Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Soms denk ik terug aan de moeder die ik was toen mijn oudste werd geboren. Alles draaide om hem en tegelijkertijd voelde het alsof ik mezelf ergens onderweg was kwijtgeraakt.
Ik twijfelde aan bijna alles. Of ik het goed deed, of ik hem goed begreep, of ik wel een goede moeder was. Een huilbui van hem kon voor mij voelen als een bewijs dat ik iets verkeerd had gedaan en een slechte nacht leek meteen iets te zeggen over de rest van mijn moederschap. Ik stond elke dag op met een zwaar gevoel en moest mezelf echt door de dag heen trekken, terwijl ik ondertussen deed wat iedere moeder doet, aankleden, voeden, troosten, opruimen en er proberen te zijn.
Nu achteraf weet ik dat ik toen niet alleen aan het leren was hoe ik moeder moest zijn. Ik was ook aan het leren omgaan met mezelf.
Ik had hulp nodig om weer wat steviger op mijn benen te komen. Antidepressiva werd daar uiteindelijk een onderdeel van. Niet per se als wondermiddel waardoor alles ineens makkelijker werd, maar als een hulpmiddel naast andere dingen die ik nodig had. Langzaam kwam er weer wat ruimte in mijn hoofd. Ruimte om niet iedere gedachte meteen te geloven en om te ontdekken dat een moeilijke dag niet betekent dat ik het verkeerd doe.
En toen de tweede kwam, zou je denken dan gaat alles meer vanzelf en ben je een stuk zelfverzekerder. Je weet inmiddels hoe weinig je eigenlijk weet, zou je kunnen zeggen. Maar juist doordat ik al zoveel had meegemaakt, merkte ik dat ik anders naar moederschap was gaan kijken.
Ik hoefde niet meer bij iedere twijfel meteen een antwoord te hebben. Ik hoefde mezelf niet meer bij alles af te vragen of ik het wel goed deed. En dat verschil merk ik nu het meest. Want ook nu is er genoeg onzekerheid.
Met mijn oudste in de zoektocht naar een plek die echt bij hem past. We kijken, proberen, twijfelen en hopen dat de volgende stap een plek wordt waar hij zich verder kan ontwikkelen en vooral zichzelf kan zijn. En met mijn jongste zijn er de ziekenhuisbezoeken, de onderzoeken en de vragen waarop niet meteen een antwoord op komt. Er zijn momenten waarop ik nog steeds graag zou willen weten hoe het verder gaat en wat er precies aan de hand is.
Maar waar ik vroeger misschien volledig was opgegaan in die onzekerheid en twijfels, kan ik nu beter denken, we weten het niet, we zijn ermee bezig. Dat betekent niet dat het me niets doet. Natuurlijk zijn er momenten waarop ik bang ben. Waarop ik na een gesprek nog even blijf nadenken over wat er gezegd is. Waarop ik thuis kom en mezelf afvraag wat de volgende stap zal zijn. Het neemt nu alleen niet meer alles over.
Ik kan daarna nog steeds naar huis, eten maken, een kind helpen met zijn jas, een verhaal voorlezen en ondertussen genieten van een grappig moment aan tafel. De zorgen zijn er, maar ze zijn niet meer mijn hele wereld.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Naomi (34), die na een kinderfeestje wel een heel vreemd betaalverzoek kreeg.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Bo (31), die na een spontaan speeltuinbezoekje een opmerkelijk betaalverzoek kreeg.
Een oppasdag hier, een tas met kleertjes daar en ondertussen nog even vertellen hoe zij het vroeger deden: opa en oma spelen bij veel gezinnen een belangrijke rol. Toch zit niet iedere ouder op hun bemoeienis te wachten.
Chiara, moeder van Joah (nét 1 jaar) en redacteur bij Kek Mama, speurt samen met haar man Dan naar de perfecte balans tussen (zelf)liefde en luiers.
