Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Dit was eigenlijk een hele goede column over een thema waar je dit weekend heerlijk over had kunnen filosoferen met je vriendinnen. Ware het niet dat ik ’m heb gedeletet. Nou ja, gearchiveerd. Wellicht dat hij ooit nog het daglicht gaat zien, maar vandaag dus niet. ‘Maar waarom doe je dat in godsnaam, Patrice?’, hoor ik je denken. Nou, het leven van een columnist lijkt soms heel makkelijk, maar achter de schermen kan het er soms behoorlijk roerig aan toe gaan.
Zo ben ik in al die jaren dat ik columnist ben voor Kek Mama een vriendschap met een goede vriendin verloren, is er drie keer gedreigd met een heuse grote-mensen-advocaat als ik een column niet offline zou halen, ben ik twee keer gebeld door mijn manager van mijn andere werk en is er een column viral gegaan die zelfs ministers in de Tweede Kamer bereikte. Die laatste was wel echt scary. Ik kreeg doodsbedreigingen op mijn huisadres en ben drie dagen nauwelijks mijn huis uit geweest. En dat ging notabene over moedermelk. Ik ken inmiddels dus wel een beetje de slagen van de zweep.
Maar als columnist ben ik een echte ekster. Alles wat glimt wil ik meenemen. Een bijzonder babyverhaal van een collega, een rare uitspraak van een vriendje van je kind, observaties over het seksleven van je beste vriendinnen. En tegelijkertijd wil ik uiteraard ook integer zijn. Dus wat ik meestal doe met columns die niet direct over mijzelf gaan, is de boel omdraaien. Geslacht, leeftijd, plaats, omstandigheden. Een oeroud trucje dat een extra laagje ‘bescherming’ biedt aan de protagonist.
Zo schreef ik ooit een column naar aanleiding van een verhaal over de zus van een vriendin. Ik had werkelijk alles verdraaid en bovendien was het een ontzettend liefdevolle column waarin ik de mensen in kwestie op een voetstuk zette. Hun verhaal was ook geen geheim voor de buitenwereld, dus ik zag werkelijk geen probleem.
Zij wel. Ze was boos dat haar verhaal überhaupt onderwerp van mijn column was geworden en uiteindelijk kostte het me dus zelfs onze vriendschap. Sindsdien laat ik een column soms, voor publicatie, even lezen. Alleen daarmee geef ik iemand natuurlijk ook de mogelijkheid om ‘nee’ te zeggen. En dat is lastig, want waar ligt die grens eigenlijk? Als ik geslacht, leeftijd, plaats en omstandigheden verander en het verhaal in mijn hoofd inmiddels over iets veel groters gaat, is het dan nog steeds het verhaal van degene bij wie het begon? Bijna alles waarover ik schrijf raakt uiteindelijk aan iets universeels. Liefde, seks, rouw, moederschap, jaloezie, vriendschap. We maken allemaal ongeveer dezelfde ellende mee, alleen gelukkig niet tegelijkertijd 😉
Goed, deze week gebeurde het dus weer. Iemand die dicht bij mij staat vertelde me iets wat me fascineerde. Niet eens zozeer wat er gebeurd was, maar vooral wat de mensen eromheen ervan vonden. Ik schreef erover, veranderde de herkenbare details en maakte er uiteindelijk mijn eigen verhaal van. Mensen, het was echt een mooie column. Maar zij (oeps, ik bedoel hij) wilde niet dat ik hem publiceerde. En natuurlijk had ik argumenten genoeg waarom het wel kon. Maar ik heb inmiddels ook geleerd dat gelijk hebben en een goede relatie houden twee verschillende disciplines zijn. Dus heb ik hem gearchiveerd. Met heel veel frisse tegenzin, dat wel.
Maar ik wil vooral columns schrijven om jou als lezer af en toe te laten denken: o god, gelukkig, zij dus ook. Dat je niet de enige bent met een scheiding, een kutdag, een vaginale schimmel of gedachten waarvan je dacht dat je ze beter voor jezelf kon houden. Uiteindelijk schrijf ik niet om mensen te kijk te zetten, maar om ons met elkaar te verbinden.
En nu heb ik dus een column geschreven over de column die ik niet mocht schrijven. Ach ja. Een ekster laat uiteindelijk toch niet graag iets glimmends liggen…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (17) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (10) en Feline (13). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Babynieuws voor Hinke en Gio! Het stel, dat elkaar leerde kennen én trouwde in Married at first sight, verwacht hun eerste kindje. Op Instagram delen ze het grote nieuws: in januari 2027 worden ze voor het eerst ouders.
Elsemieke (32) is samen met T (34), moeder van twee zoontjes (5 en 3) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
De juffen op school noemen Pilar ‘tante’, terwijl ze heus wel weten hoe het zit: voor Laura en Daniël is ze hun vrouw, en als een tweede moeder voor hun dochters Rosa (9) en Carmen (7). “We zijn gewoon een gezin.”
Soms kan een klein gebaar van een kind veel meer betekenen dan volwassenen in eerste instantie beseffen. Dat ontdekte Sterre toen haar sociale dochter op vakantie bleef toenadering zoeken tot een verlegen jongetje. Pas op de laatste dag hoorde ze van zijn moeder welke impact die vakantievriendschap op hem had gehad.