Dik vijf maanden lag onze Mack in de reiswieg, maar hij vindt zichzelf nu toch écht groot genoeg voor een wandelwagen… En dat vind ik best een dingetje.
Sinds een week of vier moet onze zoon niets meer hebben van de ligbak. Even gaat het prima, maar zodra hij merkt dat hij wordt afgezonderd van de mensen en niet om zich heen kan kijken, zet-ie het op een brullen. Hij wil dingen zien; de wereld ontdekken. Kijken naar de kleurige schappen in de supermarkt en als het even kan alle boodschappen die ik pak uit m’n handen rukken en in z’n mond stoppen.
Eigenlijk vind ik vijf maanden nog te vroeg voor zo’n zitje. Mack kan z’n nek prima stabiel houden en ook optrekken gaat steeds beter, maar als ik op fora lees dat veel baby’s pas met acht maanden in een wandelwagen worden gezet (want: slecht voor het ruggetje), sla ik aan het twijfelen. We besluiten door te zetten – al word je van een krijsende baby in zo’n bak natuurlijk helemáál niet vrolijk (vooral niet als je in de supermarktrij geen kant op kunt) maar soit.
Na een paar dagen wordt Mack in de reiswieg écht ontroostbaar. Nood breekt wet, denken we, dus we vragen advies aan de fysio.
Lees ook
Column Malu: ‘Zelfs tijdens je zwangerschap bemoeit de moedermaffia zich al met je’ >
Dat biedt opties: we mogen de wandelwagen gebruiken, mits hij op ligstand staat. Niet veel later staan vriend en ik met een YouTube-tutorial en tig verschillende onderdelen van de kinderwagen in onze handen. Ombouwen die handel, denk ik. En na wat gepuf en gesteun staat-ie: een soort ‘grote mensen’-kinderwagen.
Zodra we Mack erin zetten, giert hij het uit en ondanks dat het buiten stortregent, gaan we enthousiast als we zijn meteen een blokje om. Dan komen we erachter dat dit de juiste beslissing was: onze baby, die nu ineens geen baby meer is, ligt er ontspannen bij. Hij geniet van alles wat hij ziet. Nog geen tien minuten later valt hij in slaap, om pas wakker te worden als we al lang en breed thuis zijn.
‘Morgen weer een wandeling, kind’, denk ik. Nu gewoon weer die kleine baby uithangen.
Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels vijf maanden oud.
Een pasgeboren baby, een hoofd vol hormonen en het liefst ieder moment samen doorbrengen: voor veel kersverse moeders verandert er na een bevalling nogal wat. Ook Bettina Holwerda zat helemaal op haar roze wolk toen ze haar eerste kind kreeg.
Video
Je houdt zielsveel van je kind. Je knuffelt, troost en probeert er altijd voor hem of haar te zijn. Toch kan het gebeuren dat je kind zich niet helemaal begrepen voelt, ook als je het beste met hem of haar voorhebt. Want liefde geven en emoties begrijpen zijn twee verschillende dingen. Soms zie je pas […]
Video
Je wilt je kind natuurlijk de beste start geven. Dus lees je voor, moedig je aan en probeer je je vooral niet te druk te maken over al die opvoedadviezen. Maar wist je dat één keuze die je maakt als je kind vier jaar is, jaren later nog verschil kan maken? Dat blijkt uit een […]
Video
Kinderen kunnen nogal uitgesproken zijn als het om eten gaat. Het ene moment is iets het allerlekkerste ter wereld, het volgende moment willen ze er absoluut niets meer van weten. Probeer daar als ouder maar eens wijs uit te worden. Soms zijn die eetgewoontes zó tegenstrijdig dat je er alleen nog maar om kunt lachen. […]
Een kind opvoeden is al een avontuur op zich, maar wat als je daar als jonge moeder ineens alleen voor staat? De Rotterdamse burgemeester Carola Schouten weet hoe dat is. Toen ze 22 was, raakte ze onverwacht zwanger.
Een middag zonder kinderen, even naar de bioscoop of simpelweg iets doen waar ze zelf zin in heeft: voor Bettina Holwerda blijkt dat minder vanzelfsprekend dan je misschien zou denken.
