Beeld: Getty Image
Een avond op het podium klinkt misschien als glitter, applaus en een flinke dosis glamour. Maar achter de schermen kent het leven van een bekende Nederlander ook een andere kant. Chantal Janzen weet daar alles van.
Ze vertelt openhartig over de periode waarin haar bekendheid zelfs een gevoel van onveiligheid met zich meebracht.
Na tien jaar keert Chantal Janzen terug naar de musicalwereld. Vanaf 17 oktober is ze te zien in Cabaret, waarin ze de rol van Sally Bowles speelt. Een personage met wie ze naar eigen zeggen best wat overeenkomsten heeft. Sally is iemand die “de slingers moet ophangen”, maar tegelijkertijd graag haar eigen veilige wereld creëert. Dat laatste herkent Chantal maar al te goed. In een interview met De Telegraaf vertelt ze dat ze haar privéleven het liefst afschermt van haar werk en bekendheid.
Chantal vertelt dat haar leven als publiek figuur haar in het verleden een onveilig gevoel heeft gegeven.
“Ik ben ook iemand die het liefst een stolp om mezelf en mijn gezin heen zet”, vertelt Chantal. “De buitenwereld is voor mij een tijd geleden onveilig geweest, zeker als je een bekend persoon bent. Ik zit het liefst thuis: dat is een wereld die niets met mijn bekendheid en mijn beroep te maken heeft.”
Dat gevoel werd versterkt door een periode waarin Chantal werd gestalkt. Vooral het effect daarvan op haar gezin heeft haar geraakt. “Voor mijn gevoel werd mijn gezin toen de dupe van het feit dat ik dit werk doe en een publiek figuur ben. Mijn man bleef beklemtonen dat ik niets aan die situatie kon doen, en hij had gelijk. Maar het heeft er wel voor gezorgd dat ik die twee werelden nu bewuster gescheiden houd.”
Eerder deelde Chantal trouwens haar ultieme vakantie anti-bucketlist. Je bekijkt de video hieronder
Toch heeft de nare ervaring haar kijk op het leven niet volledig veranderd. Chantal zegt dat ze van jongs af aan al graag iets voor anderen doet en mensen gelukkig probeert te maken. “Al van jongs af aan wilde ik alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat andere mensen blij worden”, zegt ze. “Van mijn eerste zakgeld kocht ik snoepjes voor de hele klas.”
Ook nu nog schiet ze snel te hulp wanneer iemand het moeilijk heeft. “Als ik hoor dat iemand ongelukkig is, dan ga ik me er snel mee bemoeien om die situatie te veranderen. Dan ben ik soms uren bezig om praktische hulp te bieden of een oplossing te vinden. Ik wist niet altijd of dat een goede of slechte eigenschap was. Maar mijn man en psycholoog zeggen inmiddels: ‘Je wordt er zelf ook gelukkig van, dus stop met je daar zorgen over te maken.'”
Onlangs vertlede Chantal Janzen ook dat ze moeite heeft om haar kinderen los te laten. Je leest er hier meer over.
Bron: De Telegraaf
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
