Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (7) en dochter (9) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen! Tijdens een heel gezellige oudjaarsavond met vrienden luidden we 2025 in. Mijn belangrijkste goede voornemen: me minder laten leiden door mijn angsten. Ook al gaat het goed, de angst voor mogelijk onheil speelt nog steeds een grote rol in mijn leven. Ik gun het mezelf dat ik dingen ga doen die ik graag wil doen, en niet afhaak omdat dat veiliger voelt. Ook mag ik meer voor mezelf kiezen. Dat is voor een conflictvermijder vaak moeilijk, maar als ik nu, in het jaar dat ik 40 hoop te worden, niet ga staan voor wat ik belangrijk vind, dan ben ik bang (haha) dat ik dat nooit meer zal doen.
Ik begon meteen goed, op 1 januari. Het waaide flink, stormachtig haast, en ik wilde eigenlijk gaan wandelen. Maar toen ik naar buiten keek, ging het waarschuwingsalarm af in mijn hoofd. Gevaar! Vallende takken en bomen! Overlijden op nieuwjaarsdag! Ik twijfelde. We zaten heerlijk te relaxen binnen, de kinderen spelend, de katten in dromenland op hun favoriete plekjes. Wilde ik ons gezinsgeluk (want stel dat ik dood zou gaan) echt opgeven voor een wandeling?
Natuurlijk wilde ik dat niet. Maar ik wist ook dat die denkwijze funest is. Ik wil niet meer bang zijn voor het leven, dus ik besloot om een klein rondje te lopen. Uiteindelijk liep ik ruim een uur in de wind, die zijn best deed de zorgen uit mijn hoofd te waaien, en was ik bij thuiskomst zelfs trots op mezelf. Ik besloot ter plekke dat ik vaker iets zou doen waar ik me niet comfortabel bij voelde.
Maar ik hoop vooral dat ze een gelukkige middelbare schooltijd zal hebben. Dat ze naast alle dingen die moeten, ook kan genieten van alles daaromheen.
Het volgende oefenmoment diende zich al snel aan: een open avond van mijn oude middelbare school, waar we naartoe gingen voor onze dochter. Ik had er geen leuke tijd: mijn angsten begonnen steeds meer ruimte in te nemen en daardoor miste ik de aansluiting met mijn klasgenoten. Nadat ik in 2002 slaagde, was ik geen enkele keer meer teruggegaan, ook niet voor de reünie ter ere van het 100-jarig bestaan. Ik had er weinig behoefte aan, en al helemaal niet meer toen ik hoorde dat je er een kaartje voor moest kopen. 16,50 betalen om me weer een keer de niet-populaire te voelen – zoveel zelfhaat had ik nou ook weer niet.
Op een koude vrijdagavond stapten we het gebouw binnen. Ik herkende de gangen, de lange trap aan de linkerkant vlakbij de hoofdingang. Ik zag mezelf weer zitten, op de bankjes bij het raam, naar Marco Borsato luisterend (ja, dat mocht toen nog). Een van mijn favoriete nummers toen, ‘Niemand’, geeft perfect weer hoe mijn middelbare schooltijd was. Eenzaam.
Ook al was mijn eigen schooltijd geen feestje, mijn dochter vond de avond geslaagd. Net als ik: de sfeer was goed, de indrukken ook. Het beklemmende gevoel dat ik er vroeger ervaarde, was nu totaal afwezig. Ik wisselde zelfs nog wat anekdotes uit met docenten waar ik zelf ooit les van had gehad. Zoals de keer dat ik mijn mondeling Engels deed zonder dat ik The Lord of the Rings had gelezen. Voor iemand die niets durft, vond ik dat achteraf eigenlijk best een dappere actie, al schaam ik me er nog steeds een beetje voor. Sorry, meneer Geurts.
Gelukkig spreekt onze dochter nu al ruimschoots beter Engels dan ik toen deed. Ik duim dat ze ook een fijnere studiementaliteit zal ontwikkelen. Maar ik hoop vooral dat ze een gelukkige middelbare schooltijd zal hebben. Dat ze naast alle dingen die moeten, ook kan genieten van alles daaromheen. En met twee ouders die zich prima thuis voelden in de zesjescultuur, zou dat zomaar eens kunnen gaan lukken.
Meer van Lara vind je hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.