Beeld: Eigen beeld
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (2). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
“Laten we de Tafelberg beklimmen,” zei mijn moeder. We stonden in de tuin, met een kop thee en uitzicht op dat imposante tafelblad dat zo kalm boven Kaapstad uittorent. Mijn moeder is een fitte 65-plusser die zonder moeite een trap overslaat. Ik vind mezelf doorgaans een best fitte 38-jarige die tevergeefs al wat sporen van aftakeling begint op te merken. Alle activiteiten die niet ‘Netflixkijken’ of ‘m&m’s eten en Netflixkijken’ heten, moeten dan ook met twee handen aangegrepen worden, vind ik. Dus we gingen. De mannen – mijn vader, mijn man en onze twee zoons van 7 en 2,5 – hadden zich intussen aangemeld voor het kabelbaan-gezelschap. Prima deal, vonden we. De mannen zouden ons boven opwachten met koffie.
Daar gingen we. Mijn moeder en ik, twee generaties vrouwen met sportief schoeisel, zonnebrandcrème en liters water, begonnen aan Platteklip Gorge – het klassieke pad naar de top. En met ons een bonte stoet van medeklimmers: hijgende toeristen met aanstellerige wandelstokken, rennende locals met ultrakorte fluorescerende broeken en vriendinnengroepjes die met het beklimmen van dit kolos op zoek waren naar een verbindende en spirituele ervaring. Wij zaten denk ik ergens tussenin. Naar spirituele ervaringen zijn we doorgaans niet op zoek, wandelstokken vinden we beiden schromelijk overdreven, maar we houden beiden van actief bezig zijn, bergen en natuur.
Ondertussen kreeg ik updates van boven. “We zijn in de kabelbaan!” appte mijn man. “Oudste klimt op elke rotsrand die hij ziet.” Geen verrassing. Onze zevenjarige is een geboren bergbeklimmer en obstacle-runner. Alles is een avontuur. Zijn broertje van 2,5 volgt hem als een schaduw. Soms letterlijk, soms met een halve seconde vertraging en een mond vol zand. Ondertussen struikelden mijn moeder en ik over losse stenen, moedigden elkaar aan met teksten als “Bijna daar” (dat was een leugen) en “Wat een uitzicht!” (dat was waar). De spieren begonnen te protesteren, de zon werd heet, medewandelaars werden irritant (“Keep going ladies!”, “ Yeah, rot op!”), maar we haalden het – bezweet, stoffig en vol trots. En daar stonden ze, onze mannen. De jongens kwamen op ons af gerend. “Mama! Oma! Jullie zijn écht naar boven gelopen!” zei de oudste bewonderend. De jongste riep meteen: “Ik heb ook gelopen!” (Hij had precies 0,3 meter gelopen die dag, maar dat mocht de pret niet drukken.)
Opa stond ons met wijd open armen op te wachten, alsof we een olympische prestatie hadden geleverd. En misschien hadden we dat ook wel. Niet omdat het zo’n enorme klim was, maar omdat we het gedaan hadden – als moeders, als dochters, als twee doorzetters. De beloning was groots, de vergezichten waren magnifiek. Onze oudste keek uit over de stad en zei zacht: “Dit is het allermooiste ooit.” Zijn broertje herhaalde, een halve seconde later: “Mooiste, ever!”
De afdaling deden we gezamenlijk met de kabelbaan. Want hoe onoverwinnelijk je je ook voelt op zo’n moment; sommige overwinningen vier je het beste met een kop koffie en uitzicht op een berg die je al hebt beklommen.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
Je herkent het meteen: sommige oma’s zijn een soort magneet voor hun kleinkinderen. Je hoeft als moeder nauwelijks te vragen of ze mee wille en ze staan al met hun jas aan bij de deur. Niet alleen omdat oma lief is, maar omdat het bij haar altijd gezellig, actief en verrassend is. Deze oma’s hebben […]
Bo staat net ongelofelijk lekker te zoenen in het schoonmaakhok op school, met een leuke vader van het schoolplein, als ze ineens een kinderstemmetje hoort.
Haar dochter zeurde al tijden om dit kapsel, maar voor Luca stond vast: dat ging absoluut niet gebeuren. Dus probeerde haar dochter het bij haar vader…
De familie Bellinga zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens hun reis door Zuid-Afrika plaatsen ze een video waarin ze een sloppenwijk bezoeken, waarbij een opmerking over de kinderen daar bij veel kijkers verkeerd valt.
Wat begon als een spannende zoektocht naar de liefde op tv, eindigt nu in een echt boeren-babyverhaal. Kijkers leefden massaal mee met Simone en boer Roel, en hoewel het in het programma geen klassiek sprookjeseinde leek te krijgen, bleek de liefde juist ná de camera’s pas echt te bloeien.
Donderdag zat Soundos El Ahmadi (44) aan tafel bij de Vlaamse VRT-talkshow De Afspraak, waar het ging over onveiligheid voor vrouwen. Presentator Bart Schols (51) twijfelde of het probleem wel zo groot is, maar Soundos liet zich niet van de wijs brengen.