Beeld: van Roxan Fotografie
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze 3 jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van 3 jaar geleden.
Daar sta je dan… Je bent zojuist officieel adoptie-mama en adoptie-papa geworden van twee jongetjes. We staan in een speeltuin, in een vreemd land, we hebben net een wen-week achter de rug en staan nu gespannen en geëmotioneerd naar onze twee adoptiezoons te kijken. Machteloos… Ze zijn in tranen en ontroostbaar.
Een uurtje geleden zijn we het gebouw van de Raad voor de Kinderbescherming in Hongarije binnen gelopen. We hebben net, na een weekje wennen, officieel 30-dagen zorgplicht gekregen over twee broertjes van vijf en zeven jaar oud. Zodra ze ons zien komen ze enthousiast naar ons toe en wordt er geknuffeld.
Iedereen is nog steeds vrolijk en uitgelaten, uiteraard voelen we ook de spanning. Zeker door ons eigen lijf, en ik ben ervan overtuigd dat deze spanning ook bij de pleegouders en onbewust ook bij de jongens zit. Dit moment is ons al meerdere keren uitgelegd. Nu komt het moment waarop de pleegouders afscheid nemen van de jongens. De jongens waar ze drie jaar lang voor hebben gezorgd. Het zal je maar gebeuren. Vanuit de Raad van de Kinderbescherming wordt aan de pleegouders met klem gevraagd om niet teveel emoties te tonen. Hoe?!
Ook wij mogen afscheid nemen van de pleegouders. Ik geef de pleegvader een hand en geef de pleegmoeder een knuffel, ik voel aan alles dat dat nodig is. Ik kijk haar in haar ogen en zie de tranen. Met een warme blik geef ik aan dat ik het volledig begrijp, wel 1000 procent. Maar oh, oh, oh, wat wordt het volgende moment intens. De jongens beginnen ook te huilen. Alles en iedereen komt in actie, de kinderen worden getroost, er wordt gepraat. “Het is goed zo.” “Het komt allemaal goed.” “Probeer maar niet te huilen.”
Maar het is niet meer terug te draaien. De oudste van de twee wordt gevraagd om zijn jas aan te trekken en samen met ons naar buiten te gaan. Als hij dat doet, wordt hem verteld, zal zijn broertje ook wel volgen. Wát een vraag!? Een kind van zeven jaar, zoveel verantwoordelijkheid geven. Ik zie hem nog zitten, boos, met de tranen over zijn wangen, ons niet aankijkend, op een stoel in een gang van een groot, onpersoonlijk, grijs en saai gebouw.
Onze tolk verteld ons dat het beter is om nu maar te gaan… In wat voor situatie zijn we beland. Het zweet loopt letterlijk over onze rug, terwijl het hartje winter is. Naast het gebouw bevindt zich een speeltuin. Iemand van de Raad van de Kinderbescherming adviseert ons om daar even heen te gaan. Even uit deze situatie. Wat daar vervolgens gebeurd is hartverscheurend. De jongens huilen intens, zijn ontzettend boos op ons en de situatie en willen absoluut niet getroost of aangeraakt worden. Ze kruipen weg in hoekjes van de speeltoestellen.
De jongste huilt en roept om zijn broer. Hij komt naar hem toe en samen staan ze keihard te huilen met hun rug naar ons toe. We spreken elkaars taal niet, dat maakt het allemaal zo ontzettend lastig. Ik kan mijn tranen ook niet tegenhouden, maar toch weet ik me wonder boven wonder goed te herpakken. Even voelde ik helemaal niets vanuit mezelf. Ik voelde heel veel verdriet vanuit deze twee dappere, stoere en kleine jongetjes.
Achteraf blijkt dat ze ons vanaf het gebouw goed in de gaten hebben gehouden. Na een tijdje komt dan ook onze tolk langs om de jongens even uit hun verdriet te halen. Dat lukt uiteraard niet heel goed, maar toch komen we weer in gesprek en kunnen we weer tot hun doordringen. Mijn man en ik kijken elkaar aan, we lijken hetzelfde te denken.
Van de vrijwillige brandweer, waar mijn man bij zit, hebben we twee brandweerauto’s gekregen. Deze komen nu mooi van pas! Onze tolk is blij met deze escape en verteld de jongens dat papa en mama een verrassing thuis hebben. Dat wekt de interesse. De angst is immens en het verdriet is onbeschrijfelijk. Op dat moment wil je het allemaal anders zien, of zelfs allemaal afblazen, want wat is dit intens en zwaar. Maar achteraf zijn we ook blij dat onze jongens zich niet als makke lammetjes mee laten voeren naar iets onbekends.
De oudste geeft aan dat hij alleen mee naar de auto wil lopen als de dame van de Raad van de Kinderbescherming met ons mee loopt. Ze loopt met ons mee, met in haar hand, de hand van ons dappere, oudste zoontje. Zijn kleine beetje veiligheid, waar hij angstvallig aan vast houdt. Je zou het zo graag anders zien, maar je weet ook dat dit heel logisch is, en misschien zelfs alleen maar heel goed. Laat ze maar even goed huilen om de situatie, laat ze maar afscheid nemen, laat ze maar rouwen. Het is volledig logisch en begrijpelijk. Bij de auto aangekomen willen ze eigenlijk helemaal niet de auto in stappen, want daarmee gaan ze definitief weg van hier, weg van hun pleegouders, en mee met twee voor hen toch echt nog vreemde mensen.
Als we onderweg zijn naar ons tijdelijke huis, kijk ik regelmatig achterom. Ze zijn boos en kijken me niet aan. In het afgelopen uur ben ik tien jaar ouder geworden, en is m’n energie volledig weggezogen. Je eigen emoties gieren door je lichaam. Je bent misselijk, je zweet, je weet niet goed wat je moet doen… De jongens, dat is het belangrijkste. Hoe stel ik ze weer op hun gemak? Hoe laat ik zien dat ze bij ons veilig zijn? Er wacht ons nu een 30-dagen zorgplicht in Hongarije. Hoe gaan we de aankomende tijd doorkomen?
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken.
In de tweede aflevering van ADHAZES, de podcast van André en Roxeanne Hazes, blikt Roxeanne terug op hoe ze haar zwangerschap van Fender beleefde na een eerdere miskraam.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (11), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Na het einde van haar veelbesproken polyamoreuze relatie met Koen Bollen en Jacqueline van Pelt heeft influencer Michelle Bollen haar hart opnieuw open gezet.
Soms denk je dat je het puberleven onder controle hebt… tot je ineens een woedende ouder in je inbox vindt. Met woorden als schade, tapijt en camerabeelden. En voor je het weet zit je met een Tikkie van 390 euro en een zoon die zich van geen kwaad bewust is.