Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Lees verder onder de advertentie
Voordat ik moeder werd, dacht ik dat stilte iets was waar ik naar zou verlangen. Iedereen had het over gebroken nachten, huilende baby’s en dagen waarop je geen minuut voor jezelf zou hebben. Ik stelde me een huis voor vol geluid. Een baby die mij nodig had, speelgoed op de grond en een leven dat nooit meer echt rustig zou zijn. Dat klopte ook. Maar niemand vertelde dat je je, midden in al die geluiden, toch ontzettend alleen kunt voelen.
Lees verder onder de advertentie
Ik weet nog hoe ik uren in de woonkamer zat. Mijn zoontje lag tegen me aan te slapen of net weer wakker te worden voor de volgende voeding. De televisie stond vaak aan, maar ik zou je niet meer kunnen vertellen wat er eigenlijk op was. Hij vulde vooral de ruimte. Misschien ook wel de stilte in mijn hoofd.
Alle dagen leken op elkaar
Ondertussen dwaalden mijn ogen steeds weer naar buiten. Ik keek naar de mensen die voorbijliepen, de auto’s die af en aan reden en buren die hun dagelijkse dingen deden. Soms keek ik veel langer uit het raam dan dat ik doorhad. Er gebeurde niks bijzonders, maar de wereld ging gewoon door. Iedereen was ergens naartoe onderweg, terwijl mijn wereld zich eigenlijk alleen afspeelde tussen de woonkamer, keuken en babykamer.
Lees verder onder de advertentie
De dagen begonnen ook op elkaar te lijken. Voedingen, verschonen, troosten, soms slapen en weer voeden. En tussendoor was er vooral mijn eigen hoofd. Daar voerde ik gesprekken die niemand hoorde. Waarom voelt dit niet zoals ik had verwacht? Doe ik iets verkeerd? Alle vragen bleven zich herhalen, maar kwamen zelden mijn mond uit.
Want als iemand vroeg hoe het ging, gaf ik bijna automatisch hetzelfde antwoord. Ik was moe, het was wennen. En als ik zag dat anderen in eerste instantie al moeite hadden om mij die vraag te stellen, wuifde ik het maar gewoon weg. Hoe leg je uit dat je je eenzaam kunt voelen terwijl je niet alleen bent?
Eenzaam zonder alleen te zijn
Mijn zoontje was nooit ver weg. Hij had me de hele dag nodig. Toch miste ik soms een gesprek dat niet over voedingen, slaapjes of schema’s ging. Een gesprek waarin iemand niet alleen vroeg hoe het met mij ging, maar ook echt bleef luisteren naar het antwoord.
Maar tegelijkertijd weet ik niet eens of ik eerlijk was geweest als iemand het had gevraagd. Ik was zo bang om te veel te zijn. Bang om uit te leggen hoe het echt voelde. Bang dat iemand zou denken: daar heb je haar weer.
Misschien hadden ze gelijk. Misschien wilden ze me geruststellen. Maar in mijn hoofd voelde het vooral alsof er geen ruimte was voor alles wat ik eigenlijk had willen zeggen.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Roze beschuit met muisjes voor Patricia Bierings. De realityster, bekend van het achtste seizoen van Married at First Sight, is moeder geworden van haar eerste kindje.
Kinderen onthouden niet alleen wat ouders voor hen doen, maar ook hoe ze zich door hun woorden laten voelen. Een opmerking die voor een ouder misschien onschuldig of praktisch bedoeld lijkt, kan jarenlang bij een kind blijven hangen. Zeker wanneer gevoelens regelmatig worden weggewuifd of kinderen het idee krijgen dat ze niet goed genoeg zijn.
Wie zondag naar buiten kijkt, kan zomaar verrast worden door een opvallend luchtverschijnsel: een gigantische zeppelin die laag over een deel van Nederland vliegt.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun […]
Influencer Laura Brijde (30) verruilde Nederland voor het zonnige Spanje, waar ze samen met haar man Tony en hun twee zoontjes Yuilan en Río woont. Inmiddels weet ze één ding zeker: haar kinderen ziet ze het liefst opgroeien onder de Spaanse zon.
Elaine (39) dacht dat ze eindelijk de perfecte man had gevonden: hij was grappig, attent en had precies de juiste dosis zelfvertrouwen. Toch was er één moment tijdens de date waarop de aantrekkingskracht compleet verdween.