Ellen is trajectbegeleider in het voortgezet speciaal onderwijs, thrillerauteur bij uitgeverij De Fontein, moeder van Lewis en Miles (11 en 8) uit een vorige relatie én is in november bevallen van dochter Sophia met haar vriend Nils.
Deze week verscheen er in het nieuws dat er scholen zijn die traktaties met verjaardagen hebben afgeschaft. Redenen zijn o.a.: gezonde traktaties slaan niet aan, ouders houden zich daar niet aan. Bovendien is een gezonde traktatie duurder en niet iedereen kan dat betalen. Daarnaast zijn ouders steeds meer aan het uitpakken, de een nog gekker en duurder dan de ander. Voor veel ouders is dat
niet te betalen, dus wat krijg je dan: ongelijkheid. En dat raakt kinderen. Wat mij betreft hebben ze hier wel een punt. Het is, naar mijn mening, écht niet de bedoeling dat een kind zich rot voelt met z’n verjaardag omdat er geen ‘leuke’ traktatie betaald kan worden. zal mij een rotzorg zijn hoe de verjaardag van mijn kind gevierd wordt.
De reacties op Facebook waren verschillend:
‘Laat kinderen kind zijn! Vroeger kon dit ook gewoon. Ze pakken alles van ons af.’
‘Als ik het zo lees, hebben de ouders er meer moeite mee dan de kinderen.’
‘Ik snap het wel, al die extra kosten. Het moet wel normaal blijven.’
‘Ouders moeten eens volwassen worden, altijd maar beter en groter. Waar gaat het over?’
‘Eerst pakken ze zwarte piet af, en nu weer dit.’
Lees ook – ‘Terugkijkend: welk advies zou je jezelf – als jonge beginnende ouder – geven?’
Wie is die ‘ze’ waar men het over heeft? Verschillende GGD’s en de stichtingen Gezonde Jeugd, Gezonde toekomst en Gezonde Leefstijl op school. Het ging om een campagne waarbij ze probeerden scholen te enthousiasmeren om de verjaardagen van een kind op een andere manier te vieren. Heel eerlijk, het zal mij een rotzorg zijn hoe de verjaardag van mijn kind gevierd wordt. Als ze maar blij zijn en in het zonnetje gezet worden.
Mijn jongens vinden trakteren altijd een beetje lastig. Want wat als je met een traktatie komt waarvan de helft van de kinderen zegt: dat hoef/lust/wil ik niet? En reken maar dat dat gebeurt. Ze zijn jarig in juni en september, dus ze gaan altijd op safe met een ijsje. Is tegenwoordig ook niet heel goedkoop meer (tenminste, niet die ijsjes die mijn jongens willen), maar oké. Je wilt dat ze met trots trakteren. Kinderen in de klas zijn nou eenmaal enthousiaster wanneer er wordt uitgepakt met iets lekkers, in plaats van iets gezonds. Het is gewoon vervelend als er lauw wordt gereageerd op de traktatie van je kind, ook al heb je nog zo je best gedaan. Ik weiger wel om er cadeautjes of iets dergelijks bij te doen. Dat gebeurt ook genoeg, de jongens komen met regelmaat met iets thuis. Ga ik niet aan beginnen, ik hoef niet op te boksen tegen andere ouders.
“Ik hoef niet op de boksten tegen andere ouders”
Ik merk aan mijn jongens dat ze vooral willen dat hun traktatie met enthousiasme wordt ontvangen én opgegeten wordt. Zelfde met Pasen en Kerst, waarbij ouders altijd iets moeten fixen voor het ontbijt/lunch/diner etc. Ik mag niks geks maken, zo zeggen zij dat, want stel je voor dat het niet opgegeten wordt. Totale horror, vooral voor Miles. Ooit zag ik een moeder een complete monchoutaart mee terugnemen na kerst, het kind stond er huilend naast. Als ze een schaal had volgegooid met donuts of cupcakes, was alles waarschijnlijk op geweest. Dat is dus automatisch wat mijn jongens willen, gewoon iets wat ieder kind vreet en lekker vindt. Ik mag niet eens creatief zijn (en dat vind ik helemaal niet erg).
Dus hoe scholen het gaan organiseren … Het maakt mij niet uit. Een gelukkig kind is het belangrijkst, vóóral op zijn/haar verjaardag. Hoort trakteren daarbij? Misschien wel, misschien niet. Ik heb geen
idee.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
De juffen op school noemen Pilar ‘tante’, terwijl ze heus wel weten hoe het zit: voor Laura en Daniël is ze hun vrouw, en als een tweede moeder voor hun dochters Rosa (9) en Carmen (7). “We zijn gewoon een gezin.”
Tijdens de nieuwjaarsnacht van 2000 op 2001 brak er brand uit in café De Hemel in Volendam. Melanie Klene (40) overleefde de ramp, maar liep ernstige brandwonden op. Inmiddels is ze moeder van twee zoons (11 en 8). De gebeurtenis is verweven in haar gezin en heeft haar gevormd tot wie ze nu is.
Melissa Ramakers Quekel (29) leeft met een zeldzame stofwisselingsziekte en kampt met complexe gezondheidsproblemen. Ze is afhankelijk van sondevoeding en draagt een glucose-sensor. Ondertussen zet ze alles op alles om er voor haar dochters Lotte (2,5) en Elise (1) te zijn.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (17) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (10) en Feline (13). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]