Eigen beeld
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan lopen. Je kunt haar ook op Instagram volgen.
“Oh wacht, zo had ik hier nog nooit naar gekeken. Dat lucht best op” Een van de ouders in mijn cursus reageerde verbaasd toen ik vertelde over iets wat ik zelf misschien wel een van de mooiste dingen vind aan opgroeien in het buitenland: het gevoel dat je zelf richting kunt geven aan je leven.
Als je met kinderen naar het buitenland verhuist, heb je het vaak over wat ze kwijtraken. Hun huis, familie, vriendjes, vertrouwde omgeving. En dat zo’n verhuizing veel vraagt van een kind.
Maar er kan ook iets heel moois ontstaan. Iets waar je als ouder misschien niet meteen bij stilstaat. En juist dat inzicht kan een opluchting zijn: je kind raakt niet alleen dingen kwijt, er komt ook iets voor in de plaats.
Kinderen die opgroeien tussen verschillende culturen – zogenaamde third culture kids – ontdekken al jong dat er niet één manier is om naar de wereld te kijken. Wat thuis normaal is, hoeft dat ergens anders helemaal niet te zijn. Wat de ene cultuur van je verwacht, kan in een andere cultuur totaal anders zijn.
En dat kan bevrijdend werken. Want als je al jong ontdekt dat er meerdere manieren zijn om te leven, wordt het ook makkelijker om jezelf af te vragen: Wat wil ík eigenlijk? Niet: wat hoort, wat doet iedereen of wat verwachten anderen van mij? Maar: wat past bij mij? Wat wil ik?
Daarnaast is opgroeien in het buitenland niet altijd makkelijk. Als kind moet je opnieuw je plekje vinden, jezelf uitvinden (wie ben ik hier?) en zul je onvermijdelijk teleurstellingen moeten overwinnen. Juist het overkomen van deze hobbels zorgt voor veerkracht en zelfvertrouwen. Weten dat jij dat kunt. Dat jij ergens in een totaal nieuwe omgeving je leven kunt opbouwen.
Juist die combinatie kan iets heel waardevols opleveren: het gevoel dat je zelf invloed hebt op hoe je leven eruitziet. Ook wel agency genoemd. Je ontwikkelt het vertrouwen dat je ergens opnieuw vrienden kunt maken. Dat je jezelf opnieuw kunt uitvinden. Dat je niet voor altijd vastzit aan de plek waar je geboren bent, de verwachtingen van je omgeving of het pad dat voor je is uitgestippeld.
Ik herken dat ook enorm bij mezelf. Ik ben als kind opgegroeid in Singapore. Inmiddels heb ik in vier landen gewoond, 22 jaar in het buitenland doorgebracht en meer dan zestien keer verhuisd. Mijn grootste nachtmerrie zou zijn om nu al te weten hoe de rest van mijn leven eruitziet. Om de zoveel tijd gooi ik dan ook graag het roer om.
Het gras is namelijk nogal vaak groener aan de overkant. Waar wil ik nog meer wonen? Wat valt er nog te ontdekken? Waar is het nog beter? Na 3,5 jaar New York denk ik dan soms ook weer: what’s next? Nog een mooie buitenlandervaring? Of misschien toch een tijdje terug naar Nederland? Sommigen zouden dit als onrustig bestempelen. Misschien is dat ook zo. Maar ik zou het niet anders willen.
Want dat gevoel dat je zelf je koers mag en kunt bepalen – dat de wereld groter is dan de plek waar je toevallig bent geboren – vind ik misschien wel een van de mooiste cadeaus die je een kind kunt meegeven. Niet het idee dat je overal thuishoort, maar het vertrouwen dat je overal opnieuw je plek kunt vinden.
Vorige week stond ik op een feestje bovenop een van de hoogste wolkenkrabbers van New York. Duizenden lichtjes onder me. Ik keek uit over de stad en dacht even: Wow. Sta ik hier echt?
En ik voelde vooral hoe blij ik was met alle keuzes die mij hier hadden gebracht. Geen vooropgezet plan die mij op deze plek hadden gezet. Maar kleine keuzes die iedere keer weer een andere wending gaven, zonder een duidelijk einddoel voor ogen. En opeens hadden die mij hier op dit dak gezet. Iets wat ik van tevoren totaal niet had kunnen voorzien.
Dus voorlopig blijf ik nog maar even heel hard genieten van dit weitje. Voor ik het weet, pakken we onze spullen weer in omdat het gras ergens anders toch weer nét wat groener lijkt.
In haar column neemt Josine je mee in de meest bijzondere verhalen van de expatfamilies die ze begeleidt én hoe zij met hun situatie zijn omgegaan. Hier lees je meer columns.
Een huis vol kinderen, kleinkinderen en gezelligheid: André Hazes kan zich dat helemaal voorstellen. De zanger heeft al zoon Dré uit zijn eerdere relatie met Monique Westenberg, maar hoopt in de toekomst ook kinderen met zijn vriendin Noa Braaf te krijgen.
Is je kind vijf minuten later thuis dan afgesproken en heb jij in gedachten de politie al gebeld? Of stuur je tijdens een logeerpartijtje ‘heel casual’ drie appjes om te vragen of alles goed gaat? Sommige moeders kunnen nu eenmaal nét iets moeilijker loslaten dan andere. En volgens de astrologie zou je sterrenbeeld daar zomaar […]
Een naam kies je meestal voor het leven, maar soms loopt het anders. Toen Linda’s* zoon zijn eigen naam begon uit te spreken, bracht hij zijn ouders op een ander idee.
André Hazes kijkt met een heel ander gevoel naar zijn leven dan een paar jaar geleden. In zijn podcast ADHAZES vertelt de zanger aan zijn zus Roxeanne Hazes dat hij zich op dit moment gelukkiger voelt dan ooit.
Voor Irene Schouten en haar gezin breekt een bijzondere periode aan. De voormalig topschaatser is zwanger van haar tweede kind. Maar de zwangerschap verloopt niet helemaal zoals ze hoopte.
Vera begrijpt dat haar moeder een grens trekt bij het oppassen op haar neefje en nichtje, maar vindt het moeilijk dat haar eigen kinderen daar ook de gevolgen van ondervinden.
