Eigen beeld
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (34) en zoon Floris (bijna 2). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Ouders met kleine kinderen verdienen een prijs. Überhaupt, maar vooral voor de uren die elke dag opnieuw gevuld zijn met strijd, onderhandelingen en chaos nog voordat de rest van de wereld ontwaakt. De ochtend voor de ochtend, die plaatsvindt lang voordat we op kantoor aankomen en waarvan we de kater met een eerste kop koffie proberen te verwerken.
De ochtend vind ik één van de meest uitdagende momenten van het ouderschap. Nog voor 08:00 uur heb ik mijn zoon – bijna twee jaar oud – al meermaals moeten redden van de dood. De dood ja, want zonder enige vorm van angst stort hij zich op een Ikea krukje met in één hand een knuffel. Vervolgens trekt hij de spiegel van de muur, de wasmand over zich heen en is hij vastberaden om achteruit de zoldertrap te beklimmen. Allemaal met een lach en veel kabaal, want het is echt geen vervelend kind – maar wel een woesteling.
Mezelf klaarmaken terwijl ik zo’n mensje in leven probeer te houden, is op z’n minst een uitdaging. Mijn tandenborstel moet ook in zijn mond, mijn haar wil hij kammen en terwijl ik me probeer aan te kleden, gooit hij zijn knuffel in de wc en alle tampons uit de lade.
Het gaat ook weleens mis, zo bewijst het ontbreken van zijn voortand die welgeteld zes weken in zijn mond heeft gezeten. Een cadeautje van dat betreffende Ikea krukje. Nog meer reden om hem met haviksogen in de gaten te houden, terwijl ik probeer ons beide op een redelijke tijd de deur uit te krijgen.
Het gevecht dat volgt – moeten blijven zitten in een autostoel is het ergste ooit – zal ik je besparen. Als ik de woesteling heb afgezet bij opa, oma of de opvang, voel ik me vaak voor het eerst langzaam in mijn lijf zakken. Naast me op de stoel ligt dan nog maar één tas – die van mij – en door mijn achteruitkijkspiegel zie ik daadwerkelijk het verkeer, zonder dat de kinderwagen mijn zicht blokkeert.
De ruimte om mij heen voelt weer van mij en het lukt me zelfs om aan iets anders te denken dan aan mijn kind en zijn behoeften. Ik maak me in mijn hoofd klaar voor mijn volgende rol van de dag: werknemer zijn. Want ook dat doe ik met overgave – net als vele moeders met mij. Een paar keer diep zuchten achter het stuur, goede koffie en daar gaan we. Is die opperste staat van paraatheid nog ergens goed voor. Oh, en die prijs? Graag. Ik neem ‘m.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.
Het is belangrijk dat je kind leert zijn of haar grenzen aan te geven. Hier 5 zinnen die je kind helpen om voor zichzelf op te komen.