Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (8) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Er waait een frisse wind door het huis. En dat komt niet door de airco. Nee, het is de rust die stukje bij beetje wederkeert. De rare tijden zijn langzaam overgevloeid in een nieuw normaal, op school zijn alle cito’s en andere ‘hier moet ik aan denken-dingen’ achter de rug, en de dagen worden langer waardoor er letterlijk meer licht is. Ik merk dat er weer ruimte is om me druk te maken over onbelangrijke dingen, dagelijkse irritaties waarvoor ik eerder niet genoeg plaats of opmerkingsvermogen had. Ik ervaar het als een enorme luxe.
Ook het huishouden gaat soepeler – wat heel welkom is, als je degene bent die het meest thuis is. In tijden van grote stress snak ik naar controle, en dat uit zich in allerlei extremen en dwangmatigheden. Ik moet dan niet alleen mijn uiterste best doen op alle taken (anders ben ik ‘lui en slecht’), ik moet ook mijn OCD-gedachten tackelen. Ik heb graag muziek aanstaan als ik bezig ben in huis, maar wanneer ik voordat het refrein is afgelopen alle borden uit de vaatwasser moet hebben gehaald, ‘want anders..’, haal ik mezelf natuurlijk een boel overbodige stress op de hals. Het dwangmatige neemt gelukkig wat af naarmate de spanning afneemt, maar alles op de toppen van mijn kunnen moeten doen blijft wel een dingetje.
Mijn man heeft van perfectionisme geen last – in ieder geval niet in het huishouden. Nijdig dat ik kan worden, als hij in mijn ogen weer eens iets afraffelt. Oneerlijk vind ik het ook: ik zet telkens die extra stap, en hij maakt zich er gemakkelijk vanaf. Hoe vaak ik niet denk “Ja daag, zo kan ik het ook!”. De grap is dat ik het juist helemaal niet zo kan. Zonder stress en met een ‘goed is goed’ attitude. Waar veel voor te zeggen is – kijkend naar de vaardigheid om dingen naast je neer te kunnen leggen is hij de overduidelijke winnaar. Nogal irritant, als je niet goed tegen je verlies kunt.
“Hoe hoog leg jij de lat?”, vroeg een thuisstudiebedrijf me laatst tijdens een avondje bankhangen. Goede vraag. Ik leg mijn lat vaak veel hoger dan de stok lang is. En die stok gebruik ik vervolgens om mezelf mee te slaan , als ik niet voldoe aan mijn eigen torenhoge standaard. “Hier stopt het, niet nóg een generatie”, zeg ik vaak over de vroeger ontstane kronkels in mijn hoofd. Maar om dat waar te kunnen maken, om ervoor te zorgen dat onze kinderen echt geloven dat ze fouten mogen maken en dat niet alles perfect hoeft, moet ik mijn stok een behoorlijk eindje de grond intimmeren.
Ik zoek dus, ook al komt de ontspanning stukje bij beetje terug, nog steeds een vorm van therapie die ervoor zorgt dat ik de dingen die ik weet ook kan gaan voelen. Ik heb eindelijk aan mezelf toegegeven dat er ook in rustigere tijden nog genoeg zit dat aangepakt mag worden. Ik begin langzaam, door mild voor mezelf te zijn, en óók voor mijn lieve, niet-perfectionistische rots in de branding. Al blijf ik erbij dat een trui die in de was wordt gegooid met één mouw normaal en één mouw binnenstebuiten rete-vervelend is. Mijn regel ‘achteloos in de was is achteloos in de kast’ blijft dus van kracht, al jeuken mijn vingers als ik weer een opgefrommelde blouse van mijn man tussen de andere kleding hang. Maar laat het maar komen, het oefenmateriaal, in de vorm van stapels was en bergen vuile vaat. Ik kijk er haast naar uit.
Meer columns van Lara vind je hier.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Lange tijd bleef er onduidelijkheid over een incident waarover verschillende verhalen rondgingen. Nu vertelt Marieke Elsinga zelf wat er precies gebeurde tijdens het auto-ongeluk, waardoor ze tijdelijk niet op de radio te horen was.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.