Beeld: Eigen beeld
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (2). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
“Laten we de Tafelberg beklimmen,” zei mijn moeder. We stonden in de tuin, met een kop thee en uitzicht op dat imposante tafelblad dat zo kalm boven Kaapstad uittorent. Mijn moeder is een fitte 65-plusser die zonder moeite een trap overslaat. Ik vind mezelf doorgaans een best fitte 38-jarige die tevergeefs al wat sporen van aftakeling begint op te merken. Alle activiteiten die niet ‘Netflixkijken’ of ‘m&m’s eten en Netflixkijken’ heten, moeten dan ook met twee handen aangegrepen worden, vind ik. Dus we gingen. De mannen – mijn vader, mijn man en onze twee zoons van 7 en 2,5 – hadden zich intussen aangemeld voor het kabelbaan-gezelschap. Prima deal, vonden we. De mannen zouden ons boven opwachten met koffie.
Daar gingen we. Mijn moeder en ik, twee generaties vrouwen met sportief schoeisel, zonnebrandcrème en liters water, begonnen aan Platteklip Gorge – het klassieke pad naar de top. En met ons een bonte stoet van medeklimmers: hijgende toeristen met aanstellerige wandelstokken, rennende locals met ultrakorte fluorescerende broeken en vriendinnengroepjes die met het beklimmen van dit kolos op zoek waren naar een verbindende en spirituele ervaring. Wij zaten denk ik ergens tussenin. Naar spirituele ervaringen zijn we doorgaans niet op zoek, wandelstokken vinden we beiden schromelijk overdreven, maar we houden beiden van actief bezig zijn, bergen en natuur.
Ondertussen kreeg ik updates van boven. “We zijn in de kabelbaan!” appte mijn man. “Oudste klimt op elke rotsrand die hij ziet.” Geen verrassing. Onze zevenjarige is een geboren bergbeklimmer en obstacle-runner. Alles is een avontuur. Zijn broertje van 2,5 volgt hem als een schaduw. Soms letterlijk, soms met een halve seconde vertraging en een mond vol zand. Ondertussen struikelden mijn moeder en ik over losse stenen, moedigden elkaar aan met teksten als “Bijna daar” (dat was een leugen) en “Wat een uitzicht!” (dat was waar). De spieren begonnen te protesteren, de zon werd heet, medewandelaars werden irritant (“Keep going ladies!”, “ Yeah, rot op!”), maar we haalden het – bezweet, stoffig en vol trots. En daar stonden ze, onze mannen. De jongens kwamen op ons af gerend. “Mama! Oma! Jullie zijn écht naar boven gelopen!” zei de oudste bewonderend. De jongste riep meteen: “Ik heb ook gelopen!” (Hij had precies 0,3 meter gelopen die dag, maar dat mocht de pret niet drukken.)
Opa stond ons met wijd open armen op te wachten, alsof we een olympische prestatie hadden geleverd. En misschien hadden we dat ook wel. Niet omdat het zo’n enorme klim was, maar omdat we het gedaan hadden – als moeders, als dochters, als twee doorzetters. De beloning was groots, de vergezichten waren magnifiek. Onze oudste keek uit over de stad en zei zacht: “Dit is het allermooiste ooit.” Zijn broertje herhaalde, een halve seconde later: “Mooiste, ever!”
De afdaling deden we gezamenlijk met de kabelbaan. Want hoe onoverwinnelijk je je ook voelt op zo’n moment; sommige overwinningen vier je het beste met een kop koffie en uitzicht op een berg die je al hebt beklommen.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
Een relatie die goed voelt, geeft energie in plaats van energie te kosten. Het zijn de mensen bij wie je jezelf kunt zijn, bij wie je je gezien voelt en bij wie je na een gesprek vaak net iets lichter de deur uitloopt. Zulke verbindingen zijn waardevol, maar ontstaan niet vanzelf.
Heeft jouw kind op dit moment krentenbaard? Hij of zij is niet de enige. Het aantal kinderen met deze besmettelijke huidziekte is flink toegenomen vorige week.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Veel mensen om mij heen willen bewust geen kinderen.
Ouders willen het goed doen. Liefst overal tegelijk: gezond eten op tafel, genoeg hobby’s, goede schoolprestaties en vooral een blije kindertijd. En zodra er een beetje stilte of verveling ontstaat, voelt dat voor veel ouders als iets dat meteen opgelost moet worden.
Een samengesteld gezin vormen is altijd spannend. Ook voor Ellen Callebout, de partner van Studio 100-baas Gert Verhulst. In de Vlaamse podcast Peter Van de Veire & De Zandloper vertelt ze over het moment waarop ze Viktor en Marie Verhulst voor het eerst ontmoette.