Malu Pesulima (28) woont samen met Romano en is moeder van Mack (1).
Het is zomer 1999. We staan op het punt te vertrekken als ik als zevenjarig meisje ongeduldig in de deuropening sta. Ik kijk gefascineerd naar m’n vader die met militaire precisie de laatste centimeters van de auto vult. Strandstoelen, badlakens, vier weekend- en drie boodschappentassen met koffie, wasmiddel, broodbeleg en pakjes drinken: hij propt de wagen zo vol dat-ie zelfs de achterbank niet onbenut laat. Dat z’n twee kinderen ook nog mee moeten, lijkt hij door alle hectiek te zijn vergeten.
Het is voor mij de eerste vakantie naar het buitenland. België weliswaar, maar: over de grens. Kan ik tijdens het kringgesprek op school tenminste ook zeggen dat ik écht weg ben geweest, hoor ik mezelf nog denken. We hadden het als gezin niet heel breed en bleven als een van de weinigen altijd in Nederland. Hoe stom ook, daar schaamde ik me voor.
Lees ook
Voor deze vakantiebestemmingen zit je (maximaal) 3 uur in de auto >
Na een uur proppen, kunnen we vertrekken. Een airco hebben we niet – enkel een ventilator die lauwe lucht blaast – dus met zo’n 30 graden gutst het zweet al gauw uit onze poriën. Bewegen kan ik me nauwelijks door de koelbox tussen mijn benen en na een kwartier staan we al in de file. Als we vervolgens op de krakende radio horen dat de opstopping voor twee uur vertraging kan zorgen, raamslingers aan weerskanten het begeven en ik ‘héél, maar echt héél nodig’ moet plassen, is de vakantiesfeer bij m’n ouders ver te zoeken.
Toch koester ik de warmste herinneringen aan deze primitieve tripjes. Er moest dan wel op de kleintjes worden gelet, na een jaar hard werken voor mijn vader waren we voor één week compleet als gezin.
Nu, twintig jaar later, hebben vriend en ik wel de luxe om naar een warme bestemming te vliegen. Maar heel eerlijk? Daar gaat het me eigenlijk niet om. Als ik terugdenk aan de vakanties van vroeger, herinner ik me bovenal hoe heerlijk ik het vond dat we samen waren. En juist dat gevoel wil ik mijn zoon meegeven. Misschien dan wel zonder lauwe ventilator, krakende radio, onhandige koelbox en defecte raamslingers, maar mét de warmte van een liefdevol gezin. Want daar kan geen chic vakantieland tegenop.
Deze column staat in het Kek Mama Zomerboek 2019.
Meer Kek Mama? Neem nu een abonnement en profiteer van leuke aanbiedingen!
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Een relatie die goed voelt, geeft energie in plaats van energie te kosten. Het zijn de mensen bij wie je jezelf kunt zijn, bij wie je je gezien voelt en bij wie je na een gesprek vaak net iets lichter de deur uitloopt. Zulke verbindingen zijn waardevol, maar ontstaan niet vanzelf.
Je neemt je voor om dit jaar écht alleen het hoognodige mee te nemen. Tot je jezelf betrapt terwijl je een vierde bikini, een spelletjeskast voor de kinderen en “voor de zekerheid” nóg een vest in je koffer stopt.
Kinderen, luchthavens en op tijd komen: het is nogal een uitdaging. Als je kinderen dan ook nog verstoppertje gaan spelen en er eentje spoorloos verdwenen blijkt, slaat de paniek al snel toe.
Een samengesteld gezin vormen is altijd spannend. Ook voor Ellen Callebout, de partner van Studio 100-baas Gert Verhulst. In de Vlaamse podcast Peter Van de Veire & De Zandloper vertelt ze over het moment waarop ze Viktor en Marie Verhulst voor het eerst ontmoette.