Beeld: Skip Rink
Ellen is trajectbegeleider in het voortgezet speciaal onderwijs, auteur bij uitgeverij De Fontein, moeder van Lewis en Miles (13 en 10) uit een vorige relatie en Sophia (2) en baby Aiden met haar vriend Nils. Volg haar op Instagram.
Ik had het lang voor me uitgeschoven. Té lang, bleek toen ik er eenmaal mee aan de slag ging: het uitzoeken van alle kleren van mijn vier kinderen. Het nam inmiddels zóveel ruimte in beslag, ik moest er iets mee. Wanneer je met zes personen in een huis woont zul je met regelmaat de zooi moeten opruimen, want je komt altijd ruimte tekort. Ik had het nu dus al jaren niet gedaan en dat heb ik geweten.
Eerst was de vraag: wat ga ik ermee doen? Natuurlijk, ik had het állemaal kunnen schenken aan een goed doel, in de kledingbak kunnen gooien, kunnen doorgeven of nou ja … er waren vast nog honderd andere mogelijkheden, maar dat had ik grotendeels al gedaan. Ik had al veel weggegeven, teruggegeven, in goede-doelen-zakken gedaan en nog lag er een hele bult kleren te wachten. En laten we eerlijk zijn;
misschien zijn er mensen die werkelijk álles wegdoen of doneren, maar dat wilde ik dan ook weer niet. We hadden zoveel mooie (en dure) kleertjes liggen en ik ben nog altijd geen miljonair. Als ik er iets aan kan verdienen, zodat ik dat weer kan investeren in nieuwe kleding voor de kids, dan gaan we er gewoon mee aan de slag.
Zo gezegd, zo gedaan. En mijn hemel, wat hadden we nog veel mooi spul. Baby’s en kleine kindjes dragen kleding maar zó kort, het ziet er vaak nog als nieuw uit. Aan ieder kledingstuk(je) zat een herinnering en van sommige dingen kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om het weg te doen. Voor Lewis en Miles had ik jaren geleden een doos gemaakt, waar ik – naast hun eerste pakje – wat andere kledingstukken uit hun baby- en kindertijd in heb gedaan. Voor Sophia en Aiden heb ik bepaalde dingen
dus ook gehouden. Een vestje, een jurkje, oh … kijk dan wat schattig, wat klein! Het schoot natuurlijk totaal niet op en bovendien waren mijn liefste bloedjes ondertussen al mijn zorgvuldig gemaakte stapeltjes door de hele woonkamer aan het flikkeren.
Dus ik raapte mezelf bij elkaar, stond dagenlang setjes te maken en te fotograferen en zette het voor een klein prijsje op Vinted. Binnen no-time was driekwart verkocht. Het kostte wat tijd en moeite, maar inmiddels hebben we wat kinderkleren betreft een zeer opgeruimd huis. Er is overzicht en ruimte in opbergbakken en dat voelt héérlijk.
Ondertussen interesseerde het Nils geen kont natuurlijk, die heeft wel een beetje geholpen hier en daar, maar het uitzoekwerk en alles … neuh, daar heeft hij zich niet mee bemoeid. Is het dan echt een vrouwentaak, de kledingkasten van de kinderen bijhouden? Kijken wat nog past en wat niet past opbergen? Ervoor zorgen dat er nieuwe kleding komt wanneer ze uit de oude kleding zijn gegroeid? Ik heb vier kinderen bij twee vaders en beide mannen hebben andere kwaliteiten, zeg maar. Het is heus niet zo dat ik dat niet uit handen wil of kan geven, want dat kan ik prima, maar dan moet het wel gebeuren.
Ondertussen interesseerde het Nils geen kont natuurlijk
Ik deed een kort onderzoekje onder mijn volgers op Instagram en op het moment van typen zegt 93% van de ‘invullers’ dat de moeder die taak op zich neemt. Bij één procent gebeurt het samen en bij zes procent doet de vader het, met als kanttekening dat één van die stemmers mijn eigen liefste Nils is, die werkelijk geen idee heeft wat er allemaal gebeurt in die kasten. Hoe is die verdeling bij jullie? Wie is ‘chef-kledingkast-van-de-kinderen’?
Eerder schreef Ellen over het vakantiedilemma dat ze had. Lees die column hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
