Beeld: Nine IJff
Laura Hogendoorn is hoofdredacteur van Mamaplaats, hét blogplatform voor en door moeders. Ze woont in ’t Gooi, samen met haar vriend Oscar en hun kinderen Roef (9), Sierd (7) en Maia (5).
275 dagen, oftewel 9 maanden. Zolang woon ik op dit moment in een bouwval. We kochten ons (inmiddels niet meer zo) nieuwe huis casco en dachten het wel eventjes zelf op te knappen. Haha, little did we know. Eerlijk? Ik kijk uit naar de dag dat het olijke gezicht van John Williams bij ons op de stoep staat voor Help, mijn man is klusser.
Even voor je idee: casco was echt casco. Er zat geen keuken in, geen badkamer, geen vloer en geen verwarming. Veel kamers moesten zelfs nog gebouwd worden. Maar met goede moed trokken we er hartje winter in. De eerste week vonden vrienden het nog sneu: “Ach, je kunt altijd bij ons aanschuiven!” Maar nu we in maand tien zitten, neemt dit gastvrije enthousiasme lichtelijk af. En geef ze eens ongelijk.
Het absolute dieptepunt was toen ik de allereerste nacht om half vier wakker werd en moest plassen. Bij de buren aanbellen was geen optie en dus zat ik in de vrieskou naakt in m’n eigen bouwvaltuin, in de urinelucht. Ach, dat is over een week of twee opgelost, dacht ik toen nog. Maar na negen maanden zitten we nog steeds zonder badkamer en normale wc. O ja, en onze zoon van negen slaapt – bij gebrek aan een kamer – nog iedere nacht tussen ons in. Je begrijpt: ons seksleven gaat er met de dag op vooruit.
Lees ook – Mijn man is hobbyklusser: ‘In de weekenden en avonduren is hij altijd druk bezig’ >
Heus, vriend Oscar is een schat. En ook nog eens zeer handig. Alleen met beiden een fulltime baan en drie kinderen die ook nog op allemaal sport- en muziekclubjes zitten, gebeurt er niet gek veel.
“In sommige kamers pronken de plinten al, maar warm water ho maar”
Bovendien ligt het (klus)tempo van mijn uiterst perfectionistische vriend over het algemeen lager dan dat van een tuinslak en is de prioriteitenlijst wat scheef. In sommige kamers pronken de plinten al, maar warm water ho maar.
Aan de andere kant: ik kan niks. Ja, geld uitgeven, daar ben ík goed in. Dus ik zorg dat al het benodigde materiaal in huis is, zodat ik hem in zijn vrije uurtjes kan blijven aansporen elke dag toch nog iets te doen. De mooiste dooddoener over dit alles: als het eenmaal klaar is, ben je dit zo weer vergeten.
Meer lezen? Kijk op mamaplaats.nl.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]