Eigen beeld
Louisa is verloskundige in de Randstad en moeder van Khai (3). In haar werk komt ze dagelijks de ontroerende en krachtige kanten tegen van het zwanger zijn, de bevalling en alles wat daarna komt. In haar columns deelt ze openhartige verhalen en inzichten.
“Met Lidewij van VPK, ik sta vast, kan jij kijken bij iemand met beginnende weeën?” Ik ontwaak vanuit een diepe slaap, maar zodra mijn diensttelefoon gaat, sta ik aan. Een collegapraktijk belt me of ik voor haar iemand kan beoordelen thuis. Ze is zelf bezig met een andere bevalling. Mijn dienst is rustig, dus ik kan gaan.
Ik noteer het adres, de naam en andere belangrijke info en kleed me aan. Twintig minuten later sta ik in een zolderkamer ergens vierhoog achter. In de kamer is niet veel, behalve troepjes en een enorm bevalbad wat de gehele kamer in beslag neemt. Ik zie geen kraampakket, geen bedje, wel een aankleedkussen en wat kleertjes. Het is er vies. Ik wurm me langs het bad, naar het bed.
Een wat norse man deed een paar minuten eerder voor me open. Het blijkt de partner te zijn van de client. Hij zit onafgebroken op z’n telefoon. Er is sprake van een taalbarrière, desondanks probeer ik contact te maken met hem en zijn vrouw, Milena, de barende. Dit is uitdagend. Er is veel paniek tijdens de wee en er zijn veel weeën. Ze gebaart met een snijdende beweging naar haar onderbuik. Ze wil een keizersnee. Terwijl ik haar probeer te coachen en gerust te stellen, stel ik voor de onderzoeken te doen: uitwendig en inwendig onderzoek. Door veel weeën en veel paniek is het inwendige onderzoek lastig uit te voeren, ik voel het hoofd via de vagina en het lijkt eigenlijk al zeven tot acht centimeter.
Van haar eigen verloskundige heb ik begrepen dat Milena onverzekerd is. Omdat bevallen in een ziekenhuis veel geld kan kosten als je niet verzekerd bent, was het plan om thuis te bevallen. Echter is de locatie waar ik me nu bevind niet veilig voor haar. Ik ben op een zolderkamer, er is geen vluchtroute in geval van een noodsituatie en zowel client als partner zijn slecht te instrueren. Wat ik begrijp van mijn client is dat ze niet meer thuis wil blijven, ze wil een keizersnede of in ieder geval iets voor de pijn. Ik voel aan alles dat we hier niet moeten blijven. Ik vind een thuisbevalling geweldig, maar wel als het veilig is voor client, partner en zorgverlener. In dit geval voel ik sterk: wegwezen.
Ik bel haar eigen verloskundige en informeer of er plek is voor nog een bevalling in het ziekenhuis waar zij nu is. Gelukkig mogen we daarheen verplaatsen. Snel pak ik wat spullen voor Milena en de baby. Haar partner rijdt de auto voor de deur.
Bij aankomst in het ziekenhuis is er meer rust, bij Milena, haar partner en ook bij mij. Er is meer contact mogelijk doordat er iets langer pauze is tussen de weeën. Eigenlijk is dit niet iets wat je verwacht als iemand zeven tot acht centimeter heeft. Omdat er nu meer rust is en de cliënt een pijnstillingswens heeft, stel ik voor het inwendig onderzoek te herhalen.
Ik kan nu beter doorvoelen naar de ontsluiting en concludeer dat de eerdere meting niet juist was. Op het onderste stukje van de baarmoeder zit een soort richel maar ik voel nu dat dáárachter pas de baarmoedermond zit. Ze heeft drie centimeter ontsluiting. Ik baal een beetje, want het geeft aan dat de bevalling nog aan het begin staat. Het kan nog even duren voordat de baby er is. Ik communiceer dit aan cliënt en partner. Ze vinden het beiden oké, cliënt voelt opluchting omdat er dan nog een ruggenprik mogelijk is.
Ik loop naar de overdrachtsruimte om over te dragen aan het ziekenhuis. Ze zijn niet blij met de onjuiste meting. Ze hadden hier niet op gerekend en eigenlijk geen plek voor. Van één verpleegkundige krijg ik de wind van voren. Ze vraagt zich af hoe lang ik verloskundige ben en hoe ik me zo kan vergissen. Was het niet een truc om het ziekenhuis in te mogen? Ik schrik. Ik ben sowieso niet zo’n held in confrontaties, maar ik voel me gesterkt door het onveilige gevoel van net. Snel probeer ik aan de verpleegkundige uit te leggen hoe het net thuis bij Milena was. Het heeft weinig zin, ze loopt weg zonder nog iets te zeggen. Ik richt me tot een andere verpleegkundige die over de bezetting gaat en stel me constructief op: indien we niet kunnen blijven, ga ik een rondje ziekenhuizen bellen.
De verloskundige van het ziekenhuis komt naar me toe. Ze stelt voor over te dragen. Dankbaar ben ik, want ik denk dat deze cliënt hier, in dit ziekenhuis, nu en straks met een ruggenprik een veel fijnere bevalervaring heeft. De bejegening van de verpleegkundige voelde ook niet bepaald veilig, maar liever dat, dan thuis door in een suboptimale situatie. Ik blijf bij de client tot de ruggenprik is geplaatst, daarna loop ik terug naar de overdrachtsruimte om afscheid te nemen van het ziekenhuispersoneel. Als ik binnenloop, valt de hele ruimte stil. Ik vermoed dat ze over mij en mijn handelen aan het praten waren.
Ik zeg gedag en loop weg met een dubbel gevoel. Enerzijds ben ik blij dat er vanuit een panieksituatie nu meer rust is gekomen, anderzijds heb ik een onbestemd gevoel over de samenwerking met mijn collega’s van het ziekenhuis. Door de jaren heen heb ik ervaring opgebouwd, maar het blijft nou eenmaal mensenwerk. Je kunt er wel eens naast zitten.
Twee dagen later bel ik de praktijk van Milena. Ze is in de loop van de ochtend prachtig bevallen van een gezonde dochter. Ze kijkt goed terug op haar bevalling.
Meer lezen van de avonturen van verloskundige Louisa? Je leest haar andere columns hier.
Conflicten aangaan en kwetsbaarheid tonen zijn belangrijke vaardigheden in elke relatie. Maar wat gebeurt er als jij jouw deel doet, maar het niet terug krijgt?
Redacteur Melanie is moeder van Saar (2,5) en Julian (1). Met twee jonge kinderen bestaat haar leven uit een georganiseerde chaos van luiers, snottebelkusjes en dreumesdrama.
Medicijnen zoals Ozempic, Wegovy en Mounjaro zijn de afgelopen jaren bijna niet meer weg te denken uit gesprekken over afvallen. Oorspronkelijk werden deze middelen ontwikkeld voor mensen met diabetes type 2, maar inmiddels worden ze ook veel gebruikt om gewicht te verliezen. Voor sommige mensen zijn ze levensveranderend. Voor anderen blijkt het ingewikkelder dan gedacht.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen?
Elsemieke (32) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (5 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Social media staat er momenteel vol mee: de Off Campus-serie van Elle Kennedy. TikTok edits, castingdiscussies en ‘who would you cast?’-posts vliegen je om de oren.