Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 1,5) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Waarom geldt “één kind is geen kind” pas vanaf twee kinderen of meer? Omdat T een paar dagen weg was (daarover lees je hier meer), was de oudste een nachtje logeren bij oma. Elke keer als ik alleen ben met een van de twee, besef ik het me weer: wat gaat dit eigenlijk makkelijk, met maar één kind.
Maar waarom gaat dat pas op nu ik twee kinderen heb? Waar ik bij de oudste NIKS het hele eerste jaar gedaan kreeg aan huishouden of wat dan ook, is dat totaal anders als ik nu alleen ben met een van de twee. Wat een rust ineens. Wat een ruimte. In het huis, in mijn hoofd. Inmiddels gebeurt het regelmatig dat ik alleen ben met de jongste, sinds de oudste naar school gaat, en ik verbaas me er elke keer weer over.
Ik vind het onvoorstelbaar wat een verschil het is als toen met de oudste. Met hem was ik immers altijd alleen, want er was nog geen tweede. Toch kreeg ik minstens twaalf maanden lang geen reet gedaan, op geen enkel vlak. Inmiddels lukt dat wel als ik alleen ben met slechts een van de twee. Ik krijg ineens huishouden gedaan. Ik kan soms zelfs even zitten! Sterker nog: soms kan ik een paar minuten iets voor mezelf doen! Wie had dat ooit gedacht.
Begrijp me niet verkeerd, ook de jongste zoon is zeer veeleisend, net als zijn broer was. Hij speelt zelf zolang ik niet besluit om dan maar iets voor mijzelf te doen. Zodra ik een boek of mijn telefoon erbij pak, is het gedaan met zijn zelfstandigheid en wil hij direct alleen maar doen wat ik doe. In zijn optiek is mijn taak als volgt: ik kijk naar wat hij aan het doen is, reageer op elke “mama”, reageer enthousiast op alles wat hij komt laten zien en klap met hem mee als hij trots is op zichzelf. Ook vertelt hij me hele verhalen in zijn eigen taaltje, wat verdacht veel weg heeft van de Simstaal. Niet te verstaan, maar ik word wel geacht het woord voor woord te begrijpen. Ik moet dus vooral niet proberen om mijn aandacht niet op hem te richten, maar hij let verder totaal niet op mij. Andersom maakt dat klaarblijkelijk niet uit.
Hoewel, als iets doe waar hij bij kan helpen (lees: “helpen”), is dat ook goed. Zoals de was. In de wasmachine, in de wasmand, op het wasrek, van het wasrek af, opvouwen. Hij is nog geen twee, dus je begrijpt dat hij er zijn eigen idee op nahoudt hoe iets moet worden opgevouwen en vooral waar het daarna naartoe mag. Laatst had hij de helft van de schone, net opgevouwen was van de trap naar beneden gesodemieterd. Oké, ja, kan. Ieder z’n ding. Mijn voorkeur heeft het niet, maar goed, wie ben ik?
Wat was het fijn geweest om iets van deze opluchting, dit gevoel van alles onder controle hebben, van flexibiliteit, te ervaren toen ik voor het eerst moeder was. Nooit gedacht dat dit het effect zou zijn van een tweede kind. Dat was ook niet meteen zo, trouwens. Toen de tweede nog een baby was, voelde het vaak zat helemaal niet zo. Maar inmiddels wel, en dat is heel fijn. Dus mocht je nog op dat gevoel wachten: geef het nog even.
Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.
Susan Muskee was onlangs nog zeer gepikeerd door de ‘een kind is geen kind’-opmerking. Lezen hoe moeder-van-drie Lisette Jonkman daarop reageerde? Je leest het hier.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’
