Ellen is trajectbegeleider in het voortgezet speciaal onderwijs, thrillerauteur bij uitgeverij De Fontein, moeder van Lewis en Miles (11 en 8) uit een vorige relatie én is in november bevallen van dochter Sophia met haar vriend Nils.
Lees verder onder de advertentie
Deze week verscheen er in het nieuws dat er scholen zijn die traktaties met verjaardagen hebben afgeschaft. Redenen zijn o.a.: gezonde traktaties slaan niet aan, ouders houden zich daar niet aan. Bovendien is een gezonde traktatie duurder en niet iedereen kan dat betalen. Daarnaast zijn ouders steeds meer aan het uitpakken, de een nog gekker en duurder dan de ander. Voor veel ouders is dat niet te betalen, dus wat krijg je dan: ongelijkheid. En dat raakt kinderen. Wat mij betreft hebben ze hier wel een punt. Het is, naar mijn mening, écht niet de bedoeling dat een kind zich rot voelt met z’n verjaardag omdat er geen ‘leuke’ traktatie betaald kan worden. zal mij een rotzorg zijn hoe de verjaardag van mijn kind gevierd wordt.
Lees verder onder de advertentie
Reacties
De reacties op Facebook waren verschillend: ‘Laat kinderen kind zijn! Vroeger kon dit ook gewoon. Ze pakken alles van ons af.’ ‘Als ik het zo lees, hebben de ouders er meer moeite mee dan de kinderen.’ ‘Ik snap het wel, al die extra kosten. Het moet wel normaal blijven.’ ‘Ouders moeten eens volwassen worden, altijd maar beter en groter. Waar gaat het over?’ ‘Eerst pakken ze zwarte piet af, en nu weer dit.’
Wie is die ‘ze’ waar men het over heeft? Verschillende GGD’s en de stichtingen Gezonde Jeugd, Gezonde toekomst en Gezonde Leefstijl op school. Het ging om een campagne waarbij ze probeerden scholen te enthousiasmeren om de verjaardagen van een kind op een andere manier te vieren. Heel eerlijk, het zal mij een rotzorg zijn hoe de verjaardag van mijn kind gevierd wordt. Als ze maar blij zijn en in het zonnetje gezet worden.
Een beetje lastig
Mijn jongens vinden trakteren altijd een beetje lastig. Want wat als je met een traktatie komt waarvan de helft van de kinderen zegt: dat hoef/lust/wil ik niet? En reken maar dat dat gebeurt. Ze zijn jarig in juni en september, dus ze gaan altijd op safe met een ijsje. Is tegenwoordig ook niet heel goedkoop meer (tenminste, niet die ijsjes die mijn jongens willen), maar oké. Je wilt dat ze met trots trakteren. Kinderen in de klas zijn nou eenmaal enthousiaster wanneer er wordt uitgepakt met iets lekkers, in plaats van iets gezonds. Het is gewoon vervelend als er lauw wordt gereageerd op de traktatie van je kind, ook al heb je nog zo je best gedaan. Ik weiger wel om er cadeautjes of iets dergelijks bij te doen. Dat gebeurt ook genoeg, de jongens komen met regelmaat met iets thuis. Ga ik niet aan beginnen, ik hoef niet op te boksen tegen andere ouders.
“Ik hoef niet op de boksten tegen andere ouders”
Lees verder onder de advertentie
Totale horror
Ik merk aan mijn jongens dat ze vooral willen dat hun traktatie met enthousiasme wordt ontvangen én opgegeten wordt. Zelfde met Pasen en Kerst, waarbij ouders altijd iets moeten fixen voor het ontbijt/lunch/diner etc. Ik mag niks geks maken, zo zeggen zij dat, want stel je voor dat het niet opgegeten wordt. Totale horror, vooral voor Miles. Ooit zag ik een moeder een complete monchoutaart mee terugnemen na kerst, het kind stond er huilend naast. Als ze een schaal had volgegooid met donuts of cupcakes, was alles waarschijnlijk op geweest. Dat is dus automatisch wat mijn jongens willen, gewoon iets wat ieder kind vreet en lekker vindt. Ik mag niet eens creatief zijn (en dat vind ik helemaal niet erg). Dus hoe scholen het gaan organiseren … Het maakt mij niet uit. Een gelukkig kind is het belangrijkst, vóóral op zijn/haar verjaardag. Hoort trakteren daarbij? Misschien wel, misschien niet. Ik heb geen idee.
Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (9) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Al jaren is de time-out het go-to trucje van veel ouders. Kind boos? Stuur ze weg, laat ze afkoelen en haal ze daarna weer terug. Maar vaak werkt het averechts, zeggen onderzoekers. Kinderen voelen zich er alleen maar rotter door. Alsof ze gestraft worden voor emoties waar ze zelf geen controle over hebben.
Oudste kind zijn betekent dat je het proefkonijn bent. En ja, soms is het echt zwaar om de eerste te zijn, want af en toe wil je gewoon al die verantwoordelijkheden die bij die titel horen in de prullenbak gooien. Toch blijkt uit onderzoek dat het uiteindelijk best wat oplevert.
Kleinkinderen zijn vaak dol op hun opa en oma (mede door de liefde, aandacht en cadeautjes). Volgens life coach Susan Allan kan hun aanwezigheid ook een enorme opluchting voor ouders zelf zijn. Vooral omdat het bij hen draait om er zijn voor steun en warmte, zonder regels te buigen of tegen de ouders in te […]
Tweeduizend euro per week neertellen voor een vakantiehuisje? Dana niet gezien. Al jaren ruilt ze met een ander gezin van huis, zodat ze hun geld aan leuke dingen kunnen besteden én drie keer per jaar op reis kunnen. Ook zonder geldboom in de tuin.
Ava Tamar (34) heeft een driehoeksrelatie met Floris (37) en Becca (26) en een relatie met Amanda (30). Alina (6), de dochter van Floris, en Tamar (1), de zoon van Becca, zijn een belangrijk onderdeel van haar leven. Ava Tamar is intimiteitscoach.