Beeld: Niek Visser
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Elke dag maakt mijn peuterdochter ergens na het eten of bij het slapengaan de balans op. “Wat hebben wij ook alweer gedaan vandaag?” Ik som braaf alle activiteiten op. Als ik het zelf wat magertjes vind, vergroot ik wat er-niet-toe-doende activiteiten een beetje uit. Keetje neemt het in zich op, knikt serieus en dan volgt het oordeel: grote dag óf kleine dag.
Grote dag betekent: geslaagde dag, veel leuke dingen gedaan. Groen vinkje. Kleine dag betekent: weinig leuke dingen, een moeizame dag of gewoon een saaie dag. Rood kruis. Vaak ook de dagen waarop we meer tijd op de camping doorbrengen dan Keetje lief is. En waarop ik met zweet op de bovenlip rondren met wasmanden, de afwasteil of een bezem. Met lichte spanning hoop ik toch elke keer weer op Grote Dag. Alsof ik een rapportcijfer in ontvangst mag nemen voor mijn vermogen om haar te kunnen vermaken.
In het moment zelf heeft ze overigens, zoals de meeste driejarigen, weinig nodig om iets geslaagd te vinden. Iets om in te zwemmen, of het nou een meer, rivier of zwembad is. Een stok om monsters mee te verjagen. Een krakkemikkige schommel. Een steen die precies lijkt op alle vorige 385 duizend stenen. We plakken er drie glitters op en tadaaa “mooiste steen ever!” Kliederen met verf. Een lege eierdoos waar we een krokodil van maken. Het zit ’m vooral ook in die verwondering. Keetje ziet een fontein en rent erheen. “KIJK!” Ik, afwezig: “Hmmmhmmm.” “Wil je me tillen?” Zou ze na die tig eerdere fonteinen nu echt nog verwachten iets anders dan water aan te treffen, denk ik, terwijl ik haar optil zodat ze over de rand kan gluren.
De weidse berglandschappen die mij in vervoering brengen, doen haar dan weer weinig. Logisch. Een stilstaand uitzicht doet natuurlijk niks voor zo’n prikkelhongerig peuterbrein, terwijl ik als volwassene juist even alle mentale ruis kan uitzetten bij datzelfde uitzicht. Gelukkig blijkt er een hack. Ook Keetje kan ervan genieten, onder één voorwaarde: ondertussen in beweging zijn. Achterop de fiets, in haar autostoeltje, voor me zittend op de sup, uit het raam van de bus, in een kabelbaan of op het dek van een boot. Dan kan ze zelfs zeggen: “Ik wil nu even niet praten, mama.” En kijken we allebei rustig om ons heen, even alleen met onze eigen gedachten. Ontspanning!
De enige uitzondering is wandelen. Helaas voor mij. Dé ontspannende activiteit die voor mij van een dag een Grote Dag kan maken. Hoewel ze gerust zeven of acht kilometer zelf kan lopen, verandert de wandeling al snel in een soort survivaltocht. Een ijsje in het vooruitzicht als beloning werkt averechts. Vanaf het moment dat ik het woord ijsje heb genoemd, blijft de plaat hangen. “Ik krijg toch een ijsje? Wanneer is dan het ijsje?” Ik heb de tips van gezinfluencers geprobeerd. Een kleine beloning bij dat huisje daar, en dan weer een nieuw punt bepalen. Verhalen verzinnen. Beren en draken zoeken achter iedere boom. Bij 35 graden rennen voor een fantasiedier dat achter ons aan zit. Waarna ze alleen nog maar letterlijk wil hollen of stilstaan.
En weet je wat? Daar heb ik toch he-le-maal geen zin in, joh! Ik wil tijdens een wandeling maar een ding: wandelen. Zonder de feeder uit te hangen, beren en draken te verjagen, en zonder als een hysterische kinderanimatie rennend en hijgend een peuter door de bergen te loodsen. Joe joe!
Dus pakken we toch maar de fiets. Rechtstreeks naar het ijsje. Keetje blij, voor haar toch weer een grote dag. Voor mij weer een groen vinkje.
Lianne neemt je in haar columns mee in de avonturen die zij en samen met dochter Keetje op reis beleven.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Naomi (34), die na een kinderfeestje wel een heel vreemd betaalverzoek kreeg.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Bo (31), die na een spontaan speeltuinbezoekje een opmerkelijk betaalverzoek kreeg.
Een oppasdag hier, een tas met kleertjes daar en ondertussen nog even vertellen hoe zij het vroeger deden: opa en oma spelen bij veel gezinnen een belangrijke rol. Toch zit niet iedere ouder op hun bemoeienis te wachten.
Chiara, moeder van Joah (nét 1 jaar) en redacteur bij Kek Mama, speurt samen met haar man Dan naar de perfecte balans tussen (zelf)liefde en luiers.
