Beeld: Eigen beeld
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
“Voulez-vous coucher avec moi… ce soir” schalde het over de camping. Een vader met een biershirt en een gelijksoortig biertje in zijn hand en keek me veelbetekenend aan. Ik keek snel strak naar mijn zoon, die aan mijn arm hing en riep dat we door moesten lopen. We waren onderweg naar de Franse campingdisco, op zijn initiatief.
Ik kan niet ontkennen dat ik niet direct stond te springen. Campingdisco’s associeer ik al gauw met jolige meezingers, polonaise en dronken Duitsers. Maar tegelijkertijd prees ik mezelf gelukkig. Mijn zoon is acht. Ik geef het hem hooguit nog acht jaar voordat hij zou willen sterven van schaamte bij het idee van dansen met zijn moeder. Maar op je achtste ben je daar nog niet, daar is je moeder nog je held en is gêne een nog vrij onbekend begrip.
In de disco leerde ik in twintig minuten twee dingen die, zo bleek, essentieel zijn als je met je kind naar de disco gaat. Eén: schaamte is, ook voor de moeder in kwestie, geen optie. Deze emotie doet ter zake en dient per direct uitgeschakeld te worden. Twee: alle principes die je decennialang koesterde (ik doe onder geen beding mee aan de macarena)gaan linea recta het zwembad in. De setting was enigszins treurig te noemen; een DJ in een zweterig shirt, een projector met dansende lichten en op de dansvloer een handjevol kinderen, een enkele opa, drie vaders en enkele bezwete aangeschoten koppels die het voor elkaar kregen om te stijldansen op Gangnam Style. Moeders waren schaars aanwezig, zo niet uitgestorven. Langs de kant stond de rest. Turend. Wachtend. Precies zoals vroeger op je zestiende, wanneer je als muurbloempje overweegt of je het aandurft om je moves te laten zien op de dansvloer. Die twijfel kun je jezelf veroorloven als tiener. Niet als moeder van een achtjarige die “mama kom nou” roept op een toon die geen weerwoord duldt.
Dus ging ik. Met overtuiging. Zoiets doe je niet half. Fuck the others. Of, in de woorden van een Xenos-tegeltje: dance like nobody is watching. En ja hoor, daar was de Macarena. Glimlach op en als een halve idioot met bravoure de pasjes opdreunen. Zoon onder de indruk ‘zo jij kent deze echt goed mam’ (kun je dat niet hardop zeggen schat). En daar volgde de Ketchupsong (ja, die leeft nog, ergens in Zuid-Frankrijk). Vervolgens deed ik ongelooflijk dope op Franse hiphop waarvan ik geen woord verstond en liepen we hand in hand jolig huppelend (een absoluut dieptepunt) onder een mensenpoortje door op Cotton Eye Joe. En dat alles terwijl een stel Franse tieners met hun telefoon in de aanslag stond. Ik durf niet te vragen of het gefilmd is.
Mijn zoon was inmiddels volledig los, springend en hossend met zijn ijsthee in de hand. Om tien uur wilde hij nog niet naar bed. Ik besloot dat het volledig onverantwoord was om nóg een Aperol te bestellen maar ook dat ik de zojuist gestarte Kabouterdans zonder nog meer alcohol niet aankon.
Later, in bed, mijn zoon nog nagenietend, vroeg ik het hem voor de zekerheid maar even. Of hij, als hij zestien is, nog steeds met mij naar de disco wil.
“Natuuuuuurlijk mam, wat denk je zelf!”
Waarvan akte. Ik heb het hem niet nog een keer gevraagd, uit angst dat hij er nog eens over na zou denken. Maar tot de tijd; dance like nobody is watching, en dat geldt heus niet alleen op de dansvloer.
Meer avonturen, observaties en herkenbare momenten van Laurie en haar jongens lees je hier.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Vrije liefde, minder regels, lekker rondzwieren met bloemen in je haar: zo herinneren we ons de hippietijd. Maar was die generatie echt vrijer dan wij nu? En wat hielden we eraan over? Journaliste Kim Hopmans keek naar verhalen uit die tijd én naar haar eigen overvolle agenda.
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Wie was je ook alweer voordat je kinderen kreeg? Dat ontdek je alleen als je echt even uit de ouderrol kan stappen. Renate en haar man sloten een pact, en pakken om beurten het vliegtuig naar de vrijheid, naar hun oude ik.
Rapper Bizzey, oftewel Leo Roelandschap en zijn vrouw Renee schitteren op de cover van de nieuwe Kek Mama. Na een moeilijke tijd zijn ze happyer dan ooit. Met elkaar, maar ook als ouders van zoon November (10) en dochter Juno (3). Wij spraken ze.
