Beeld: Niek Visser
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Met een smak belandde mijn kleine peutermeisje met haar kin op de zwembadrand. Het was alsof ik het in slowmotion zag gebeuren, terwijl ik naar haar toe sprintte en een paar seconden later al in mijn armen had. Vlak daarvoor had ze nog trots geroepen: “Mama, mama, kijk eens wat ik kan!” De zin die elke moeder aan de zwembadrand waarschijnlijk meerdere keren per kwartier hoort. Ik keek op van mijn boek. Ze stond met haar rug naar het water en sprong naar achter. Niet ver genoeg helaas.
Een lokaal ziekenhuis bezoeken stond niet bepaald op onze bucketlist. O ja, Albanië hebben we het trouwens over. Waar de gezondheidszorg buiten de hoofdstad best wat te wensen overlaat. Als toerist is het makkelijk zeiken op zorg en condities die anders zijn dan thuis, terwijl je dat weet. Maar de gammele bedjes, stoelen waar het schuim uit de bekleding stak en verouderde apparatuur deden me niet zoveel. Het ging tenslotte niet om een hersentransplantatie, maar om een paar hechtingen. Juist dát bleek nog best ingewikkeld.
De arts met de verdovingsspuit prikte erop los als een 19e eeuwse sherif in het Wilde Westen met een pistool zwaaide. Zo stel ik me voor. Hij zette de verdoving wel 4 of 5 keer opnieuw, waarna vrijwel direct het hechten met naald en draad volgde. Dat de verdoving nog niet werkte, was overduidelijk. Op verzoek hield ik haar hoofd stevig vast, terwijl haar vader die er op dat moment (gelukkig!) ook was, haar armen naar beneden drukte. Ik kromp bij iedere beweging van de arts in elkaar, kon mijn tranen niet bedwingen en was kotsmisselijk. Noem me overgevoelig, maar ik vond het Spartaans.
Op het ziekenhuisbedje waar ze daarna moest liggen voor een bloedonderzoek lagen lange kastanjebruine haren, op het onderste deel van de lakens stonden zwarte voetafdrukken. De arts prikte zo vaak mis dat ik voorzichtig informeerde naar alternatieven. Een collega kwam erbij en prikte in één keer raak. Aan de vriendelijkheid lag het overigens geen moment. Bij het zwembad schoot iedereen direct te hulp, kregen we een lift en konden we onze spullen zonder zorgen achterlaten. In het ziekenhuis was iedereen lief voor Keet.
Keet zelf leek er zodra al dat geprik eenmaal voorbij was niet meer van onder de indruk. Geen traan meer gezien, geen woord meer over gehoord. Terwijl ze achterin de auto haar beloofde ijsje opat, riep ze vrolijk naar ons: “Het is al over, lieverds!” Trots hield ze het bebloede verband dat er nog 2 dagen op moest omhoog. Zat in de weg bij ijs eten, dus had ze eraf gerukt. We konden weer terug…
Een week later was er al een hechting uit, ging de wond weer open en belandde ik opnieuw in een lokale eerste hulppost, dit keer in een ander stadje. De conclusie was helder: slecht en onnodig pijnlijk gehecht. Inmiddels hadden meerdere locals me verteld dat het eerste ziekenhuis inderdaad geen beste reputatie had.
Geen pas aan te pas
Misschien nog wel het opmerkelijkst was het papierwerk. Geen zorgpas nodig, alleen Keets paspoort voor haar naam en geboortedatum. Ik tekende dat ik afzag van een CT-scan en dat was dat. De controle op locatie twee kostte 1000 lekë (ongeveer €11), en het verwijderen van de hechtingen + consult bij het laatste bezoek 2000. “Het liefst cash als dat kan.” De arts liep voor me uit naar de ingang, waar de tarieven voor non-residents keurig op de deur hingen, als ware het een menukaart. Ik sputterde wat over de losse post ‘consult’ die mij ontgaan was, maar stond klaar de 2000 lekë af te rekenen. De arts aaide Keet over haar hoofd en zei: “Weet je wat, ze was zo dapper. We maken er 1000 van.” Kreeg ik nou 50% korting op gezondheidszorg? Het zou misschien niet moeten zo, maar we deden er ons voordeel mee. Van de besparing aten we een verdomd lekkere pizza, geen ijs dit keer.
Lianne neemt je elke twee weken in haar columns mee in de avonturen die zij en samen met dochter Keetje op reis beleven.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (17) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (10) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Geen enkele ouder wil horen dat hun kind wordt buitengesloten of gepest. Maar minstens zo moeilijk is het moment waarop blijkt dat je eigen kind iemand anders pijn heeft gedaan of aan het pesten is?
Voor Dionne Stax liggen geluk en verdriet dicht bij elkaar. Terwijl ze volop geniet van het moederschap met dochter Lexie, verwerkt de presentatrice tegelijkertijd het verlies van haar moeder.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Op haar 29e lijkt Kiona Holland (36) een gezond en actief leven te leiden. Ze werkt met veel plezier in de zorg, woont samen met haar partner Phil (32) en denkt na over de toekomst.
Iedere ouder kent het moment waarop niets lijkt te helpen: wiegen, zingen, rondlopen of een speentje aanbieden, maar je baby blijft ontroostbaar huilen.
