Fotografie: Paulien van Beusekom
‘Rosie, kijk eens wat ik heb’, riep ik naar mijn dochter. ‘Het is een Albert Heijn mini! Dit zijn kleine wcrolletjes in een kleine wcrolletjesverpakking. Die kan ik voor je in elkaar knutselen. Dat is leuk!’ Ik bleek de plank mis te slaan met het woord ‘leuk’.
Ik begon de wcrollen driftig uit het karton te drukken, onder toeziend oog van mijn 2-jarige peuter. Even in een paar luttele seconden in elkaar vouwen en dan kan zij ermee spelen, dacht ik nog. Tot mijn oog viel op de hoeveelheid cijfertjes. En flapjes. En cijfertjes op flapjes. Wacht, waar moet dit minuscule uitsteekseltje heen? In dit minuscule gaatje? Nee, dat ziet er niet goed uit. Hier dan?
Mijn tong zat inmiddels tussen mijn tanden geklemd – wat de eerste tekenen van frustratie verried. De knuistjes van mijn dochter probeerden het doosje ondertussen al uit mijn handen te trekken – wat een vergevorderd stadium van ongeduld verried. ‘Nee, Rosie, nog even, mama is bijna klaar.’ Ik was verre van bijna klaar.
De waarheid is dat ik er geen ene moer van snapte. Hoe kreeg ik dit doosje in hemelsnaam in elkaar? Ik ben geen knutselmoeder. Als kind was ik ook al niet goed in fröbelen en dat is nooit meer goed gekomen. Als er gepriegeld moet worden, resulteert dat bij mij doorgaans niet in de mooiste kunstwerken. Eerder in een bezwete bovenlip en een heleboel scheldwoorden. Dat was nu niet anders. Al heb ik gepoogd ‘jemig’ te zeggen in plaats van de naam van de Bijbelse knakker. Vanwege de aanwezigheid van een kind en zo. Dat dan weer wel.
Een kwartier later was het mini wcrollenverpakkinkje af. Er was nog net geen schuim uit mijn mond gekomen, maar ik kan wel zeggen dat ik tot totale krankzinnigheid ben gedreven. Het liefst ging ik naar de dichtsbijzijnde Albert Heijn en schoof ik dat stomme kartonnendoosje in de hol van de eerste beste hamsterknuffel die ik zou treffen. Die kans heb ik niet gekregen, want mijn dochter had het doosje al te pakken.
‘Rozijntjes?’ vroeg ze. ‘Nee, Rosie, hier zitten geen rozijntjes in’, liet ik haar weten, al moest ik toegeven dat het doosje best op de rozijnendoosjes leek die wij vaak in huis hebben. ‘Wel rozijntjes’, zei Rosie vervolgens, en ze probeerde het doosje open te maken. ‘Nee, Rosie niet openscheuren, zo gaat-ie kapot!’ En zo sneuvelde het mini wcrollenverpakkinkje, nog geen 10 seconden nadat ik het met bloed, zweet en tranen in elkaar had gezet.
Die middag kwamen mijn schoonouders langs. ‘Kijk Rosie!’, riepen ze enthousiast, ‘we hebben Albert Heijn mini’s bij ons.’ Ik geloof dat ik op dat moment even ben weggezakt.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van […]
Ze dacht dat ze als moeder inmiddels al heel veel had gezien, maar deze bizarre vondst in de luier van haar zoontje maakte de 41-jarige Mirthe zelfs sprakeloos.
Na een periode waarin het leven voor Greetje Hakvoort niet altijd even soepel liep, lijkt er nu vooral ruimte voor iets veel mooiers: blijdschap in de familie.
Mijn 2-jarige dochter onderhandelt tegenwoordig met mij. Ik vrees dat dit mijn eigen schuld is.
Als kind denk je dat alles wat er bij jou thuis gebeurt, overal zo gaat. Tot je ouder wordt, bij iemand anders over de vloer komt of gaat samenwonen en ineens beseft: huh, dit doen andere mensen helemaal niet?
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.