Fotografie: Paulien van Beusekom
‘Rosie, kijk eens wat ik heb’, riep ik naar mijn dochter. ‘Het is een Albert Heijn mini! Dit zijn kleine wcrolletjes in een kleine wcrolletjesverpakking. Die kan ik voor je in elkaar knutselen. Dat is leuk!’ Ik bleek de plank mis te slaan met het woord ‘leuk’.
Ik begon de wcrollen driftig uit het karton te drukken, onder toeziend oog van mijn 2-jarige peuter. Even in een paar luttele seconden in elkaar vouwen en dan kan zij ermee spelen, dacht ik nog. Tot mijn oog viel op de hoeveelheid cijfertjes. En flapjes. En cijfertjes op flapjes. Wacht, waar moet dit minuscule uitsteekseltje heen? In dit minuscule gaatje? Nee, dat ziet er niet goed uit. Hier dan?
Mijn tong zat inmiddels tussen mijn tanden geklemd – wat de eerste tekenen van frustratie verried. De knuistjes van mijn dochter probeerden het doosje ondertussen al uit mijn handen te trekken – wat een vergevorderd stadium van ongeduld verried. ‘Nee, Rosie, nog even, mama is bijna klaar.’ Ik was verre van bijna klaar.
De waarheid is dat ik er geen ene moer van snapte. Hoe kreeg ik dit doosje in hemelsnaam in elkaar? Ik ben geen knutselmoeder. Als kind was ik ook al niet goed in fröbelen en dat is nooit meer goed gekomen. Als er gepriegeld moet worden, resulteert dat bij mij doorgaans niet in de mooiste kunstwerken. Eerder in een bezwete bovenlip en een heleboel scheldwoorden. Dat was nu niet anders. Al heb ik gepoogd ‘jemig’ te zeggen in plaats van de naam van de Bijbelse knakker. Vanwege de aanwezigheid van een kind en zo. Dat dan weer wel.
Een kwartier later was het mini wcrollenverpakkinkje af. Er was nog net geen schuim uit mijn mond gekomen, maar ik kan wel zeggen dat ik tot totale krankzinnigheid ben gedreven. Het liefst ging ik naar de dichtsbijzijnde Albert Heijn en schoof ik dat stomme kartonnendoosje in de hol van de eerste beste hamsterknuffel die ik zou treffen. Die kans heb ik niet gekregen, want mijn dochter had het doosje al te pakken.
‘Rozijntjes?’ vroeg ze. ‘Nee, Rosie, hier zitten geen rozijntjes in’, liet ik haar weten, al moest ik toegeven dat het doosje best op de rozijnendoosjes leek die wij vaak in huis hebben. ‘Wel rozijntjes’, zei Rosie vervolgens, en ze probeerde het doosje open te maken. ‘Nee, Rosie niet openscheuren, zo gaat-ie kapot!’ En zo sneuvelde het mini wcrollenverpakkinkje, nog geen 10 seconden nadat ik het met bloed, zweet en tranen in elkaar had gezet.
Die middag kwamen mijn schoonouders langs. ‘Kijk Rosie!’, riepen ze enthousiast, ‘we hebben Albert Heijn mini’s bij ons.’ Ik geloof dat ik op dat moment even ben weggezakt.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.
Lange tijd bleef er onduidelijkheid over een incident waarover verschillende verhalen rondgingen. Nu vertelt Marieke Elsinga zelf wat er precies gebeurde tijdens het auto-ongeluk, waardoor ze tijdelijk niet op de radio te horen was.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.