Ellen is trajectbegeleider in het voortgezet speciaal onderwijs, thrillerauteur bij uitgeverij De Fontein, moeder van Lewis en Miles (11 en 8) uit een vorige relatie én is in november bevallen van dochter Sophia met haar vriend Nils.
Ik zat laatst met mijn zoons in de auto. Ze waren een nachtje bij hun vader geweest en vroegen hoe het met Sophia was.
‘Heeft ze nog iets gegeten?’ vroeg Lewis.
Sinds een paar weken krijgt Sophia kleine prakjes groenten of fruit en de jongens vinden dat rete-interessant.
‘Ja, maar ze spuugde alles weer uit,’ zei ik.
‘Wat jij maakt is ook niet lekker.’
Lewis keek er vies bij.
‘Wie lust er nou gestoomde pompoen met gestoomde appeltjes?’
‘Nou, jij, toen je een baby was.’
‘Echt niet. Geef haar wat lekkers.’
‘Zoals wat? Gepureerde frikandel speciaal?’
Hij hield het broodje tonijn omhoog dat hij van me had gekregen. Ik schudde mijn hoofd.
‘Nee, Lewis. Baby’s eten geen broodje tonijn.’
‘Kipnuggets,’ zei Miles.
‘Baby’s eten ook geen kipnuggets. Baby’s eten groenten en fruit in het begin. En als jullie later een baby hebben, gaan jullie dat ook geven en misschien wel zelf maken. Zoals ik.’
‘Nee.’ Lewis schudde gedecideerd zijn hoofd.
‘Dat doen mannen niet. Babyhapjes maken.’
Ho … wacht even.
‘Dat doen mannen niet?’ Ik merkte dat mijn stem een octaaf omhoogschoot van verontwaardiging. ‘Mannen maken geen babyhapjes?’
‘Nee, eten maken voor een baby doet een vrouw. Mannen hebben andere taken.’
‘Zoals wat?’
‘Gewoon. Fysieke dingen.’
Hij haalde zijn schouders op.
‘Nils heeft afgelopen week de tuin gedaan (kunstgras leggen, overkapping bouwen, tegels leggen etc), dat zie ik jou niet doen.’
‘Maar dat betekent toch niet dat Nils geen babyhapjes maakt? Dat doet Nils wel en dat kan hij prima. En ik kan ook helpen met het aanleggen van de tuin.’
‘Toch is er een verschil.’
Lewis bleef erbij.
‘Er zijn mannentaken en er zijn vrouwentaken. Zo is het gewoon.’
‘Mama, noem je favoriete voetbalclub in het buitenland.’
Laat het maar aan Miles over om subtiel van onderwerp te veranderen. Ik dacht er even over na en zei Liverpool, en daarna waren we thuis.
Toch bleef het onderwerp dat Lewis aansneed door mijn hoofd spoken. Zijn er echt mannentaken en vrouwentaken? Wij hebben er natuurlijk zelf voor gekozen dat Nils met zijn vader de tuin ging doen en ik op die dagen voor de kinderen en het eten zorgde. Geven we daarmee een bepaald signaal aan de jongens af? Ik doe juist zo mijn best om hier in huis alle voorkomende taken te doen, óók technische en zware taken. Nils doet ook het huishouden en hij kookt vaak.
Als ik iets niet wil, is het dat de jongens het stereotype jaren ’50 beeld voor ogen hebben wanneer het gaat om de taakverdeling. Man werkt en doet de zware arbeid, vrouw zorgt voor het huishouden, het eten en de kinderen. Toch sluipt dat er in en volgens mij zijn wij niet het enige gezin waarbij het gebeurt. Ik nam dus de proef op de som en vroeg op mijn social media hoe vrienden en bekenden erover dachten. Hoe is de taakverdeling bij hen thuis (in de meest gangbare gezinssamenstelling, man/vrouw)?
“Dat doen mannen niet. Babyhapjes maken”
Er werd goed gestemd, minstens tweehonderd mensen namen de moeite om de verschillende polls in te vullen. Daaruit kwam dat 71% het verzorgen van een baby niet per se een vrouwentaak vindt. Wanneer er geklust wordt in huis doet 62% van de stellen dit samen en bij 32% doet de man dit. Bij 53% van de ondervraagden werkt de man fulltime en de vrouw parttime, waardoor het antwoord op de opvolgende vragen (wie kookt er het meest/wie zorgt er het meest voor de kinderen en het huishouden) ook vaker was: de vrouw. Bij het huishouden ging dit zelfs om 85%. Opvallend: 0% van de vaders verzorgt de kinderen het meest. 70% vindt het maken van eten voor de baby een vrouwentaak en 62% vindt dat een
man beter de zware taken op zich kan nemen.
Conclusie: ziet mijn zoon het dan eigenlijk goed? Is dit gewoon wat het is? Is het een logische verdeling tussen partners? Ik wil mijn zoons leren dat zij later net zo goed hun baby kunnen/moeten verzorgen en dat een vrouw ook tegels kan sjouwen in de tuin. Zonder vreselijk feministisch over te komen: het mag wel wat gelijkwaardiger. Of is dit wishful thinking? Zijn die traditionele rolpatronen niet gebonden aan een tijdperk, maar eigenlijk misschien gewoon … handiger?
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Lange tijd bleef er onduidelijkheid over een incident waarover verschillende verhalen rondgingen. Nu vertelt Marieke Elsinga zelf wat er precies gebeurde tijdens het auto-ongeluk, waardoor ze tijdelijk niet op de radio te horen was.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.