Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (11), Emeline (8), Vieve (7) en Lilou (4). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Hallo, ik ben Anouk en ik ben gameverslaafd. Ik treed nu uit de anonimiteit, omdat ik een serieuze interventie nodig heb. Sinds een tijdje heb ik Match Factory ontdekt en nu zit ik dus eindeloos en nutteloos allerlei voorwerpen zo snel mogelijk binnen de tijd aan elkaar te matchen. Dit, terwijl er nog genoeg sokken in de droger liggen die gematcht moeten worden. Ook beginnen mijn kinderen aan incidentele verwaarlozing te lijden, dus dit is mijn eerste stap naar herstel.
Mijn gameverslaving stamt al van vroeger. Toen zat ik al tot diep in de nacht als een guitar hero te rocken op de Nintendo Wii. Ik waande me zo goed dat ik serieus overwoog om me bij een band aan te sluiten. In die tijd ging ik ook nog prima op een paar uurtjes slaap.
Tijdens mijn eerste zwangerschapsverlof ontdekte ik Candy Crush. Zeg maar gerust dat het een crush on first sight was. Tijdens de nachtvoedingen zat ik fanatiek te candy crushen en speelde ik gewoon door nadat mijn baby al lang en breed weer in slaap was gevallen. Ja, heel zwaar die gebroken nachten met een baby (ahum). Maar goed, als je op een gegeven moment niet meer weet of je nu aan een lolly moet likken of hem als hamer moet gebruiken, dan wordt het wel tijd om te stoppen.
Toch heeft die Candy Crush verslaving nog even geduurd. Door een candy crash op mijn mobiel ben ik afgekickt. Ik heb toen wel even gehuild, maar het was precies wat ik nodig had. Ik heb het spelletje toen ook niet opnieuw gedownload. Ik had wel wat afkickverschijnselen, maar die ben ik te lijf gegaan met echte gummibeertjes en spekjes. Het was natuurlijk ook compleet belachelijk. Ik had snoepjes van kinderen en dan zat ik naar snoepjes op mijn schermpje te staren. Lekker voorbeeld was ik (nou ja, de snoepjes waren wel lekker natuurlijk).
Toen we onze derde dochter een Nintendo Switch voor haar verjaardag cadeau gaven, bleef ik er bewust ver vandaan. Misschien was het juist wel verstandig geweest om wat meer Just Dance te spelen vanwege mijn nieuwe suikerverslaving, maar ik nam geen enkel risico. Ik bleef wel lui op de bank liggen kijken naar mijn dochters, terwijl ik koekjes at.
Maar goed, ik was dus alweer jaren clean en genoot van het echte leven en mijn dochters. Toen had ik een zwak moment en ontdekte ik Match Factory. Een heel stom en frustrerend spelletje, maar oh zo verslavend. Dan denk ik nog even voor het slapen gaan ter ontspanning een spelletje te spelen en dan…poef, is het opeens 4 uur ’s nachts. Als je dan gewoon je kinderen weer naar school moet brengen en moet werken, matcht dat niet echt lekker.
Het is zelfs zo erg dat ik geld heb uitgegeven aan dit spelletje, omdat ik anders het level niet haalde. Toen ik dat aan mijn dochters vertelde, vroegen ze wel tien keer: “Bedoel je echt geld? Echt geld zoals in euro’s? Geen nep Match Factory geld?”. Dan weet je dus dat je echt een grens bent overgegaan. Maar toen ik mezelf (helaas meer dan één keer) tegen mijn dochters hoorde zeggen: “wacht even, ik zit net midden in een potje”, dan ben je niet alleen een grens over maar dan ben je niet eens meer in Europa.
Ik moet dus weer terugkeren naar hier. Van de virtuele wereld naar de echte wereld, naar het genieten van mijn dochters, die ik niet voor niets heb gemaakt in mijn eigen baby factory en mijn echte perfect match zijn.
Meer columns van Anouk lees je hier.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.
Het is belangrijk dat je kind leert zijn of haar grenzen aan te geven. Hier 5 zinnen die je kind helpen om voor zichzelf op te komen.