijde en zorgde ervoor dat ik me gehoord voelde – ook toen ik ’m als een viswijf uitkafferde. Hij kalmeerde me op het moment dat ik bang was om de controle over mijn lichaam te verliezen, want híj vertrouwde op mijn lichaam. Precies dat had ik nodig om tijdens de laatste loodjes door te kunnen gaan.
Natuurlijk is een bevalling geen kattenpis, laten we de boel niet verheerlijken, maar samen hebben we het toch maar mooi geflikt. En weet je? Dan zal de bovenbuurman met zijn stinkende vuilniszakken me de volgende keer een worst wezen.
Deze column staat in Kek Mama 11-2020.
Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Goed nieuws in het nieuwe jaar: de kinderbijslag in 2026 gaat omhoog. En dat is fijn, want kinderen opvoeden wordt er niet goedkoper op. Daarom zetten we de bedragen voor je op een rij.
Wie dacht dat alle gezinnen in Een Huis Vol altijd even geliefd zijn, komt van een koude kermis thuis.Vooral de familie Bakhcha uit Amsterdam zorgt dit seizoen voor de nodige wrijving onder de kijkers. Waar ze vorig jaar nog positief werden ontvangen, lijkt de tolerantie nu op te raken. Sommige fans hopen zelfs stiekem dat […]
In Een Huis Vol was het maandagavond eindelijk zover: kijkers mochten meekijken met de geboorte van de nieuwste telg.
Voor kinderen een droom, voor ouders misschien wat minder: in de loop van de nacht en morgen wordt er zware sneeuwval verwacht, wat kan zorgen voor gladde wegen, slecht zicht en extra drukte op de weg.
Hoe weet je eigenlijk of je goed bent opgevoed? Voor sommigen zit dat in een veilig en liefdevol gevoel, voor anderen in zichtbare eigenschappen of gedrag. Wat vaak wordt onderschat, is hoe veel je hobby’s hierover kunnen zeggen.
De eerste schooldag van 2026 begon met sneeuw, ijs en code oranje. Veel scholen moesten daardoor maatregelen nemen. Maar mogen scholen zomaar besluiten om leerlingen sneeuwvrij te geven?