Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (8) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Daar gingen we, op weg naar onze vakantiebestemming, een Landal in België tegen de Franse grens aan. Omdat we zo’n turbulent half jaar achter de rug hebben, besloten we een luxe huisje te boeken. Dat hadden we wel verdiend, vonden we.
Ook al gingen we maar een midweek, op vakantie gaan levert me altijd veel stress op – op reis zijn blijft een dingetje, voor mijn gevoel liggen dood en verderf op de loer bij elk hectometerpaaltje. Ik ben altijd bang om niet levend terug te komen. Ik had het als kind al, en dat naargeestige gevoel blijft tot op de dag van vandaag mijn ongewenste reisgenoot. Zou het komen door onze familiegeschiedenis? Mijn opa is overleden op vakantie, zijn vrouw en twee puberkinderen achterlatend. Misschien heeft er rondom vakanties wel altijd een onbewuste spanning gehangen – ik herinner me in ieder geval dat mijn oma ons vóór elke vakantie op het hart drukte ‘heel voorzichtig te doen’. Hoe dan ook, ook dit jaar gingen we gewoon op vakantie, en ik hoopte dat een luxe huisje me net dat beetje extra ontspanning zou kunnen geven.
Eenmaal aangekomen bij onze cottage was die hoop snel vervlogen. Kapot servies, tientallen vliegen, een met plakband afgeplakt stopcontact en een wc-slot dat zo gammel was dat we de deur niet op slot durfden te doen. Viezig, een muffe lucht in de badkamer, een bed met een kuil – we hadden medelijden met de mensen die geen luxe huisje hadden, want die huisjes waren er misschien nog wel slechter aan toe.
We besloten een rondje door het park te lopen. Alles bleek om half zeven al dicht te zijn, het centrale plein was sfeerloos, en zelfs Bollo maakte een trieste indruk, met zijn afbrokkelende arm en dichtgetimmerde huisje. Bij de aanblik van de door betonrot aangetaste beer kreeg ik de slappe lach. Waar waren we in godsnaam beland? Mijn man vroeg zich af of je ná aankomst nog kon annuleren. “Waarom moeten jullie zo lachen?”, vroeg onze dochter. Met tranen over mijn wangen probeerde ik te antwoorden, maar ik bleef hangen in mijn lachbui. Schouderophalend draaide ze zich om, teruglopend naar het speeltuintje.
In het brakke bed liggend las ik de reviews van het vakantiepark, dat een toch niet slechte 4,1 van de 5 sterren kreeg – bijna net zoveel als onze favoriete Landal, waardoor we er wel op hadden durven gokken. Sommige bezoekers waren enthousiast, sommigen minder, en een behoorlijk aantal was gedesillusioneerd. Ik las een review uit mei 2024, van een vrouw die net als wij in een ‘luxe’ huisje zaten, en ik herkende alles. Veel kapot, veel vies, droefheid alom. Het frappante was dat zij, net als ik, ook in een kuil sliep. Aan het eind van haar review stond het huisnummer. 210. Ons huisje. Ruim een jaar na haar klachten was er dus nog niets veranderd. Zit je dan, met alle mentale moeite die het kost om op vakantie te gaan, in een of andere afgeragde toko met slechte WiFi en een niet werkende afstandbediening (ik weet het, luxeproblemen, maar als je niet kunt slapen, moet je toch wat).
Op de laatste dag besloten we een sleutelhanger te kopen in het parkwinkeltje, als aandenken. Een fysieke herinnering aan het feit dat je er altijd iets van kunt maken, ongeacht de omstandigheden. Toen ik later de sleutelhanger aan mijn sleutelbos wilde vastmaken, zag ik dat er een stukje vanaf was. Het was tekenend voor de hele vakantie.
De kinderen hebben het overigens prima naar hun zin gehad. Behalve de “Ik snap niet dat in België alles zo versleten is” van de jongste, vielen de gebreken hen nauwelijks op. Ze genoten, en wij maakten er ondanks alle teleurstellingen het beste van – een kunst die we behoorlijk goed bleken te verstaan. Weer thuisgekomen was de eerste nacht in ons eigen bed comfortabeler dan ooit. Ik sliep uit, en dook in de middag ongegeneerd mijn bed weer in, om pas drie uur later wakker te worden. Eindelijk. We zijn weer (veilig) thuis.
Meer columns van Lara vind je hier.
Lieke Martens en haar man Benjamin van Leer hebben een zware periode achter de rug. Begin dit jaar verloren zij na 24 weken zwangerschap hun zoontje Eden. In een interview met ESPN vertelt de oud-international er meer over.
Moeders weten als geen ander hoe makkelijk je jezelf kunt wegcijferen. Werk, gezin, afspraken en alles wat tussendoor komt: voor je het weet, ren je jezelf voorbij. Ook Soundos El Ahmadi merkt dat ze een stap terug moet doen.
Een tienerzoon met een slaapkamer op zolder betekent voor veel moeders vaak maar één ding: eindeloos de trap op en af. Xandra (43) was er klaar mee en bedacht een oplossing: een deurbel voor zijn slaapkamer.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Lieke Martens, die onlangs deelde zwanger te zijn van haar tweede kindje, deelt het verdrietige nieuws dat de zwangerschap niet goed is verlopen en ze haar zoontje is verloren.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.