Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar man, zoon (8) en dochter (10) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Zolang ik me kan herinneren, heb ik een belangrijke taak in de herfst: ik moet een blaadje vangen. Een blaadje dat van de boom waait en zijn eerste en enige tocht naar beneden aflegt. Vorm, kleur en soort maakt niet uit. Zolang het maar in de herfst gebeurt. Zo niet, dan brengt dat ongeluk voor het daarop volgende jaar – en de dreigende sensatie die ik bij de gedachte daaraan in mijn buik voel, vertelt me dat de straf niet mals zal zijn.
‘Elk jaar neem ik me voor om te stoppen met deze magisch-denken-onzin, en elk jaar zwicht ik weer’
Ik bedoel, stel nou dat? Het is een kleine moeite – nou ja, het is soms stiekem best lastig, zeker als het hard waait, maar het lukt altijd. En ik heb gewoon geen zin in een langdurig knagend gevoel: exposure is een beproefd middel tegen angst, maar om nou een jaar last van te hebben van ‘had ik maar’, mwah. Dan houd ik liever een ritueel in stand waarvan ik weet dat het me niet verder helpt.
Deze gekke kronkel in mijn hoofd deel ik niet met de kinderen (ik geef bij voorkeur alleen mijn goede eigenschappen door), maar het plezier dat ermee gepaard gaat wél: het is namelijk ook oprecht heel leuk om te proberen om iets dat naar beneden dwarrelt uit de lucht proberen te plukken. We zijn alle drie bloedfanatiek: al herfstlucht opsnuivend dartelen we met de wind mee en doen we verwoede pogingen om met een zo groot mogelijke buit huiswaarts te keren.
Ons enthousiasme voor vallende blaadjes wordt niet door iedereen gedeeld. Dat blijkt wel uit het aantal bladblazers dat ik afgelopen maand zag. Met vaak stoïcijnse gezichten wordt alle herfst zonder pardon de tuin uit gebonjourd. Ik vond het altijd al ondingen: ze maken niet alleen herrie, ze verplaatsen het probleem ook alleen maar. En toen ik vorige week de zoveelste zag, schoot er plotseling een gedachte in mijn hoofd: het is alsof bladblazers symbool staan voor de maatschappij van tegenwoordig. Je blaast alle rommel die in je tuin of op je oprit ligt weg, de straat op.
Hoppakee, nu is het andermans zooi en niet meer jouw probleem. Even de stoep van de buren meenemen, ho maar. Ook het feit dat alles net zo hard weer terug waait wanneer je je kont gekeerd hebt, wordt vakkundig genegeerd. Individualisme en struisvogelpolitiek in één: alsof de huidige coalitie is verpakt in een apparaat.
Ik snap er niets van. Waarom neem je niet zelf de verantwoordelijkheid voor wat er in je tuin ligt? Is dat nou zo’n grote moeite? Door die laatste ontmoeting met een bladblazer, waarbij de blaadjes op het fietspad werden geblazen en het zand in mijn ogen terecht kwam, was ik er ineens zó klaar mee. Het liefst was ik afgestapt en op de stoep gaan liggen om alles terug de tuin in te blazen. Gelukkig deed de wind dat al voor me.
Ik pleit voor een tegenbeweging. Gewoon die bezem pakken! Geen herrie, dus alle ruimte voor een praatje, wanneer je de buren of een voorbijganger treft. En het is meteen een goede work-out. Gooi alles daarna in de groenbak, of in een beschut hoekje in de tuin voor de egels, en je hebt niet alleen een schone stoep, maar ook een goed gevoel. En heb je geen bezem? Zet er dan een op je verlanglijstje. Dan kom je misschien zelfs bij de Sint in een goed blaadje.
Lara: ‘Het klinkt vast niet sexy of onafhankelijk, maar mijn leven draait om onze kinderen’
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
