Beeld: Eigen beeld
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Deze zomervakantie bevond ik mij in een niet nader te noemen pretpark aan de Belgische kust. Het pretpark, dat zich met name kenmerkt door ‘kindervrienden’ als een oversized kabouter en een enge clown met zwarte druppelogen, bleek van alle markten thuis. Naast allerhande vermaak voor de kleine mensen waren er ook vrij spectaculaire achtbanen met afschietmechanismes en roterende karretjes. Voor een kleine adrenalinerush draai ik doorgaans mijn hand niet om, dus mijn oudste zoon en ik begaven ons naar de wachtrij. Bijkomend voordeel was dat de enge clown zich in dit gedeelte van het park niet liet zien en ook de jolige hitjes van drie niet nader te noemen kindvrouwtjes waren overgenomen door themamuziek van de achtbaan.
Terwijl we langzaam richting de instappoortjes schuifelden, viel mijn oog op de gedragsregels. Niet één bordje, maar meerdere. Met daarop onder andere de dringende oproep om al je spullen uit je zakken te halen. Telefoon, sleutels, zonnebril: alles moest in een grote bak naast de attractie. Ik vond dat eerlijk gezegd maar matig geregeld.
De bak stond daar namelijk voor iedereen vrij toegankelijk. Ook voor de mensen die vóór ons uit de achtbaan zouden komen en dus precies op het moment dat wij met een snelheid van hier tot Tokio door kurkentrekkers zouden worden gelanceerd, vrij toegang hadden tot onze telefoons. Mijn vertrouwen in de mensheid is groot. Mijn vertrouwen in een groep opgeschoten tieners die luidruchtig uit een achtbaan komt, iets kleiner.
Het leek mij dus een stuk verstandiger om mijn iPhone in mijn kontzak te laten zitten. Stevig tussen mijn bil en het kuipstoeltje van de achtbaan. Aangedrukt door de enorme veiligheidsbeugel. Waterdicht plan, toch? Mijn zoon was het er niet mee eens. ‘Mam, er staat toch echt dat je alles uit je zakken moet halen.’ ‘Ja schat, ik weet het. Loop nou maar door.’
En daar gingen we. De achtbaan verliet het station en maakte, nog vóór de lancering, een sierlijke draai van 360 graden rondom de rails. En precies op dit moment, terwijl ik op de kop hing naast mijn zoon, voelde ik iets glijden. Een halve seconde later plofte mijn iPhone meters naar beneden in het gras, op een afgesloten terrein onder de achtbaan. Ik roep nog ‘KUT!’ (ja, het is schandalig… ik weet het) en drie seconden later schieten mijn zoon en ik als een soort straaljager, gevoelsmatig regelrecht naar Amsterdam. Wat een snelheid, wat een spektakel. Geen tijd om na te denken over mijn telefoon, mijn opvoedkundige geloofwaardigheid of mijn buitengewoon slechte beslissing. Tot we weer stilstonden.
Mijn zoon had een enorme grijns op zijn gezicht. Ik niet. En toen hij doorhad wat er was gebeurd, kwam de totale verbolgenheid. ‘Mam??!! IK HEB HET JE GEZEGD!’ Zijn blik sprak boekdelen. Ongeloof, verbijstering en boosheid ineen. ‘Mam! Waarom ben je zo EIGENWIJS?’ Ik besloot wijselijk niet te antwoorden.
Wat volgde, was op de blaren zitten. Pedagogische les 2.0. Schoorvoetend naar de medewerker van de achtbaan om de situatie uit te leggen. Eerst nog willen liegen (‘Ik was het vergeten’) maar toch maar, onder de priemende ogen van mijn zoon, uitgelegd dat ik gewoon echt heel dom was geweest.
De medewerker reageerde gelukkig allervriendelijkst en stuurde een mannetje naar het afgesloten terrein. Niet veel later kwam hij terug. Met mijn iPhone. Helemaal intact en onbeschadigd. En er was nog een iPhone. Die van iemand anders. Ik keek naar mijn zoon. ‘Zie je wel,’ mompelde ik. ‘Ik ben niet de enige eigenwijze vogel hier.’
Zijn gezicht sprak boekdelen. ‘Niet nóg een keer proberen je eigen gedrag goed te praten, mam.’ En daar stond ik dan. Met een ongeschonden telefoon in mijn hand en een zoon die mij zojuist een belangrijke opvoedles had geleerd.
Kinderen leren immers vooral van wat je doet. Dat is een buitengewoon geruststellende gedachte. Behalve als je zelf net hebt laten zien hoe je een duidelijk waarschuwingsbord kunt negeren omdat je denkt dat je het beter weet. Dan zit je ineens met je eigen opvoedkundige boodschap in je kontzak. Tot hij eruit valt.
Meer avonturen, observaties en herkenbare momenten van Laurie en haar jongens lees je hier.
Achter iedere moeder schuilt óók gewoon een vrouw. In Rollebollen delen moeders hun meest persoonlijke verhalen over seks, verlangen, liefde en alles wat zich afspeelt als de slaapkamerdeur dichtgaat. Deze week Karin, die er door een ontzettend ongemakkelijke situatie achter kwamen dat de wandjes van de hotelkamer wel erg dun bleken.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Noor (34), samen met Jens (36), moeder van Liv (4) en Sam (1,5).
Voor ouders is het zo’n moment waarop je hart een klein sprongetje maakt én je je afvraagt waar de tijd gebleven is. Ook bij de familie Cudogham uit Een huis vol is het zover: Twiggy laat de basisschool achter zich en begint aan een heel nieuw avontuur op de middelbare school.
Een pretecho is een bijzonder moment voor aanstaande ouders. Zeker als ze op dat moment ontdekken of ze een jongen of meisje verwachten. Toen Carmen (34) aan haar schoonmoeder vertelde dat ze weer oma zou worden van een kleindochter, had ze deze reactie nooit verwacht.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Lot, wiens nieuwe vriend een keuze maakte die bijzonder verkeerd uitpakte.
