Patricia: ‘Ik kijk naar mijn dochter en voel iets wat lijkt op ontroering, vermengd met lichte jaloezie’

column patricia van liemt Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt
Patricia van Liemt
Leestijd: 3 minuten

Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.

Lees verder onder de advertentie

“Mam, misschien is het toch goed als ik een keer met iemand ga praten.” We zitten in de auto. De zon staat laag, maar het zijn haar woorden die me verblinden. In één zin schuift ze van achterbank naar toekomst. Ons autoritje voelt ineens als een tijdreis. Ze klinkt groter dan haar leeftijd. Groter dan ik aankan, als ik eerlijk ben.

Lees verder onder de advertentie

Ik roep altijd hard dat ik de loterij der scheidingen heb gewonnen. Eén: iedereen leeft nog, mentaal én fysiek. Twee: we zijn er wijzer uitgekomen. Zielsverruiming noem ik dat, al bedoel ik het minder zweverig dan het klinkt.

We’re okay

Goed, we’re okay, dacht ik. Maar misschien heb ik dat iets te vaak benadrukt. Ik heb mensen best vaak terechtgewezen zodra het woord ‘gebroken gezin’ viel. En ik zeg zelf ook graag dat het allemaal prima gaat. Geen drama, geen barsten. Hooguit wat kreukels die eruit te strijken zijn. En soms twijfel ik daaraan.

Lees verder onder de advertentie

Maar toch verrast haar opmerking me. Ik vraag waar dit vandaan komt. Ze zegt dat ik het ooit zelf heb geopperd, toen net duidelijk werd dat haar vader en ik uit elkaar gingen. “Maar het gaat goed hoor, mam”, zegt ze snel. “Het leek me gewoon slim.”

Ik ben te onder de indruk om meteen door te vragen. Gelukkig neemt zij het woord weer moeiteloos over. Een lifecoach hebben is tegenwoordig the next new thing. Aha. TikTok.

Voorloper

En terwijl ik daar zit, handen aan het stuur, gedachten ergens tussen vroeger en nu, realiseer ik me dat deze generatie niet wacht tot het misgaat. Ze normaliseren reflectie. Ze zien hulp niet als zwakte, maar als onderhoud. Wij maakten pas een afspraak als de boel al flink in de fik stond. Zij checken hun mentale software voordat er bugs ontstaan. Ik kijk naar haar, mijn dochter, die inmiddels alweer iets vertelt over school, terwijl ze achteloos haar telefoon checkt. Ze is tegelijk kind en voorloper. Kwetsbaar en dapper. En ik voel iets wat lijkt op ontroering, vermengd met lichte jaloezie.

Lees verder onder de advertentie

Maar ik denk dat ze gelijk heeft. Misschien is het inderdaad verstandig. Niet omdat het niet goed gaat. Maar juist omdat het wél goed gaat.

Deze column las je eerder in Kek Mama Next Generation.

Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail