Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Lees verder onder de advertentie
Soms denk ik terug aan de moeder die ik was toen mijn oudste werd geboren. Alles draaide om hem en tegelijkertijd voelde het alsof ik mezelf ergens onderweg was kwijtgeraakt.
Ik twijfelde aan bijna alles. Of ik het goed deed, of ik hem goed begreep, of ik wel een goede moeder was. Een huilbui van hem kon voor mij voelen als een bewijs dat ik iets verkeerd had gedaan en een slechte nacht leek meteen iets te zeggen over de rest van mijn moederschap. Ik stond elke dag op met een zwaar gevoel en moest mezelf echt door de dag heen trekken, terwijl ik ondertussen deed wat iedere moeder doet, aankleden, voeden, troosten, opruimen en er proberen te zijn.
Nu achteraf weet ik dat ik toen niet alleen aan het leren was hoe ik moeder moest zijn. Ik was ook aan het leren omgaan met mezelf.
Ik had hulp nodig om weer wat steviger op mijn benen te komen. Antidepressiva werd daar uiteindelijk een onderdeel van. Niet per se als wondermiddel waardoor alles ineens makkelijker werd, maar als een hulpmiddel naast andere dingen die ik nodig had. Langzaam kwam er weer wat ruimte in mijn hoofd. Ruimte om niet iedere gedachte meteen te geloven en om te ontdekken dat een moeilijke dag niet betekent dat ik het verkeerd doe.
En toen de tweede kwam, zou je denken dan gaat alles meer vanzelf en ben je een stuk zelfverzekerder. Je weet inmiddels hoe weinig je eigenlijk weet, zou je kunnen zeggen. Maar juist doordat ik al zoveel had meegemaakt, merkte ik dat ik anders naar moederschap was gaan kijken.
Ik hoefde niet meer bij iedere twijfel meteen een antwoord te hebben. Ik hoefde mezelf niet meer bij alles af te vragen of ik het wel goed deed. En dat verschil merk ik nu het meest. Want ook nu is er genoeg onzekerheid.
Verder ontwikkelen
Met mijn oudste in de zoektocht naar een plek die echt bij hem past. We kijken, proberen, twijfelen en hopen dat de volgende stap een plek wordt waar hij zich verder kan ontwikkelen en vooral zichzelf kan zijn. En met mijn jongste zijn er de ziekenhuisbezoeken, de onderzoeken en de vragen waarop niet meteen een antwoord op komt. Er zijn momenten waarop ik nog steeds graag zou willen weten hoe het verder gaat en wat er precies aan de hand is.
Lees verder onder de advertentie
Maar waar ik vroeger misschien volledig was opgegaan in die onzekerheid en twijfels, kan ik nu beter denken, we weten het niet, we zijn ermee bezig. Dat betekent niet dat het me niets doet. Natuurlijk zijn er momenten waarop ik bang ben. Waarop ik na een gesprek nog even blijf nadenken over wat er gezegd is. Waarop ik thuis kom en mezelf afvraag wat de volgende stap zal zijn. Het neemt nu alleen niet meer alles over.
Ik kan daarna nog steeds naar huis, eten maken, een kind helpen met zijn jas, een verhaal voorlezen en ondertussen genieten van een grappig moment aan tafel. De zorgen zijn er, maar ze zijn niet meer mijn hele wereld.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Als Vince samen met zijn vriendje Owen besluit een cake te bakken, vindt moeder Tessa het een geweldig idee. De jongens willen alles helemaal zelf doen en Tessa laat ze hun gang gaan. Maar wanneer de cake eindelijk klaar is, blijkt er tijdens het bakken iets behoorlijk mis te zijn gegaan.
Milou heeft een drukke baan, twee pubers en een agenda die eigenlijk altijd overvol is. Toch verwacht haar broer Thijs dat ze wel even op zijn hond past als hij op vakantie gaat. Wanneer ze voor het eerst nee zegt, reageert hij woedend.
Wendy (38) vond het hartstikke lief dat haar dochter Joy (12) haar oma mee uit lunchen vroeg. Zeker omdat haar schoonmoeder regelmatig klaagt dat ze zich eenzaam voelt. Maar toen Joy thuiskwam en vertelde hoe de lunch was verlopen, wist Wendy niet wat ze hoorde.
Gezinsuitbreiding hoeft niet altijd te betekenen dat er rompertjes, luiers en nachtvoedingen aan te pas komen. Bij Simon Keizer en zijn vrouw AnneMarie is namelijk een schattige puppy komen wonen.
Een gezin met één kind kan helemaal compleet voelen, maar soms blijft er voor Monique Hansler (65) toch een verlangen naar meer. Samen met haar partner Peter kreeg ze zoon Mike (33), maar ze had graag nog een tweede kind gekregen.