Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Mijn oudste zoon heeft dit schooljaar een stagiaire in de klas. Een juf in opleiding, ook wel. Een lieve juf, maar toen de ‘echte’ juf ziek was, werd er een invaljuf geregeld, omdat het schoolbestuur het niet verantwoord achtte de stagiaire een ochtend met tig kleuters alleen te laten. Waarschijnlijk meer voor haar zelf dan voor de kleuters.
Hoe dan ook, ’s avonds had mijn zoon daar vragen over. Want waarom ging juf Lisa* naar school om juf te worden? Mijn uitleg was om en nabij als volgt (excuseer mijn mom brain, ik weet de exacte bewoording niet meer): “Omdat papa’s en mama’s zeker willen weten dat iemand anders heel goed voor hun kindje kan zorgen. Dat mag niet zomaar. Dus dat is ze nu op school aan het leren en als ze dat kan, krijgt juf Lisa ook zelf een klas met kindjes.”
“Maar mama, ben jij dan ook naar school geweest om te leren hoe je voor kindjes moet zorgen, net als juf Lisa?” Een terechte vraag, eigenlijk, want ik vraag me ook regelmatig af waarom het kan dat iedereen maar lukraak een kind kan krijgen zonder enige vorm van educatie. “Nee, als het je eigen kindjes zijn, hoeft dat niet.” “Oh, maar jij weet toch ook hoe je goed voor kindjes moet zorgen?”
Ik: “Omdat ik ook goed voor jou en je broertje zorg, bedoel je?” “Ja. Je weet hoe je moet troosten. En knuffelen, en spelen, kusjes geven en naar bed brengen. En aankleden en voorlezen. Dus dan kan je toch gewoon voor kindjes zorgen?” Naast dat deze sentimentele moeke natuurlijk weer bijna zat te janken van al dit liefs, had hij ook wel een punt. Het gaat eigenlijk best, zo zonder opleiding.
Toch vind ik het gek, dat iedereen maar ouders kan worden. Als je het mij vraagt, zou het goed zijn om standaard via het consultatiebureau een paar basislessen te geven aan aanstaande ouders. Over zorgen voor een baby, omgaan met een peuter, opvoeden van een kind. Misschien zelfs wel hoe je het best reageert op de streken van een puber. Heb je dat maar vast gehad. En dan wel volgens hedendaagse onderzoeken, niet alles van vijftig jaar terug, zoals wel meer bij het consultatiebureau (mijn mening daarover zou een column op zich kunnen zijn).
Nu we het er toch over hebben, ik vind ook dat het consultatiebureau verplichte EHBO-cursussen moet geven aan ouders. Je kan er het leven van je kind mee redden. Lees hier over de nachtmerrie waar we onlangs met onze oudste zoon doorheen gingen, die bijna stikte in een lolly.
*Dit is niet haar echte naam.
Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.