Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (9) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Ik las het op Teletekst. Jazeker, dat bestaat nog – zelfs in appvorm. In één oogopslag weet je hoe het ervoor staat in de wereld. Zie je het nieuws braaf in regels onder elkaar, dan is het rustig. Bij een extra headline, weergegeven in alarmerend felgeel, is er iets aan de hand. Capslock is het summum: alleen de vreselijkste gebeurtenissen hebben recht op hoofdletters.
‘Mentale volksgezondheid onder druk’, stond er. Het was blijkbaar geen belangrijk nieuws – onopvallend stond het tussen de andere gebeurtenissen van die dag. Terwijl dit er toch echt in het grootst mogelijke lettertype had moeten staan. Bijna de helft van de volwassenen heeft een psychische aandoening, of heeft er een gehad, vermeldde het bericht. Bijna de helft. Mensen vallen bij bosjes om, in alle leeftijdscategorieën stijgt het percentage mensen met mentale problematiek.
De druk is te hoog, hoor je vaak. Daar ben ik het volledig mee eens. Alles moet beter, meer, leuker, uitdagender. Je moet het beste uit jezelf halen, kinderen moeten op minstens twee clubs zitten, je moet de hele vakantie volplannen met uitjes en klaarstaan voor iedereen om je heen. Het altijd aanstaan, het gevoel hebben dat je continu aan de verwachtingen moet voldoen: het is alsof je 24/7 meedoet aan een wedstrijd waarmee niets te winnen valt. Natuurlijk geeft dat veel spanning, wat funest is voor je mentale welbevinden. Toch denk ik niet dat daar de kern van het probleem zit.
Nee, het echte probleem zijn wij zelf. Wij, die samen de maatschappij vormen. Want die maatschappij verhardt, in een razend tempo. We staan niet aan de afgrond, we zíjn de afgrond. Een onherbergzaam gebied vol met steeds dieper wordende kloven. Tussen arm en rijk, tussen links en rechts, tussen geloven, overtuigingen, normen en waarden. Het lijkt bijna niet uit te maken wat je zegt of doet: altijd is daar die weerstand, het onbegrip, de haat. Ik snap wel dat bijna 50 procent kampt met mentale uitdagingen. Eigenlijk is het verbazend dat het niet meer is dan dat. Hoe kun je je goed voelen in een samenleving vol negativiteit, met een gebrek aan steun en verbinding?
Toen we vorige week aan tafel zaten en de dag bespraken, zei mijn zoontje: “De meester zei dat hij aardig zijn veel belangrijker vindt dan goed zijn in rekenen of spelling.” Halleluja. Een leerkracht met die visie gun je toch elk kind? Mijn dochter vertelde een paar dagen daarna dat ze in de klas een keer ademhalingsoefeningen hadden gedaan, en dat ze die nu telkens gebruikt als ze gestrest is. Het lijken misschien kleine dingen, maar ze kunnen zo’n grote positieve impact hebben.
Mijn voormalige pianolerares had een prachtige uitspraak als felicitatie voor mijn veertigste verjaardag: “Nu breekt de tijd voor jou aan om de wereld mee vorm te geven, na er zelf door gevormd te zijn.” Daarom luid ik nu de noodklok. Als we de afgrond willen veranderen in een leefbaar gebied, is het de hoogste tijd voor verandering. Ik denk dat we niet op zoek moeten naar een nieuw normaal, maar naar een nieuwe moraal. We hebben verbinding nodig, dat is een fundamentele menselijke behoefte. We zijn met achttien miljoen. Dat betekent dat we in theorie ontzettend veel goeds kunnen doen met zijn allen. Als iedereen vandaag nou één keer iets aardigs doet of zegt. Dat zijn miljoenen verbindende, positieve, hoopvolle momenten. Op één dag. Hoe zouden we ons voelen als we dat een week, een maand, een jaar volhouden?
Laten we samen focussen op het positieve. Laten we er samen voor zorgen dat we de grens van 50% niet overschrijden. Het is vijf voor twaalf, het is erop of eronder. We moeten nú actie ondernemen. Want als we als samenleving het ravijn indonderen, komen we er misschien wel nooit meer uit.
Meer columns van Lara vind je hier.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Lange tijd bleef er onduidelijkheid over een incident waarover verschillende verhalen rondgingen. Nu vertelt Marieke Elsinga zelf wat er precies gebeurde tijdens het auto-ongeluk, waardoor ze tijdelijk niet op de radio te horen was.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.