Geniet je op een terras van de eerste zonnestralen, word je door een wildvreemde vrouw aangesproken op jouw eetgedrag: Kek Mama’s Malu maakte het mee en moet er nog van bijkomen.
Nu ik 35 weken zwanger ben, valt het me op dat er steeds vaker naar me wordt gestaard op straat. Leuk natuurlijk, want ik ben trots op m’n buik en laat die met liefde zien, maar soms krijg ik het gevoel dat ik onder een vergrootglas word gelegd. Of ik nu de trap pak in plaats van de lift, met m’n gezicht in de volle zon zit, een sprintje trek om ‘nog even snel’ over te steken of een vette hap bij de frietkraam eet: ik voel de ogen branden in mijn rug. Zo ook toen ik met m’n beste vriendin op het terras een broodje geitenkaas uit de oven bestelde.
‘Kan je beter niet doen’, zei de vrouw naast ons toen mijn heerlijk uitziende bord voor m’n neus werd gezet. Met zo’n toontje alsof ik net mijn derde peuk opstak. Of een hele fles wijn in één keer leegdronk. ’Ik wil je niet bang maken, maar een vriendin had ooit geitenkaas op en met haar foetus liep het niet goed af.’
Lees ook
Column Malu: ‘Alleen al bij het woord ‘positiekleding’ kreeg ik de rillingen’ >
Oké. Ik kon twee dingen doen: of ik bedankte de vrouw vriendelijk voor haar advies, óf ik ging uit m’n stekker omdat ze één: de verkeerde informatie gaf en twee: ze zich met haar eigen zaken moest bemoeien. Verstandig koos ik voor de eerste optie, want een zwangere vrouw die midden op het terras de controle verliest – daar vinden mensen vast ook weer wat van. En daarbij wilde ik me er niet te veel van aantrekken.
Maar hoe gek het ook klinkt, het deed me wel wat. Ik wéét dat ik geitenkaas mag eten (heb het immers al -tig keer gegoogeld) en ik wéét dat ik doe wat het beste voelt voor mijn baby, maar toch pakte ik onder de tafel m’n telefoon om het nog een keer goed te checken. En dat broodje? Dat heb ik gewoon gegeten, maar smaakte toch niet zo lekker meer.
Daarom, hoe goedbedoeld ook: laat mensen lekker in hun waarde. Moeders weten echt wel wat het beste is voor hun kind. Daar hoeft de moedermaffia niet bij te helpen. Behalve dan als je een zwangere vrouw onder het genot van een sigaret een fles wijn ziet leegdrinken ;).
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Estavana Polman en Rafael van der Vaart zijn inmiddels ruim tien jaar samen. Dat betekent niet dat het er thuis altijd even gezellig aan toegaat. Estavana vertelt openhartig dat ze soms flink discussiëren, maar één ding staat voor haar buiten kijf: de liefde overheerst.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
