Beeld: Liane Bron Fotografie
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze ouders mee in herkenbare momenten en deelt af en toe een kleine tip voor thuis of op school.
In het midden van de kring lag van alles: een hamer, een speelgoedkassa, een politiepet, een kapmantel, een stethoscoop en een velletje bladmuziek. Het was tijd voor het inleidende kringgesprek over beroepen.
Ik keek de kring rond. Nieuwsgierige ogen, wiebelende knieën, handen die eigenlijk nu al de lucht in wilden. “Van wie zou dit kunnen zijn?” vroeg ik. Vingers vlogen omhoog. “Die hamer is van mijn opa! Die maakt stoelen… en soms slaat hij per ongeluk op zijn duim!” riep Sem trots, terwijl hij het gebaar meteen voordeed.
“De kassa is van mijn moeder,” zei Noor. “Maar zij doet nooit echt ‘ping’, want ze werkt thuis.” Ze keek er een beetje verontschuldigend bij, alsof haar moeder daardoor een minder echte winkel had.
“Die politiepet is van mijn oom,” klonk het van achter in de kring. “Hij rijdt in een auto met sirene. Alleen mag ik er nooit in. Behalve één keer toen ik moest zeggen dat ik het niet wéér ging doen.”
Er werd gelachen. De kring gonsde van verhalen, van halve waarheden en grote fantasie. Precies zoals het hoort. Ik pakte het velletje muziek op en hield het omhoog. “En wie zou dit gebruiken?” “Een zangeres!” riep iemand meteen. “Of een YouTuber,” vulde een ander serieus aan. Ik glimlachte. De wereld van nu past moeiteloos naast die van vroeger, gewoon, hier in de kring.
Na het bespreken van de voorwerpen pakte ik de praatplaat erbij. “Welke beroepen zie je hier?” “Een brandweerman!” “Een dokter!” “Een bouwvakker!” “Wat doet die persoon precies?” vroeg ik door. “Brandjes blussen.” “Mensen beter maken.” “Dingen maken die eerst nog niet bestonden,” zei een meisje dromerig, terwijl ze met haar vinger een denkbeeldige lijn door de lucht trok.
“Ken jij iemand met dat beroep?” “Mijn vader maakt ook dingen,” zei een kind. “Maar die zijn meestal van Lego.” Ik knikte. Dat telt ook. Daarna gingen de kinderen in groepjes aan de slag. Ze kozen een beroep en bespraken wat die persoon doet, wat hij of zij nodig heeft en waar hij werkt. Er werd druk overlegd. Over doktersjassen en bouwhelmen. Over pannenkoekenbakkers en mensen die ‘gewoon achter een laptop zitten, maar wel heel belangrijk zijn’.
En toen kwam het mooiste deel: het uitbeelden. Op het kleine toneeltje in de klas zag ik een groepje met armen vol denkbeeldige boodschappen. “Wat doen jullie?” vroeg ik. “Wij zijn vakkenvullers!” Even later stond er een meisje midden in de klas, met een hand op haar hoofd en de andere in de lucht. “WIEOE WIEOE WIEOE!”
“Brand!” gilde ze erachteraan. De rest van de klas lag dubbel. Ik ook. We sloten af in de kring. “Welk beroep lijkt jou leuk?” “Politieagent!” “Schilder!” “Uitvinder!” “Dierentuinbakker!” Die laatste bleef nog even hangen. Alsof niemand het gek vond dat dat gewoon een optie was.
En toen, toen jassen alweer half aan waren en stoelen schoven, kwam er een jongetje naar me toe. Met een serieuze blik. Hoofd een beetje schuin. “Juf,” vroeg hij zacht, “wat voor werk doet u eigenlijk?”
Ik moest lachen. Na een hele les over beroepen had hij niet door dat ik er middenin stond. En ik vond het prachtig. Omdat het precies laat zien wat dit werk zo bijzonder maakt. Dat het voor kinderen niet voelt als een baan. Niet als iets met taken of uren of een salarisstrook. Maar als iets dat er gewoon is. Zoals spelen, zoals ontdekken. Zoals samen zijn. En dat was voor mij misschien wel het mooiste: dat een kind niet ziet dat je werkt, maar alleen voelt dat je er bent.
Volg Wijzer over de Basisschool op Instagram voor tips en tricks. Meer columns van Juf Carola vind je hier.
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
Claudia* had al een jaar een affaire met een vriend. Net toen ze ervoor besloten te gaan en hun relaties zouden verbreken, bleek de vriendin van haar affaire zwanger. Hij dumpte Claudia. Alleen… had Claudia haar eigen partner ook al de bons gegeven. Ze blijft met niets over.
Fantastisch babynieuws voor oud-De Bondgenoten-kandidaat Thérèse en haar vriend Twan. Het stel verwacht hun eerste kindje samen en deelt het bijzondere nieuws met hun volgers op Instagram.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Freya (41) en haar partner besluiten hun seksleven nieuw leven in te blazen. Ze boeken kaartjes voor een exclusief seksfeest, maar daar wacht haar een veel grotere verrassing dan ze ooit had kunnen bedenken.
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
