Beeld: Skip Rink
Ellen is trajectbegeleider in het voortgezet speciaal onderwijs, auteur bij uitgeverij De Fontein, moeder van Lewis en Miles (13 en 10) uit een vorige relatie en Sophia (2) en baby Aiden met haar vriend Nils. Volg haar op Instagram.
Ik had het lang voor me uitgeschoven. Té lang, bleek toen ik er eenmaal mee aan de slag ging: het uitzoeken van alle kleren van mijn vier kinderen. Het nam inmiddels zóveel ruimte in beslag, ik moest er iets mee. Wanneer je met zes personen in een huis woont zul je met regelmaat de zooi moeten opruimen, want je komt altijd ruimte tekort. Ik had het nu dus al jaren niet gedaan en dat heb ik geweten.
Eerst was de vraag: wat ga ik ermee doen? Natuurlijk, ik had het állemaal kunnen schenken aan een goed doel, in de kledingbak kunnen gooien, kunnen doorgeven of nou ja … er waren vast nog honderd andere mogelijkheden, maar dat had ik grotendeels al gedaan. Ik had al veel weggegeven, teruggegeven, in goede-doelen-zakken gedaan en nog lag er een hele bult kleren te wachten. En laten we eerlijk zijn;
misschien zijn er mensen die werkelijk álles wegdoen of doneren, maar dat wilde ik dan ook weer niet. We hadden zoveel mooie (en dure) kleertjes liggen en ik ben nog altijd geen miljonair. Als ik er iets aan kan verdienen, zodat ik dat weer kan investeren in nieuwe kleding voor de kids, dan gaan we er gewoon mee aan de slag.
Zo gezegd, zo gedaan. En mijn hemel, wat hadden we nog veel mooi spul. Baby’s en kleine kindjes dragen kleding maar zó kort, het ziet er vaak nog als nieuw uit. Aan ieder kledingstuk(je) zat een herinnering en van sommige dingen kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om het weg te doen. Voor Lewis en Miles had ik jaren geleden een doos gemaakt, waar ik – naast hun eerste pakje – wat andere kledingstukken uit hun baby- en kindertijd in heb gedaan. Voor Sophia en Aiden heb ik bepaalde dingen
dus ook gehouden. Een vestje, een jurkje, oh … kijk dan wat schattig, wat klein! Het schoot natuurlijk totaal niet op en bovendien waren mijn liefste bloedjes ondertussen al mijn zorgvuldig gemaakte stapeltjes door de hele woonkamer aan het flikkeren.
Dus ik raapte mezelf bij elkaar, stond dagenlang setjes te maken en te fotograferen en zette het voor een klein prijsje op Vinted. Binnen no-time was driekwart verkocht. Het kostte wat tijd en moeite, maar inmiddels hebben we wat kinderkleren betreft een zeer opgeruimd huis. Er is overzicht en ruimte in opbergbakken en dat voelt héérlijk.
Ondertussen interesseerde het Nils geen kont natuurlijk, die heeft wel een beetje geholpen hier en daar, maar het uitzoekwerk en alles … neuh, daar heeft hij zich niet mee bemoeid. Is het dan echt een vrouwentaak, de kledingkasten van de kinderen bijhouden? Kijken wat nog past en wat niet past opbergen? Ervoor zorgen dat er nieuwe kleding komt wanneer ze uit de oude kleding zijn gegroeid? Ik heb vier kinderen bij twee vaders en beide mannen hebben andere kwaliteiten, zeg maar. Het is heus niet zo dat ik dat niet uit handen wil of kan geven, want dat kan ik prima, maar dan moet het wel gebeuren.
Ondertussen interesseerde het Nils geen kont natuurlijk
Ik deed een kort onderzoekje onder mijn volgers op Instagram en op het moment van typen zegt 93% van de ‘invullers’ dat de moeder die taak op zich neemt. Bij één procent gebeurt het samen en bij zes procent doet de vader het, met als kanttekening dat één van die stemmers mijn eigen liefste Nils is, die werkelijk geen idee heeft wat er allemaal gebeurt in die kasten. Hoe is die verdeling bij jullie? Wie is ‘chef-kledingkast-van-de-kinderen’?
Eerder schreef Ellen over het vakantiedilemma dat ze had. Lees die column hier.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.
