Fotografie: Emma Peijnenburg
Heather (33) is redacteur bij Kek Mama en moeder van een zoontje (4) en dochter (1). Haar columns zijn een mix van herkenbare momenten, hilarische situaties en kleine overwinningen in het moederschap.
Ik presenteer u: een doodgewone dinsdagavond in huize Heather. Mijn twee kleine waterratjes zaten samen in bad. Normaal gesproken een recept voor chaos, aangezien ze elkaar vaker in de haren vliegen dan dat ze lief samenspelen. Maar tot mijn verbazing maakte het gekibbel en gehuil deze keer plaats voor uitbundig gelach en gespetter.
Ik besloot van dit zeldzame vredige moment te profiteren en bevond me op een armlengte afstand, in de hal, druk bezig met het ophangen van de was. Met één oor gericht op het vrolijke kabaal achter de deur.
Ze kunnen dus wél samenwerken — mits het doel totale verwoesting is
Plotseling ging het gelach over in gefluister en onderdrukt gegiechel. Mijn moederlijke intuïtie – diezelfde die me waarschuwt voor een stille peuter met een verfkwast – begon te tintelen. Net toen ik de deur open wilde trekken, zag ik water onder de badkamerdeur vandaan sijpelen.
Het tafereel dat zich voor mijn ogen ontvouwde, was zowel helemaal kut als hilarisch. Mijn oudste had de douchekop in zijn hand en richtte deze als een brandweerslang de badkamer in, terwijl de jongste met een emmertje ijverig het bad aan het leegscheppen was. De vloer was veranderd in een pierenbadje en de badmeesters zaten er glunderend van oor tot oor bij.
Hoewel de schoonmaakoperatie die volgde allesbehalve plezierig was, was ik ergens ook onder de indruk van hun teamwork. Ze kunnen dus wél samenwerken — mits het doel totale verwoesting is.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
