Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (9) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Ik las het op Teletekst. Jazeker, dat bestaat nog – zelfs in appvorm. In één oogopslag weet je hoe het ervoor staat in de wereld. Zie je het nieuws braaf in regels onder elkaar, dan is het rustig. Bij een extra headline, weergegeven in alarmerend felgeel, is er iets aan de hand. Capslock is het summum: alleen de vreselijkste gebeurtenissen hebben recht op hoofdletters.
‘Mentale volksgezondheid onder druk’, stond er. Het was blijkbaar geen belangrijk nieuws – onopvallend stond het tussen de andere gebeurtenissen van die dag. Terwijl dit er toch echt in het grootst mogelijke lettertype had moeten staan. Bijna de helft van de volwassenen heeft een psychische aandoening, of heeft er een gehad, vermeldde het bericht. Bijna de helft. Mensen vallen bij bosjes om, in alle leeftijdscategorieën stijgt het percentage mensen met mentale problematiek.
De druk is te hoog, hoor je vaak. Daar ben ik het volledig mee eens. Alles moet beter, meer, leuker, uitdagender. Je moet het beste uit jezelf halen, kinderen moeten op minstens twee clubs zitten, je moet de hele vakantie volplannen met uitjes en klaarstaan voor iedereen om je heen. Het altijd aanstaan, het gevoel hebben dat je continu aan de verwachtingen moet voldoen: het is alsof je 24/7 meedoet aan een wedstrijd waarmee niets te winnen valt. Natuurlijk geeft dat veel spanning, wat funest is voor je mentale welbevinden. Toch denk ik niet dat daar de kern van het probleem zit.
Nee, het echte probleem zijn wij zelf. Wij, die samen de maatschappij vormen. Want die maatschappij verhardt, in een razend tempo. We staan niet aan de afgrond, we zíjn de afgrond. Een onherbergzaam gebied vol met steeds dieper wordende kloven. Tussen arm en rijk, tussen links en rechts, tussen geloven, overtuigingen, normen en waarden. Het lijkt bijna niet uit te maken wat je zegt of doet: altijd is daar die weerstand, het onbegrip, de haat. Ik snap wel dat bijna 50 procent kampt met mentale uitdagingen. Eigenlijk is het verbazend dat het niet meer is dan dat. Hoe kun je je goed voelen in een samenleving vol negativiteit, met een gebrek aan steun en verbinding?
Toen we vorige week aan tafel zaten en de dag bespraken, zei mijn zoontje: “De meester zei dat hij aardig zijn veel belangrijker vindt dan goed zijn in rekenen of spelling.” Halleluja. Een leerkracht met die visie gun je toch elk kind? Mijn dochter vertelde een paar dagen daarna dat ze in de klas een keer ademhalingsoefeningen hadden gedaan, en dat ze die nu telkens gebruikt als ze gestrest is. Het lijken misschien kleine dingen, maar ze kunnen zo’n grote positieve impact hebben.
Mijn voormalige pianolerares had een prachtige uitspraak als felicitatie voor mijn veertigste verjaardag: “Nu breekt de tijd voor jou aan om de wereld mee vorm te geven, na er zelf door gevormd te zijn.” Daarom luid ik nu de noodklok. Als we de afgrond willen veranderen in een leefbaar gebied, is het de hoogste tijd voor verandering. Ik denk dat we niet op zoek moeten naar een nieuw normaal, maar naar een nieuwe moraal. We hebben verbinding nodig, dat is een fundamentele menselijke behoefte. We zijn met achttien miljoen. Dat betekent dat we in theorie ontzettend veel goeds kunnen doen met zijn allen. Als iedereen vandaag nou één keer iets aardigs doet of zegt. Dat zijn miljoenen verbindende, positieve, hoopvolle momenten. Op één dag. Hoe zouden we ons voelen als we dat een week, een maand, een jaar volhouden?
Laten we samen focussen op het positieve. Laten we er samen voor zorgen dat we de grens van 50% niet overschrijden. Het is vijf voor twaalf, het is erop of eronder. We moeten nú actie ondernemen. Want als we als samenleving het ravijn indonderen, komen we er misschien wel nooit meer uit.
Meer columns van Lara vind je hier.
Lieke Martens en haar man Benjamin van Leer hebben een zware periode achter de rug. Begin dit jaar verloren zij na 24 weken zwangerschap hun zoontje Eden. In een interview met ESPN vertelt de oud-international er meer over.
Moeders weten als geen ander hoe makkelijk je jezelf kunt wegcijferen. Werk, gezin, afspraken en alles wat tussendoor komt: voor je het weet, ren je jezelf voorbij. Ook Soundos El Ahmadi merkt dat ze een stap terug moet doen.
Een tienerzoon met een slaapkamer op zolder betekent voor veel moeders vaak maar één ding: eindeloos de trap op en af. Xandra (43) was er klaar mee en bedacht een oplossing: een deurbel voor zijn slaapkamer.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Lieke Martens, die onlangs deelde zwanger te zijn van haar tweede kindje, deelt het verdrietige nieuws dat de zwangerschap niet goed is verlopen en ze haar zoontje is verloren.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.