Meet Johanna (36): biologiedocent, seksuele gezondheidsconsulent, en mama van twee jongens (5 en 7). Na haar recente scheiding jongleert ze met het ouderschap en deelt ze haar avonturen en inzichten.
Ik zag laatst een quote voorbij komen waarin gezegd werd dat de decembermaand een vergrootglas is voor hoe jij je voelt. Gaat het goed met je, dan zijn de donkere tijden en de feestdagen juist gezellig en fijn, maar zit je niet lekker in je vel… dan zijn deze dagen een kwelling. Ik voel me tot nu toe bipolair! Ik ervaar immens hoge highs in mijn emoties, maar ook bizar lage lows.
De sinterklaastijd was fantastisch als de kinderen bij mij waren. Het schoen zetten en de spanning en verwachtingen die daarbij komen kijken zijn zo leuk! Ik ben iemand die trouw meekijkt met het sinterklaasjournaal en dan allerlei scenario’s neerzet die daarop inspelen. De magie rondom de pieten en de Sint is heerlijk om samen met die ukkies in te baden.
Des te meer confronterend waren de weekenden en dagen dat ik ze niet had. Dat pakjesavond opeens apart was en niet meer samen, dat er een kalender was wanneer de schoen bij welke ouder gezet werd. De helft van de vreugde was niet bij mij. Als ze wel bij mij waren was het gelukkig intens genieten. Pakjesavond met een goede vriendin en haar gezin erbij, een weekendje naar opa en oma om daar weer overladen te worden met cadeaus. Momenten waar er liefde, blijdschap en genegenheid is. De knuffels die gegeven werden zijn bijna niet te tellen. Ik wilde zoveel mogelijk meegenieten met mijn jongens, maar dat kan dus niet altijd. Dat is het lastige in een scheiding, dat je niet meer op één lijn zit. Dat maakt feestdagen opeens ingewikkeld.
Je hoopt dat als sinterklaas voorbij is dat de rust weer zal wederkeren vanbinnen, maar 24 uur later is het opeens de kerstperiode. De tijd dat je doodgegooid wordt met “samenzijn”. Het ideale plaatje is volgens de media een gezin, een grote familie, met zijn allen samenkomen om gezellig kerst te vieren. De liefde is het ultieme doel.
Ik vind kerst heerlijk! Alles versieren thuis, het gemoedelijk maken met lampjes, kaarsjes en een mooie boom. Kerstfilms zijn mijn guilty pleasure en kijk ik bij de vleet. Wat tevens ook weer de valkuil is, want dat vergrootglas laat je kijken naar wat je hebt en wat niet. Ik ben gelukkig met mezelf en kan oprecht zeggen dat ik van mezelf hou, maar hoe mooi zou het zijn als ik ook zoals in zo’n kerstfilm mijn ware liefde zou vinden?
Zit je niet lekker in je vel, dan zijn
deze dagen een kwelling
Terwijl ik hierover droom schiet ik bijna direct terug naar de realiteit en al zijn onzekerheden: “Ik zit in een woelig co-ouderschap, wil ik iemand daar wel deel van maken? Ben ikzelf er wel klaar voor? Wat als ik dezelfde fouten maak als in mijn vorige relatie? Hoe zorg ik ervoor dat het dan nu wel de juiste partner voor mij is? Hoe weet ik of iemand zal matchen met de kinderen? Wat als hij zelf kinderen heeft?” En ga zo maar door. Er ontstaat een low, een negatieve blik op het gemis van de liefde. Het gemis van de knuffels van de kinderen, het gemis van een partner waar het wel mee klopt, het gemis van one big happy family.
Gelukkig is het woensdag en mag ik de kinderen zo weer ophalen van school. Word ik overladen met knuffels en “Ik hou van jou’s”. Ze zullen de kerstboom zien en ik kan me nu al de blikken voorstellen over hoe mooi ze alles vinden in huis. Ik voel bij de gedachte alleen al die high opkomen, dat intense geluk van geliefd worden en lief hebben. Laat ik het maar helemaal over me heen komen en doorvoelen, zodat ik dat goede gevoel lang genoeg kan vasthouden om die tijd zonder hen, zonder de lows, door te komen…
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
