Eigen beeld
Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (9) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Is het de leeftijd, dat elk jaar nóg sneller lijkt te gaan dan het vorige? Het voelt alsof het schooljaar pas net begonnen is, maar het is ineens al december. Dé tijd om zowel terug als vooruit te kijken, zoals ik dat elk jaar een beetje weemoedig doe.
2025 was een van de woeligste jaren uit mijn leven. De ruzie met mijn ouders, waarna heel duidelijk was dat het ideaalplaatje dat ik tegen beter weten in altijd nog ergens in mijn achterhoofd had een complete illusie is. Sommige dingen zullen nooit zijn zoals je hoopte. Het overlijden van de twee opa’s van de kinderen. Tranen die niet willen vallen om het verlies van mijn vader, want wat ik mis, miste ik al jarenlang. Het schuldgevoel dat aan me blijft vreten, om wat ik voel, en omdat sommigen teleurgesteld zijn in de keuzes die ik maak. De gezondheid van onze katten, die allebei een fikse operatie moesten ondergaan, maar zich nu godzijdank beter te lijken voelen dan ooit.
Ik hoop dat 2026 het jaar wordt van berusting. Weten en voelen zijn natuurlijk twee verschillende dingen. Het is heel moeilijk om hetgeen dat je zo graag anders zou willen zien, te accepteren. Dat geldt ook voor mijn mentale gezondheid: ik heb zo hard geknokt om te staan waar ik nu sta, en ik had nooit gedacht dat ik zo ver zou komen. Toch zitten en grenzen aan wat er geheeld kan worden, en ik hoop dat ik komend jaar leer om daar meer vrede mee te hebben. Sommige wonden gaan nooit dicht; sommige gaten blijven altijd leeg.
Gelukkig vind ik altijd wel iets om te lachen, ook als het om mijn eigen leed gaat. Gaten die leeg blijven? Mijn kinderen zouden het hilarisch vinden. We zitten sinds een aantal maanden volop in een nieuwe fase – waar wij het vroeger ‘doordenken’ noemden, heet het nu dirty minded. Ik kan bijna niets meer zeggen of er wordt gegniffeld. Hard, lang, dik, paal, staaf, vochtig, bal, toverstaf (leuk, als je Harry Potter voorleest), romig, stijf: de lijst met woorden die ze associëren met piemels, seks en aanverwanten groeit (“Hahaha, weet je wat ook groeit, mam?!”) met de dag. Ik geniet intens van al die flauwe opmerkingen, waarschijnlijk omdat ik wat dat betreft nooit helemaal volwassen ben geworden.
Tussen al het lachen door kijk ik uit naar dagen die weer langer worden, naar fluitende vogels, naar de geur van de lente. Maar laat het voor nu nog maar héél even 2025 blijven. Zodra het nieuwe jaar begint, zitten we in het jaar waarin onze dochter naar de middelbare school gaat. Ik kan niet geloven dat het al bijna zover is. Ik zie haar nog haarscherp voor me, als peuter zittend naast het meisje dat nu nog steeds een van haar besties is, als kleuter dartelend op het schoolplein, als schoolkind dansend door de dagen. En nu, als puber, is ze een heerlijke mix van giebelen met vriendinnen, lipgloss, disco’s, rollende ogen, en gelukkig ook nog steeds heel veel knuffels.
Ook al willen we de tijd af en toe stopzetten, hij tikt door, soms ongenadig hard. Ik wens iedereen een prachtig, gloednieuw jaar toe. Ga je dromen achterna, hoe groot of klein ze ook zijn. Houd de mensen om wie je geeft dichtbij je. En probeer bij dagelijkse beslommeringen en frustraties gewoon eens om een slechte dubbelzinnige grap te maken. Vaak wordt je stress een stuk minder als je lekker hard lacht. Onbeschaamd, ontzettend hard.
Benieuwd naar meer columns van Lara? Je vindt ze hier.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Lange tijd bleef er onduidelijkheid over een incident waarover verschillende verhalen rondgingen. Nu vertelt Marieke Elsinga zelf wat er precies gebeurde tijdens het auto-ongeluk, waardoor ze tijdelijk niet op de radio te horen was.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.