Beeld: Little Detail Photography
Tabitha (44) woont met haar zoontjes Teun (7) en Willem (3) in Haarlem. Haar man kreeg een jaar geleden de diagnose: onbehandelbare hersentumor. Een maand later was hij overleden. Hoe ga je als gezin verder na zo’n plotseling verlies? In deze columns krijg je een inkijkje in momenten die zij meemaken. Het eerste jaar zonder papa.
En, als je weer boven komt drijven na alle ellende, dan word je wakker in een nieuwe wereld. Een wereld met andere regels en benamingen. Zo zit ik nu onder andere in het bakje: Jonge weduwe. Dat voelt als een benaming van het trieste soort. Een weduwe, daarbij krijg ik het beeld van Italiaanse mama’s in grote zwarte rokken en een doekje op het hoofd, met een knoop onder de kin. In deze nieuwe wereld ben ik ook een alleenstaande moeder. Hier had ik niet voor gekozen. Dat ik opeens voogd genoemd wordt van mijn eigen kinderen. Waarom? Ik ben toch de ouder, daar is toch niks aan veranderd? Ben ik nu een single? Maar zo voel ik me niet. Mijn identiteit wordt van alle kanten heen-en-weer geslingerd. Het kost tijd en energie om daaraan te wennen. Als het al ooit went.
‘Zo zit ik nu onder andere in het bakje: Jonge weduwe. Dat voelt als een benaming van het trieste soort’
Bij de begraafplaats zie ik dat er bloemen zijn geplaatst bij de jongen die naast Frank ligt. Ik kijk op de steen en zie dat het zijn verjaardag is geweest. Een paar dagen later kom ik zijn ouders tegen. ‘Wat zag het graf van uw zoon er mooi uit,’ complimenteer ik ze. ‘Ik las dat het zijn verjaardag was.’ ‘Verjaardag?’ reageert de vader boos. ‘Wij noemen dat tegenwoordig zijn geboortedag. Hij wordt toch niet meer jarig?’ Oeps, ik heb duidelijk iets heel verkeerds gezegd. ‘Sorry,’ stamel ik, ‘ik weet het ook niet, dit is ook nieuw voor mij.’ Bij mezelf denk ik: ik dacht dat we in hetzelfde schuitje zaten. Om een verjaardag opeens gekunsteld een andere naam te geven, vind ik vreemd. Als we de verjaardag van Frank vieren met familie en vrienden noem ik het ‘verjaardag vieren/eren van Frank’. Hopelijk stoot ik daar niemand tegen het hoofd en heb ik een beetje goed opgelost.
Lees ook: Een jaar van rouw: ‘Hoe zou het zijn als hij samen met ons ouder was geworden?’
Waar ik me het meest over verbaas is dat er geen woord bestaat voor kinderen die één ouder missen door overlijden. Althans niet dat ik weet. Kinderen kunnen nooit in één woord aangeven wat hun situatie is. Het is geen status in hun paspoort. Dat zou op zich handig zijn, zodat ik niet elke keer de overlijdensakte van Frank hoef mee te nemen als we met het vliegtuig op vakantie gaan. Natuurlijk kunnen de jongens het gewoon uitleggen, maar ik vraag me af of een duidelijk woord ze zou helpen om zich meer begrepen te voelen. Want niet alleen mijn identiteit is veranderd, ook zeker die van hen.
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Naomi (31) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (34). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (4). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare kleuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Opa en oma die iedere woensdag klaarstaan, de kinderen uit school halen en ook nog inspringen als er eentje ziek is: voor veel gezinnen is het goud waard. Maar al dat oppassen heeft ook een keerzijde. Steeds meer grootouders raken uitgeput.
Marloes werkt inmiddels zo’n twintig jaar in het onderwijs. Toen haar dochter Femke (6) net op school zat, koos ze er bewust voor om haar kinderen niet op haar eigen school te laten zitten. Ze wilde werk en privé gescheiden houden. Toch stond ze op een dag ineens voor de klas van haar eigen dochter. […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]