Beeld: Eigen foto
Redacteur Melanie is getrouwd met Maurits, moeder van Saar (1), zwanger van haar tweede kindje en leeft in een georganiseerde chaos van luiers en dreumesdrama.
Met een dreumes in huis die geen seconde stilzit, was het een paar weken geleden toch écht zo ver: het eerste bezoek aan een indoor speeltuin. Een kinderparadijs met een zee van kleurrijke ballen, klimrekken en glijbanen die reiken tot aan het plafond, tunnels, overal rennende en gillende kinderen en overprikkelde ouders. Een hele ervaring. Een nee, niet alleen voor mijn dreumes. Ik neem je mee naar die ene dag waar ik de keiharde realiteit onder ogen kreeg te zien.
Die middag in het zogeheten krijspaleis bleef Saar ietwat overweldigd bij me zitten, terwijl haar ogen alle kanten op schoten. Plotseling viel haar blik op iets in de hoek. Een speelwand met kleurrijke knopjes, puzzeltjes, schuifjes en draaiwielen. Precies haar ding. Zonder aarzeling wurmde ze zich van mijn schoot en kroop ze ernaartoe. Bij de wand zat een jongetje. Hij was iets ouder, hooguit drie jaar. Saar kroop vrolijk op hem af. Ze lachte naar hem, alsof ze wilde zeggen: ‘Wat een fantastische plek, hè?’ Ze nestelde zich naast hem, keek vol bewondering naar de oneindige speelmogelijkheden en legde haar handje op één van de felgekleurde knopjes.
En toen.. een duw. Een plotselinge, ruwe beweging. Het jongetje stootte haar zonder pardon opzij. Niet speels, niet per ongeluk, maar doelbewust. Saar wankelde een beetje en bleef hem, met haar donkerbruine ogen, glimlachend aankijken. Ze had niet door wat er gebeurde, maar ik wel. “Ík wil spelen!” riep het jongetje boos. Mijn maag kromp samen en mijn hart werd fijngeknepen.
Het was een klein voorval. Iets wat dagelijks honderden keren voorkomt bij kinderen, maar voor mij voelde het groot. Het brak mijn moederhart, omdat het de eerste keer was dat iemand mijn dochter afwees. Iemand die haar niet zag zoals ik haar zie: lief, nieuwsgierig en dol op andere kindjes. Mijn eerste reflex was beschermen. Iets zeggen. Haar weghalen bij deze driftkikker en uitleggen dat ze niets verkeerd deed. Alles in mij wilde schreeuwen: “Laat haar met rust! Ze wil alleen maar meedoen.”
Maar ik stond er sprakeloos bij en wist even niet wat ik moest doen. Moest ik hem streng toespreken? Zijn moeder aankijken met een vragende blik? Saar weghalen? Ik keek weer naar mijn kleine meisje. Ze glimlachte. Geen traan, geen sippe blik. Gewoon een nieuwe poging om dat kleurrijke knopje te bereiken.
Op dat moment besefte ik: dit is míjn pijn, niet de hare. Dit is het begin: de eerste van vele momenten waarop ze gaat ontdekken dat de wereld niet altijd even lief is. Dat niet iedereen haar enthousiasme deelt. Dit was de eerste keer dat iemand haar afwees en dat deed iets met mij. Maar zij? Zij is nog vrij van die pijn. Nog vol vertrouwen in de wereld. Ze ziet geen afwijzing, alleen een kans om het nog een keer te proberen.
Met een zachte aanmoediging kroop Saar een stukje verder. Ze vond een ander knopje en drukte er met een triomfantelijke grijns op. Het maakte een vrolijk geluid. Saar keek op, gelukkig. Alsof ze wilde zeggen: ‘Kijk mama, I got this!‘ Misschien was dát de les van die ene middag: zij leerde spelen, ik loslaten.
Benieuwd naar de ultieme huishoudtip, beste nesteldrangaankoop en waarom ze precies een jaar na de geboorte van haar dochter werd verrast met een babyshower? Check hier alle columns van Melanie.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
We vroegen jullie op Instagram wat jullie van het tropenrooster vinden. En of jullie een mening hebben!
