Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Mijn oudste zoon heeft dit schooljaar een stagiaire in de klas. Een juf in opleiding, ook wel. Een lieve juf, maar toen de ‘echte’ juf ziek was, werd er een invaljuf geregeld, omdat het schoolbestuur het niet verantwoord achtte de stagiaire een ochtend met tig kleuters alleen te laten. Waarschijnlijk meer voor haar zelf dan voor de kleuters.
Hoe dan ook, ’s avonds had mijn zoon daar vragen over. Want waarom ging juf Lisa* naar school om juf te worden? Mijn uitleg was om en nabij als volgt (excuseer mijn mom brain, ik weet de exacte bewoording niet meer): “Omdat papa’s en mama’s zeker willen weten dat iemand anders heel goed voor hun kindje kan zorgen. Dat mag niet zomaar. Dus dat is ze nu op school aan het leren en als ze dat kan, krijgt juf Lisa ook zelf een klas met kindjes.”
“Maar mama, ben jij dan ook naar school geweest om te leren hoe je voor kindjes moet zorgen, net als juf Lisa?” Een terechte vraag, eigenlijk, want ik vraag me ook regelmatig af waarom het kan dat iedereen maar lukraak een kind kan krijgen zonder enige vorm van educatie. “Nee, als het je eigen kindjes zijn, hoeft dat niet.” “Oh, maar jij weet toch ook hoe je goed voor kindjes moet zorgen?”
Ik: “Omdat ik ook goed voor jou en je broertje zorg, bedoel je?” “Ja. Je weet hoe je moet troosten. En knuffelen, en spelen, kusjes geven en naar bed brengen. En aankleden en voorlezen. Dus dan kan je toch gewoon voor kindjes zorgen?” Naast dat deze sentimentele moeke natuurlijk weer bijna zat te janken van al dit liefs, had hij ook wel een punt. Het gaat eigenlijk best, zo zonder opleiding.
Toch vind ik het gek, dat iedereen maar ouders kan worden. Als je het mij vraagt, zou het goed zijn om standaard via het consultatiebureau een paar basislessen te geven aan aanstaande ouders. Over zorgen voor een baby, omgaan met een peuter, opvoeden van een kind. Misschien zelfs wel hoe je het best reageert op de streken van een puber. Heb je dat maar vast gehad. En dan wel volgens hedendaagse onderzoeken, niet alles van vijftig jaar terug, zoals wel meer bij het consultatiebureau (mijn mening daarover zou een column op zich kunnen zijn).
Nu we het er toch over hebben, ik vind ook dat het consultatiebureau verplichte EHBO-cursussen moet geven aan ouders. Je kan er het leven van je kind mee redden. Lees hier over de nachtmerrie waar we onlangs met onze oudste zoon doorheen gingen, die bijna stikte in een lolly.
*Dit is niet haar echte naam.
Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]