Eigen beeld
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (34) en zoon Floris (bijna 2). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Ouders met kleine kinderen verdienen een prijs. Überhaupt, maar vooral voor de uren die elke dag opnieuw gevuld zijn met strijd, onderhandelingen en chaos nog voordat de rest van de wereld ontwaakt. De ochtend voor de ochtend, die plaatsvindt lang voordat we op kantoor aankomen en waarvan we de kater met een eerste kop koffie proberen te verwerken.
De ochtend vind ik één van de meest uitdagende momenten van het ouderschap. Nog voor 08:00 uur heb ik mijn zoon – bijna twee jaar oud – al meermaals moeten redden van de dood. De dood ja, want zonder enige vorm van angst stort hij zich op een Ikea krukje met in één hand een knuffel. Vervolgens trekt hij de spiegel van de muur, de wasmand over zich heen en is hij vastberaden om achteruit de zoldertrap te beklimmen. Allemaal met een lach en veel kabaal, want het is echt geen vervelend kind – maar wel een woesteling.
Mezelf klaarmaken terwijl ik zo’n mensje in leven probeer te houden, is op z’n minst een uitdaging. Mijn tandenborstel moet ook in zijn mond, mijn haar wil hij kammen en terwijl ik me probeer aan te kleden, gooit hij zijn knuffel in de wc en alle tampons uit de lade.
Het gaat ook weleens mis, zo bewijst het ontbreken van zijn voortand die welgeteld zes weken in zijn mond heeft gezeten. Een cadeautje van dat betreffende Ikea krukje. Nog meer reden om hem met haviksogen in de gaten te houden, terwijl ik probeer ons beide op een redelijke tijd de deur uit te krijgen.
Het gevecht dat volgt – moeten blijven zitten in een autostoel is het ergste ooit – zal ik je besparen. Als ik de woesteling heb afgezet bij opa, oma of de opvang, voel ik me vaak voor het eerst langzaam in mijn lijf zakken. Naast me op de stoel ligt dan nog maar één tas – die van mij – en door mijn achteruitkijkspiegel zie ik daadwerkelijk het verkeer, zonder dat de kinderwagen mijn zicht blokkeert.
De ruimte om mij heen voelt weer van mij en het lukt me zelfs om aan iets anders te denken dan aan mijn kind en zijn behoeften. Ik maak me in mijn hoofd klaar voor mijn volgende rol van de dag: werknemer zijn. Want ook dat doe ik met overgave – net als vele moeders met mij. Een paar keer diep zuchten achter het stuur, goede koffie en daar gaan we. Is die opperste staat van paraatheid nog ergens goed voor. Oh, en die prijs? Graag. Ik neem ‘m.
Je herkent het meteen: sommige oma’s zijn een soort magneet voor hun kleinkinderen. Je hoeft als moeder nauwelijks te vragen of ze mee wille en ze staan al met hun jas aan bij de deur. Niet alleen omdat oma lief is, maar omdat het bij haar altijd gezellig, actief en verrassend is. Deze oma’s hebben […]
Bo staat net ongelofelijk lekker te zoenen in het schoonmaakhok op school, met een leuke vader van het schoolplein, als ze ineens een kinderstemmetje hoort.
Haar dochter zeurde al tijden om dit kapsel, maar voor Luca stond vast: dat ging absoluut niet gebeuren. Dus probeerde haar dochter het bij haar vader…
De familie Bellinga zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens hun reis door Zuid-Afrika plaatsen ze een video waarin ze een sloppenwijk bezoeken, waarbij een opmerking over de kinderen daar bij veel kijkers verkeerd valt.
Wat begon als een spannende zoektocht naar de liefde op tv, eindigt nu in een echt boeren-babyverhaal. Kijkers leefden massaal mee met Simone en boer Roel, en hoewel het in het programma geen klassiek sprookjeseinde leek te krijgen, bleek de liefde juist ná de camera’s pas echt te bloeien.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Erina, die spijt heeft van de vasectomie van haar man.