Beeld: Eigen beeld
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
“Mijn kinderen zijn, op z’n zachtst gezegd, niet risicomijdend. Ze klauteren zonder aarzelen in de hoogste klimrekken waarvan ik me afvraag of die ooit door de veiligheidskeuring is gekomen. Ze springen zonder nadenken van muurtjes af waarvan ik mijn enkel al breek als ik er alleen naar kijk. Ze fietsen met een snelheid waarbij mijn moederhart standaard twee afslagen achterloopt. En toen we emigreerden naar Zuid-Afrika, accepteerden ze een nieuw land, een nieuwe school en een nieuwe taal met aanzienlijk minder weerstand dan wanneer ik thuis een ander merk pindakaas koop. Maar zodra er ook maar één druppeltje bloed zichtbaar wordt, verandert alles.
Laatst voetbalde mijn kind op blote voeten. Niet omdat dat dat nou per se verstandig is, maar omdat schoenen aantrekken te lang duurt. Zijn teennagel scheurde een klein stukje in. Geen spectaculaire verwonding, geen rondvliegende teen, geen ambulancewaardige situatie, maar aan zijn reactie te zien stond een teenamputatie op het punt ingepland te worden.
Nog geen week later struikelde hij over diezelfde voetbal. Resultaat: een schaafwondje van een paar centimeter. De val zelf leek hem weinig te doen. Pas toen hij het wondje zag, ging hij met een dramatiek ter aarde waar menig profvoetballer nog een puntje aan kan zuigen.
En dan de muggenbult. Ik weet niet hoe het er bij andere huishoudens aan toe gaat, maar bij ons worden muggenbulten net zo lang opengekrabd tot de eerste bloeddruppel verschijnt. En dan ontstaat er paniek; “IK HEB BLOEOEOEOED!”. Correct, dat is bloed. Dat is waarom die mug in de eerste plaats op je arm is gaan zitten.
In veel van dit soort bloederige situaties wordt er een procedure in gang gezet waarvan ik vermoed dat hij uitgebreider is dan het protocol op de Spoedeisende Hulp. Eerst moet er een nat doekje komen. Dan een kouder nat doekje. Er wordt gehuild en gedept en de wond wordt gelijktijdig met microscopische precisie bestudeerd. Zodra het volgende druppeltje bloed opwelt beginnen de tranen direct weer te stromen. Bloed, je kunt niet met en je kunt niet zonder.
Na de bloedanalyse dient zich steevast de pleisterparadox aan. De pleister is bedoeld om de wond te beschermen, maar wordt binnen een paar minuten zélf het grootste probleem. De wond waarvoor de pleister bedoeld is, is meestal al vergeten voordat de discussie over het verwijderen ervan begint. Als je denkt dat de dramatiek over de wond al aardig theatraal ingezet was, dan heb je het proces van pleisterverwijdering nog niet gezien. Dit kan op verschillende manieren.
Mijn man behoort tot de school ‘zoals het spreekwoord bedoeld is’. “Kijk! Een vogel!” Rrrrrats. Pleister eraf. Probleem opgelost. Tenminste, voor hem. Voor mijn kinderen markeerde dit het begin van een trauma dat nog altijd wordt aangehaald zodra er een pleister in zicht komt. Sindsdien verwijderen we pleisters volgens een protocol waar menig ouder zijn wenkbrauwen bij op zou trekken (ik geef direct toe; dit zag ik mezelf jaren geleden ook niet zo aanpakken). Bij voorkeur in bad. Eerst weken. Dan voorzichtig een hoekje losmaken. Pauze. Nog een millimeter. Opnieuw pauze. Een korte evaluatie van de pijnbeleving. Nog een kus. En als de pleister er na een kwartier eindelijk af is, volgt steevast de paniek: “Maar nu wordt mijn wond nat!”
Morgen klimmen ze waarschijnlijk gewoon weer in datzelfde klimrek, voetballen ze opnieuw op blote voeten en springen ze weer van hetzelfde muurtje af. Alleen over het verwijderen van de volgende pleister zijn de onderhandelingen nu al begonnen.
Meer avonturen, observaties en herkenbare momenten van Laurie en haar jongens lees je hier.
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Claudia* had al een jaar een affaire met een vriend. Net toen ze ervoor besloten te gaan en hun relaties zouden verbreken, bleek de vriendin van haar affaire zwanger. Hij dumpte Claudia. Alleen… had Claudia haar eigen partner ook al de bons gegeven. Ze blijft met niets over.
Fantastisch babynieuws voor oud-De Bondgenoten-kandidaat Thérèse en haar vriend Twan. Het stel verwacht hun eerste kindje samen en deelt het bijzondere nieuws met hun volgers op Instagram.
Als het gaat om babynamen, is er de laatste jaren een duidelijke trend zichtbaar. Ouders kiezen namelijk steeds vaker voor korte babynamen.
