Fotografie: Paulien van Beusekom
‘Rosie, kijk eens wat ik heb’, riep ik naar mijn dochter. ‘Het is een Albert Heijn mini! Dit zijn kleine wcrolletjes in een kleine wcrolletjesverpakking. Die kan ik voor je in elkaar knutselen. Dat is leuk!’ Ik bleek de plank mis te slaan met het woord ‘leuk’.
Ik begon de wcrollen driftig uit het karton te drukken, onder toeziend oog van mijn 2-jarige peuter. Even in een paar luttele seconden in elkaar vouwen en dan kan zij ermee spelen, dacht ik nog. Tot mijn oog viel op de hoeveelheid cijfertjes. En flapjes. En cijfertjes op flapjes. Wacht, waar moet dit minuscule uitsteekseltje heen? In dit minuscule gaatje? Nee, dat ziet er niet goed uit. Hier dan?
Mijn tong zat inmiddels tussen mijn tanden geklemd – wat de eerste tekenen van frustratie verried. De knuistjes van mijn dochter probeerden het doosje ondertussen al uit mijn handen te trekken – wat een vergevorderd stadium van ongeduld verried. ‘Nee, Rosie, nog even, mama is bijna klaar.’ Ik was verre van bijna klaar.
De waarheid is dat ik er geen ene moer van snapte. Hoe kreeg ik dit doosje in hemelsnaam in elkaar? Ik ben geen knutselmoeder. Als kind was ik ook al niet goed in fröbelen en dat is nooit meer goed gekomen. Als er gepriegeld moet worden, resulteert dat bij mij doorgaans niet in de mooiste kunstwerken. Eerder in een bezwete bovenlip en een heleboel scheldwoorden. Dat was nu niet anders. Al heb ik gepoogd ‘jemig’ te zeggen in plaats van de naam van de Bijbelse knakker. Vanwege de aanwezigheid van een kind en zo. Dat dan weer wel.
Een kwartier later was het mini wcrollenverpakkinkje af. Er was nog net geen schuim uit mijn mond gekomen, maar ik kan wel zeggen dat ik tot totale krankzinnigheid ben gedreven. Het liefst ging ik naar de dichtsbijzijnde Albert Heijn en schoof ik dat stomme kartonnendoosje in de hol van de eerste beste hamsterknuffel die ik zou treffen. Die kans heb ik niet gekregen, want mijn dochter had het doosje al te pakken.
‘Rozijntjes?’ vroeg ze. ‘Nee, Rosie, hier zitten geen rozijntjes in’, liet ik haar weten, al moest ik toegeven dat het doosje best op de rozijnendoosjes leek die wij vaak in huis hebben. ‘Wel rozijntjes’, zei Rosie vervolgens, en ze probeerde het doosje open te maken. ‘Nee, Rosie niet openscheuren, zo gaat-ie kapot!’ En zo sneuvelde het mini wcrollenverpakkinkje, nog geen 10 seconden nadat ik het met bloed, zweet en tranen in elkaar had gezet.
Die middag kwamen mijn schoonouders langs. ‘Kijk Rosie!’, riepen ze enthousiast, ‘we hebben Albert Heijn mini’s bij ons.’ Ik geloof dat ik op dat moment even ben weggezakt.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Het moment waar elke moeder stiekem een beetje tegenop ziet (en tegelijkertijd naartoe werkt): je kind dat uitvliegt. Bij Sylvie Meis is dat moment inmiddels realiteit.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Een baby brengt liefde, maar ook een flinke dosis slaaptekort krijg je er soms gratis bij. Anna Nooshin en haar vriend Thijs ontdekten dat tijdens de eerste jaren met dochter Nala maar al te goed.
Waar sommige vrouwen lichte paniek voelen bij het woord ‘oma’, krijgt Sylvie er juist een twinkeling van in haar ogen.
Een tweede kind erbij: Emma Wortelboer heeft opnieuw alle reden om op een roze wolk te zitten. De presentatrice is bevallen van haar dochter en deelt op Instagram alvast een paar intieme foto’s uit het ziekenhuis.