Column Saskia
Saskia Toonen (36) is getrouwd en moeder van A. (5) en B. (1.5). Ze schrijft en spreekt over emoties, het ego, moederschap, mentale gezondheid en rouw. Eerlijk, luchtig en altijd herkenbaar.
Het liefst schrijf ik over de nasleep van mijn bevallingen in mooie, luchtige stukjes met een duidelijke kop en staart. Omkaderd. Doordacht. Met de juiste hoeveelheid emotie. Niet te veel en niet te weinig, want daar houden we als Nederlanders niet van en als vrouw word je daar helemaal snel op neergesabeld. De werkelijkheid is vaak weerbarstiger, vooral nu.
‘Trauma is als een boek dat je in de boekenkast laat staan, omdat je er niet in durft te kijken,’ vertelde de therapeut me in een van onze eerste sessies. ‘Maar trauma wil gezien worden, dus op een zeker moment, moet je het boek uit de boekenkast pakken’.
Sinds ze dat vertelde besef ik me pas hoeveel triggers ik op een dag tegenkom. De trap oprennen om een was op te hangen waardoor m’n bekken pijn gaan doen: trigger. De jongste die maar blijft jengelen: trigger. Gedachteloos vooroverbukken waardoor m’n litteken gaat trekken: trigger. De jongste die voor me loopt met z’n zwaaiende linkerbeentje waarvoor ie bij de fysio is en wat waarschijnlijk gewoon ‘zwakte’ is, maar potentieel licht zuurstoftekort ook nog niet helemaal uitgesloten kan worden: trigger. Zoveel dagelijkse dingen brengen me terug naar het verloop van de bevalling en de gevolgen ervan en storten me in een gedachtestroom van had ik meer dit, had ik minder dat eindigend in de fatale gedachte; ík zal vast iets niet goed gedaan hebben.
Ik begin me nu pas te realiseren hoeveel ik van mezelf gevraagd sinds de komst van onze jongste, alweer twee jaar geleden. Ook dat is een trigger overigens. Nu ik steeds vaker durf te voelen in mijn lijf hóe zwaar het is geweest, moet ik er iedere keer om huilen.
“Nu ik steeds vaker durf te voelen in mijn lijf hóe zwaar het is geweest, moet ik er iedere keer om huilen”
Een boek uit de boekenkast pakken is overigens een te serene omschrijving voor hoe trauma aankijken voelt. Jezelf voorover in het hol van de leeuw storten volstaat meer. Verdriet, pijn, angst, woede, wanhoop en me zo verdomd alleen voelen. Alles kwam de afgelopen weken voorbij. Soms kon ik me overgeven aan dat wat er was, vaker was ik radeloos of kwaad of verzandde ik een freeze waar ik dagen niet meer uitkwam.
Ergens wist ik wel, ik moet hier doorheen. Ik wíl hier doorheen. Omdat ik voel dat er ruimte lonkt. Licht. Luchtigheid.
Dus bladerde ik eindelijk door dat fucking boek van me.
Zo begon ik – dwars tegen mijn oordeel in dat het een modeterm is die te pas en te onpas door iedereen geclaimd wordt – het woord ‘trauma’ te gebruiken als ik met anderen sprak over hoe ik me voelde. Lag ik vaker op de bank, met een pittenzak tussen mijn benen, om aandacht aan mijn bekken te geven. En liet ik foto’s ontwikkelen voor op de wc-deur.
Twee jaar lang was er in huis niet één foto van onze tweede zoon te bekennen. Gewoon geen tijd, dacht ik. Maar toen de therapeut begon over dat boek en trauma dat gezien wil worden, realiseerde ik me, fuck, hangen er misschien geen foto’s omdat ik de baby die Benjamin was niet durf aan te kijken?
Nu hangt ‘ie op de wc. Als een tacootje ingebakerd met z’n donkere babyhaartjes en bolle toet. Iedere keer als ik naar zijn babysnuit kijk, die twee jaar verder inmiddels omlijst is met gouden krullen en de meest helderblauwe ogen die altijd stralen, besef ik me pas dat ‘ie er echt is. Hij is er. Hij leeft. Hij is oké. Wij zijn oké.
Soms huil ik, soms staar ik, soms kijk ik toch nog even van hem weg en gisteren, toen ik zat te plassen en als vanzelf naar zijn babyfoto keek, brak er zowaar een voorzichtige glimlach op mijn gezicht door.
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Je herkent het meteen: sommige oma’s zijn een soort magneet voor hun kleinkinderen. Je hoeft als moeder nauwelijks te vragen of ze mee wille en ze staan al met hun jas aan bij de deur. Niet alleen omdat oma lief is, maar omdat het bij haar altijd gezellig, actief en verrassend is. Deze oma’s hebben […]
Bo staat net ongelofelijk lekker te zoenen in het schoonmaakhok op school, met een leuke vader van het schoolplein, als ze ineens een kinderstemmetje hoort.
Haar dochter zeurde al tijden om dit kapsel, maar voor Luca stond vast: dat ging absoluut niet gebeuren. Dus probeerde haar dochter het bij haar vader…
De familie Bellinga zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens hun reis door Zuid-Afrika plaatsen ze een video waarin ze een sloppenwijk bezoeken, waarbij een opmerking over de kinderen daar bij veel kijkers verkeerd valt.
Wil jij de schermtijd van je kinderen flink inperken? Volgens onderzoekers kun je je dan het beste focussen op je jongste kind.
Wat begon als een spannende zoektocht naar de liefde op tv, eindigt nu in een echt boeren-babyverhaal. Kijkers leefden massaal mee met Simone en boer Roel, en hoewel het in het programma geen klassiek sprookjeseinde leek te krijgen, bleek de liefde juist ná de camera’s pas echt te bloeien.